Αναστάσιου Καζαντζίδη -Holodomor

Holodomor, το μεγάλο έγκλημα του Στάλιν

του Αναστάσιου Καζαντζίδη, εκπαιδευτικού
Ως γνωστό στους μη έχοντες Σοβιετικές παρωπίδες, ο Στάλιν ήταν ένας από τους μεγαλύτερους μαζικούς δολοφόνους που πέρασαν από την παγκόσμια ιστορία.

Σύγκριση μαζί του μπορεί να γίνει μόνο με άλλους σκοτεινούς ηγέτες σαν τον Χίτλερ και τον Κεμάλ.

GOLODOMOR
Ανέβηκε από deepgreenn

Δεκάδες εθνότητες στην πρώην ΕΣΣΔ γνώρισαν το λεπίδι, την πείνα και τις εξορίες κατά τη διάρκεια της τυραννίας του.

Ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, το οποίο αποκαλύφτηκε σε όλη του την τραγική μεγαλοπρέπεια μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος, ήταν η γενοκτονία του λαού της Ουκρανίας.

Στις αρχές της δεκαετίας του '30, κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος του Στάλιν, οι αγρότες της Ουκρανίας, που εκείνο το διάστημα ευδοκιμούσαν, καταφέρνοντας να δυναμώσουν αισθητά την αγροτική οικονομία, ξεκίνησαν να δέχονταν κτυπήματα από τη σταλινική ηγεσία.

Ο φόβος -η αγροτική τάξη να επαναστατήσει ενάντια στο καθεστώς, μιας και ήταν η μόνη που μπορούσε να το κάνει- οδήγησε τον Στάλιν στη δημιουργία της "τεχνητής πείνας". Ενώ το 1932 υπήρχε ικανοποιητική σοδειά σιταριού (σύμφωνα με έρευνες που πραγματοποιήθηκαν μετά την πτώση του κομμουνισμού και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης) για να θρέψει τον ουκρανικό λαό, το κράτος όχι μόνο φύλαγε τη σοδειά αυτή σε προστατευμένες αποθήκες, αλλά επιπλέον έβαλε ποσοστό φόρου 44% στο σιτάρι!!!

Η τραγωδία αυτή ονομάστηκε από τους Ουκρανούς «Holodomor» (Γολοντομόρ από το «holod»= πείνα και το ρήμα «moryty»= σκοτώνω). Η πείνα, που δημιουργήθηκε από τα χέρια ανθρώπων, πήρε το όνομα του διεθνούς όρου της γενοκτονίας, γιατί έχει όλα τα χαρακτηριστικά που προϋποθέτει ο όρος αυτός.

Η επίσημη ουκρανική πλευρά μιλάει για επτά με δέκα εκατομμύρια νεκρούς, που σημαίνει 17 θάνατοι το λεπτό, 1.000 την ώρα και 25.000 την ημέρα.

Ύστερα από πολύμηνες προσπάθειες, ο Ουκρανός πρόεδρος Βίκτορ Γιούσενκο κατάφερε να πείσει το κοινοβούλιο της χώρας του να αναγνωρίσει το λιμό του 1932 - 33 ως γενοκτονία. Η «Βερχόβνα Ράντα», με πλειοψηφία επτά βουλευτών, επικύρωσε, στις 28 Νοεμβρίου του 2006, νόμο με τον οποίο η λιμοκτονία των Ουκρανών αναγνωρίζεται ως γενοκτονία της ΕΣΣΔ κατά του ουκρανικού λαού ενώ απαγορεύεται η δημόσια άρνησή της.

(Μια απαγόρευση που ΔΕΝ ισχύει στην Ελλάδα για τη γενοκτονία των Ποντίων, Θρακιωτών και Μικρασιατών, ενώ ισχύει στη ΓΑΛΛΙΑ και την ΕΛΒΕΤΙΑ για τη γενοκτονία των Αρμενίων!!!)

Μέχρι το 2007 οι κυβερνήσεις της Ιταλίας, Πολωνίας, Γεωργίας, Ουγγαρίας, Λιθουανίας, Εσθονίας, Καναδά, Αυστραλίας, Αργεντινής, Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, Εκουαδόρ, Περού και άλλων κρατών –σύνολο 17- αναφέρονται στην περίοδο 1932-1933 του Homodomor, σαν γενοκτονία των Ουκρανών. Στις 30 Νοεμβρίου 2007 στη Μαδρίτη, από τον ΟΑΣΕ (Οργανισμός για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη) -με την 75η επέτειο της γενοκτονίας, στις 25 Νοεμβρίου- αποδόθηκε φόρος τιμής στα θύματα της τραγωδίας. Επίσης, το Νοεμβριο 2007 η ΟΥΝΕΣΚΟ, που απαρτίζεται από 193 χώρες, κατέκρινε την πείνα στην Ουκρανία.

Το 2008 αρκετές ακόμη χώρες αναγνώρισαν την γενοκτονία των Ουκρανών από το Σταλινικό καθεστώς, με κορυφαία την απόφαση για ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ του Ευρωπαικού Κοινοβουλίου στις 23-10-2008 :

http://www.europarl.europa.eu/news/expert/infopress_page/030-40409-294-10-43-903-20081022IPR40408-20-10-2008-2008-false/default_el.htm

«Ο ένας νεκρός είναι τραγωδία, τα εκατομμύρια στατιστική» . Η φράση αποδίδεται στον Στάλιν και αντικατοπτρίζει πλήρως την άγνοια της κοινής γνώμης για ιστορικά γεγονότα που παραμένουν για χρόνια στο σκοτάδι.

Το Γολοντομόρ, είναι μια ακόμη απόδειξη της κτηνωδίας που ανέδυε το Σταλινικό καθεστώς και το ελληνικό κράτος, αν θέλει να είναι πιστό στις δημοκρατικές αρχές του, πρέπει να αναγνωρίσει αυτή την γενοκτονία.

Ιδιαίτερα δε, οι Ποντιακές οργανώσεις ανά την Ελλάδα και γενικότερα οι Προσφυγικές, θα πρέπει να συμπαρασταθούν στον Ουκρανικό λαό και να στηρίξουν τον αγώνα του για αναγνώριση του ΓΟΛΟΝΤΟΜΟΡ από την ελληνική βουλή.

Αναστάσιος Καζαντζίδης

Εκπαιδευτικός-Αρθρογράφος

Δημήτρη Μάρδα

ΑΠΘ: Μια πρώτη (έστω μικρή) επιτυχία κατά της αυθαιρεσίας!

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Το Σάββατο που πέρασε μια ομάδα αναρχοαυτόνομων ή δήθεν αναρχοαυτόνομων, αποφάσισε να οργανώσει πάρτυ στο γνωστό φουαγιέ (χώρος περίκλειστος από τζάμια) του κτηρίου της Νομικής Σχολής και της Σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ .

Καθώς ήρθε ο Χειμώνας όλοι αυτοί οι «ριζοσπάστες αριστεροί» εγκατέλειψαν τους υπαίθριους χώρους του πανεπιστημίου, που τους μετέτρεπαν σε απέραντα ηχορρυπαντικά ουρητήρια (Βλ. http://taxalia.blogspot.com/2013/06/blog-post_8428.html ) και επέστρεψαν στους κλειστούς, που τους θεωρούν οικόπεδό τους!.

Οι νέες Κοσμητορικές αρχές και διδάσκοντες πανεπιστημιακοί των δυο ανωτέρω Σχολών αποφάσισαν να θέσουν τέλος στη συνήθεια αυτή, που εκτός των άλλων αφήνει πολλά χρήματα, αφορολόγητα, σε άγνωστους επιχειρηματίες, που πωλούν χωρίς παραστατικά κάθε μορφής αλκοολούχο ποτό.

Δυο είναι οι τρόποι κάθε αντιπαράθεσης: Η ανοιχτή σύγκρουση ή το πλευροκόπημα του «εχθρού». Ακολουθήθηκε η δεύτερη καθώς η πρώτη (ως έσχατη) μπορούσε να προκαλέσει και πολλές υλικές ζημιές.

Έτσι, εφαρμόστηκε μια συνταγή όμοια εκείνης που οδήγησε τον… Αλ Καπόνε στη φυλακή: Ενεργοποιήθηκαν οι φοροδιωκτικοί μηχανισμοί της χώρας. Κλήθηκε λοιπόν το ΣΔΟΕ, για να ελέγξει όλα τα οχήματα που θα εισέρχονταν στο ΑΠΘ, μεταφέροντας χωρίς παραστατικά, ποτά και τον απαραίτητο εξοπλισμό του ήχου. Τα δεύτερα πέρασαν πολύ νωρίς μαζί με τα αναψυκτικά.

Τα υπόλοιπα όμως οινοπνευματώδη ποτά έφθασαν αργότερα. Έτσι συνελήφθηκε ημιφορτηγό γεμάτο μπύρες κ.ά, χωρίς τα προβλεπόμενα έγγραφα. Από την άλλη διακόπηκε η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στον εν λόγω χώρο. Οπότε χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και ποτά το πάρτυ ήταν μάλλον δύσκολο να αρχίσει. Έτσι οι οργανωτές τα μάζεψαν και έφυγαν.

H προμηθεύτρια εταιρία των οινοπνευματωδών ποτών είναι γνωστός «θαμώνας» του ΑΠΘ. Άλλοτε χωρίς και άλλοτε με παραστατικά (εικονικά ή πραγματικά, οι ελεγκτικές αρχές θα διαπιστώσουν) πωλεί μέσα στο παν/μιο τα προϊόντα της. Αποδέκτες των παραστατικών είναι είτε κυλικεία του ΑΠΘ είτε οργανωτές τέτοιων ιδιωτικών εκδηλώσεων σε δημόσιο χώρο. Αν συμβαίνει το δεύτερο τότε αυτοί, πώς διαθέτουν τα εν λόγω ποτά σε δημόσιο χώρο που, εκ του αποτελέσματος, τον θεωρούν τσιφλίκι τους; Εδώ, έχουμε και μια δεύτερη παράβαση φορολογικού περιεχομένου.

Δυο απλές κινήσεις λοιπόν έδωσαν λύση σε όσα προγραμμάτιζαν οι γνωστοί επιβήτορες της νύχτας με κάποιες ομάδας νεαρών υπεραριστερών όπως με υπερηφάνεια αυτοαποκαλούνται, που θα μετέτρεπαν με τη λήξη των πάρτυ τους, για ακόμη μια φορά, σε σκουπιδότοπο το φουαγιέ του συγκεκριμένου κτηρίου γεμίζοντας από την άλλη τους τοίχους με... επαναστατικά συνθήματα!.

Κατ’ επανάληψη χώροι των Παν/μίων χρησιμοποιούνται για εκδηλώσεις που δεν έχουν σχέση με το έργο των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων. Διάφορες εξωπανεπιστημιακές ομάδες κυρίως, μικροέμποροι ναρκωτικών, άνθρωποι της νύχτας και γενικά ότι περιθωριακό στοιχείο υπάρχει, τους χρησιμοποιεί με το έτσι θέλω, θησαυρίζοντας από τη μια και προκαλώντας φθορές και ζημιές στις εγκαταστάσεων από την άλλη.

Η ανοχή, η αδιαφορία και ενίοτε η δειλία των Πρυτανικών αρχών των πανεπιστημίων της χώρας –εκεί όπου όλα τα ανωτέρω κυριαρχούν– αποτελούν την αέναη τροφή όλων όσων θεωρούν την αυθαιρεσία κεκτημένο δικαίωμα.

Το πανεπιστήμιο είναι ένας καθρέπτης του ξεχαρβαλώματος της κοινωνίας μας. Την ευθύνη γι’ αυτό φέρουν κυβερνήσεις, κόμματα και φοβισμένες ή υποκριτικές πανεπιστημιακές ηγεσίες όπως και εμείς οι πανεπιστημιακοί.

Ο τίτλος της πνευματικής ελίτ που φέρουν τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας δε συνάδει με την αδιαφορία και την αδράνεια, στοιχεία που οδηγούν στην άνθιση της αυθαιρεσίας και τον πλουτισμό διαφόρων «νονών» και όχι μόνο!. Κάποτε λοιπόν πρέπει να γίνει μια αρχή και μέσα από συγκρούσεις κάθε μορφής, να ξαναβρεί το πανεπιστήμιο και οι διδάσκοντες σε αυτό, τη χαμένη τους υπόληψή.

Στις δυο προαναφερθείσες Σχολές του ΑΠΘ έγινε μια καλή αρχή! Τώρα έρχεται η σειρά της Πρυτανείας, η οποία ας γίνει πια, στο συγκεκριμένο θέμα, περισσότερο αποτελεσματική.

Δαμιανού Βασιλειάδη,

Το εξαρτημένο δικομματικό σύστημα στην Ελλάδα και η διέξοδος

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, συγγραφέα

                                                                                                         Αθήνα, 10.10.2013

«Για να καταλάβει κανείς την ιστορία της Ελλάδας μετά τον εμφύλιο πόλεμο», αναφέρει ο Ανδρέας Παπανδρέου στις 29.9.1973 σ’ ένα σεμινάριο του ΠΑΚ, «πρέπει να έχει υπόψη του ότι η πολιτική ζωή της χώρας ελεγχόταν συστηματικά, όταν δεν διευθύνονταν, από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η συνταγή της Ουάσιγκτον για την Ελλάδα ήταν απλή: Άμεση διείσδυση στον ελληνικό κρατικό μηχανισμό, σ’ όλη την έκταση και σ’ όσο το βάθος μέχρι το παλάτι. Πλήρης υποστήριξη ενός προσαρτημένου, εξαρτημένου πολιτικού κόμματος, του κόμματος της δεξιάς, που έπρεπε να κερδίζει σ’ όλες τις εκλογές, ανεξάρτητα από ποια μέσα θα χρησιμοποιούσε για το σκοπό αυτό. Ανάπτυξη ενός αστικού κόμματος αντιπολίτευσης, που σκοπός του θα ήταν να ασκεί ΄δημιουργική’ κριτική της πολιτικής της κυβέρνησης της δεξιάς, ένα ρόλο που προόριζαν για το κόμμα της Ένωσης Κέντρου. Τελικά εξαφάνιση κάθε κόμματος της Αριστεράς».[1]

Τι έχει αλλάξει από τότε, που ο Ανδρέας Παπανδρέου διατύπωνε αυτές τις σκέψεις και τι παραμένει, με μικρές ή μεγάλες παραλλαγές σήμερα, επίκαιρο από την αλήθεια αυτή, εκφρασμένη με τόσο σκληρό κυνισμό για την εποχή εκείνη;

Βρισκόμαστε και σήμερα σε μια αντίστοιχη κατάσταση ή υπάρχει διαφοροποίηση;

Έχει τεράστια σημασία η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα, γιατί μπορούν να ερμηνεύσουν τόσο στην κατανόηση της πραγματικής πολιτικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα, όσο και στην πολιτική εξέλιξη, η οποία μας περιμένει στο μέλλον.

Ότι τα εξωθεσμικά κέντρα εντός και εκτός Ελλάδας καθορίζουν τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, δεν πρέπει να υπάρχει κανένας πολίτης, τουλάχιστον με ανεξάρτητη κριτική σκέψη, να το αμφιβάλει. Θα ήταν βλάκας με περικεφαλαία, όποιος θα διατύπωνε αντίθετη άποψη, κι ας προβάλλει αλαζονική αυτή η άποψη. Εκτός βέβαια, αν την σκέψη του είναι εξαρτημένη από ιδεοληψίες και ψευδαισθήσεις και στερεότυπα. Και ο νους χρειάζεται απελευθερωτικά κίνητρα, για να επικρατήσει η ανεξάρτητη κριτική σκέψη.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου μίλησε τότε για «συνταγή της Ουάσιγκτον». Μήπως τώρα ισχύει η συνταγή της Γερμανίας; Στο ερώτημα αυτό μπορούν να υπάρχουν αντιτιθέμενες απόψεις. Η δική μου άποψη, σύμφωνα με τη δική μου θεωρητική και πρακτική εμπειρία, είναι ότι η «συνταγή της Ουάσιγκτον» ισχύει ακόμη κι ας απατούν ίσως τα φαινόμενα.

Η Ελλάδα βρίσκεται στην σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ, που διαδέχτηκαν την Μεγάλη Βρετανία και μάλιστα ως ζωτικός χώρος της Δύσης  και κυρίως φυσικά των ΗΠΑ στον χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Μια πραγματικότητα που δεν ήθελε να αποδεχτεί το ΚΚΕ και οδηγηθήκαμε στον καταστροφικό εμφύλιο, του οποίου τις συνέπειες βιώνουμε και σήμερα ακόμη.

Πιστεύω ότι σταδιακά, όπως έγινε και με την πρώην Γιουγκοσλαβία, οι ΗΠΑ θα παραμερίσουν την Γερμανία ή θα της αφήσουν εν μέρει ένα τομέα δράσης, τον οικονομικό π.χ. και δεν γνωρίζουμε για πόσο χρονικό διάστημα, αλλά τα θέματα που άπτονται της γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής σημασίας θα τα ελέγχει απόλυτα η Αμερική και δεν θα τα αφήσει για χειρισμό στην διακριτική ευχέρεια της Γερμανίας.

Στο δεύτερο και καίριο ζήτημα του δικομματισμού δεν υπάρχει, κατά την άποψή μου, «απολύτως» καμία αμφιβολία. Το δικομματικό σύστημα θα είναι ο κυρίαρχος στην πολιτική αρένα. Θα συνεχιστεί και στην Ελλάδα, όπως συμβαίνει παντού στη Δύση και σε όλον τον αστικό κόσμο, όπου λειτουργεί, με τον τρόπο που λειτουργεί, η κοινοβουλευτική δημοκρατία: Ένα κόμμα δεξιό και ένα κόμμα προοδευτικό,  λίγο ως πολύ, όπως το περιγράφει ο Ανδρέας Παπανδρέου, ριζοσπαστικό ή μη, αλλά πάντοτε στα πλαίσια του αστικού συστήματος. Κλασικό αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αποτελεί το ρεπουμπλικανικό και δημοκρατικό κόμμα των ΗΠΑ.

Λαϊκό Κίνημα, τουλάχιστον στη φάση αυτή που περνάει ο τόπος, δεν υπάρχει για να αμφισβητήσει, πόσο μάλλον για να ανατρέψει ή να έχει προοπτική να ανατρέψει αυτό το σύστημα. Όσοι το επιχείρησαν ή το επιχειρούν μένουν στο περιθώριο ή οδηγούνται με νόμιμα η με παράνομα ή ημιπαράνομα μέσα στο περιθώριο και ίσως στην αφάνεια.

Η εναλλαγή λοιπόν μέσα στα αστικά πλαίσια είναι δεδομένη. Εξαρτάται όμως πάντοτε από τα εξωθεσμικά κέντρα, πότε θα το αποφασίσουν, ώστε η συσσωρευμένη δυσαρέσκεια και αγανάκτηση από το ένα κόμμα, να απορροφηθεί κάποια στιγμή από το άλλο. Λες και ισχύει αστική νομοτέλεια!

Με αυτή την έννοια και με τα σημερινά αρνητικά πολιτικά δεδομένα, θωρώ και θεωρώ ότι η αλλαγή της κυβερνητικής εξουσίας θα συντελεστεί από τα εξωθεσμικά κέντρα, όταν εφαρμοστούν όλα τα μέτρα του μνημονίου, έτσι όπως συμφέρει σ’ αυτά τα κέντρα, οπότε δεν θα έχει νόημα μνημόνιο ή αντιμνημόνιο. Τότε και εφόσον διογκωθεί αυτή η δυσαρέσκεια, θα αναλάβει στα πλαίσια του δικομματισμού το άλλο κόμμα, για να ζει και βασιλεύει για άλλη μια φορά ο δικομματισμός με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα.

Η καταναλωτική νοοτροπία ακόμη καλά κρατεί. «Λεφτά υπάρχουν»!

Αυτό το άλλο κόμμα δεν είναι βέβαια κανένα άλλο από τον ΣΥΡΙΖΑ -ΕΚΜ.
Κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβη με το ΠΑΣΟΚ και την Νέα Δημοκρατία κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Πρώτα ενθουσιασμός και μετά απογοήτευση!

Αυτή θα είναι η εξέλιξη των πραγμάτων και αυτή είναι η πάσα αλήθεια!

Πολλοί βέβαια, είμαι βέβαιος, θα πουν ότι όλα αυτά τα επιγραμματικά, είναι ανοησίες ή αποκυήματα νοσηρής φαντασίας η κάποιου τρελού που στο παραλήρημά του δεν ξέρει τι λέει. Αυτοί θα ξυπνήσουν κάποια μέρα σε πλήρη απογοήτευση, γιατί τα όνειρα τους τα πλάνα, θα αποδειχτούν έωλα, σε βάρος όμως όπως πάντα του λαού, όπως πάντα (των φτωχών και καταφρονεμένων λαϊκών στρωμάτων), ο οποίος πάντοτε πληρώνει τα σπασμένα! Έως σήμερα και στο απώτερο μέλλον!

Όποιος θέλει να λέει την αλήθεια στο λαό είναι υποχρεωμένος να αναγνωρίσει αυτή την πραγματικότητα. Το πρόβλημα είναι η υποτέλεια της Ελλάδας, που είναι έρμαιο της θέλησης των εξωθεσμικών κέντρων. Το πρόβλημα λοιπόν είναι πρόβλημα εθνικής ανεξαρτησίας και όχι πρωταρχικά «ταξικής πάλης» (Η εξάρτηση καθορίζει τους κοινωνικούς αγώνες και την έκβασή τους)  και η πηγή του εντοπίζεται στην Αθήνα και στο πολιτικό σύστημα γενικά που παραμένει παρά τα αντιθέτως λεγόμενα σ’ αυτά τα πλαίσια εξάρτησης.

Απαραίτητη προϋπόθεση για ανατροπή είναι η δημιουργία από τα κάτω ενός Πανεθνικού - Παλλαϊκού Κινήματος, ενός εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, που δεν υπάρχει ακόμη και που θα έχει τη δύναμη της ανατροπής, αλλά και της δημιουργίας.

---

[1] Α. Γ. Παπανδρέου, Η σημασία της Νοεμβριανής λαϊκής εξέγερσης, εφημ. «Αγώνας», 29.9.1973. Ο

Ανδρέας Παπανδρέου μπορεί να εφάρμοσε το γνωστό «δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις», όμως είχε πει πολλές αλήθειες που ισχύουν και σήμερα. 

Ελένη Σαββάκη, Καθηγήτρια Ιατρικής: ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Helen E. Savaki

Professor of Physiology

Dept of Basic Sciences

Faculty of Medicine

University of Crete

P.O. Box 2208

71003 Iraklion, Crete, GREECE

tel: +302810394513

fax: +302810394511

e-mail: savaki@med.uoc.gr

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ 
ΚΑΙ ΤΗ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΗ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ

Μια ψυχρή ματιά στα γεγονότα αποκαλύπτει ότι το Ακαθάριστο Εθνικό

Προϊόν (ΑΕΠ) της Ελλάδας καταποντίστηκε από τα 231 δις το 2009 στα 184

δις το 2013 (με την πρωτοφανή, για καιρό ειρήνης, μείωση κατά 21%),

ενώ το δημόσιο χρέος της Ελλάδας αναρριχήθηκε από 120% του ΑΕΠ το 2009

σε 176% το 2013 παρόλα τα δύο κουρέματα του δημοσίου χρέους που

συνέβαλαν κατά 144 δις ευρώ στην μείωσή του. Είναι αναμφίβολο ότι οι

συνέπειες της λιτότητας, δηλαδή η δραματική αύξηση ανεργίας, ο

δραστικός περιορισμός της μέσης αμοιβής εργασίας, η δυσβάστακτη

φορολογική επιβάρυνση και η αύξηση του αριθμού των επιχειρήσεων που

κλείνουν, δημιουργούν συνθήκες συνεχούς ανόδου του χρέους με συνεχώς

μειούμενο ΑΕΠ. Όσο για το επίπεδο διαβίωσης των πολιτών, η ανεργία το

2013 ανέρχεται στο 27,5% (1.370.000 άτομα) ή στο 32% αν λάβουμε υπόψη

και την εκροή Ελλήνων μεταναστών σε άλλες χώρες (330.000 άτομα), ενώ

3.4 εκατομμύρια άτομα επιβιώνουν κάτω από το όριο της φτώχειας (με

λιγότερα από 490 ευρώ το μήνα) και 8 στους 10 πολίτες αδυνατούν να

αντιμετωπίσουν το κόστος θέρμανσης. Και τίθεται το ερώτημα: τι

εξυπηρετεί η δημοσιονομική πολιτική που εστιάζει στα ελλείμματα και

όχι στις θέσεις εργασίας; Πέραν του ότι είναι αδιέξοδη διότι αυξάνει

το χρέος μας, η εν λόγω η πολιτική εξυπηρετεί τα συμφέροντα των

πιστωτών και όχι αυτών που εργάζονται για να επιβιώσουν. Κύριοι

βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου θα πρέπει να εξηγήσετε στον

Ελληνικό λαό γιατί αποτελεί προτεραιότητά σας η εξυπηρέτηση του χρέους

των πιστωτών και όχι η εξασφάλιση των προς-το-ζειν αναγκαίων των

Ελλήνων πολιτών. Αυτό απαιτεί το Ελληνικό Σύνταγμα που υπηρετείτε;

Γενικότερα τίθεται το ερώτημα: τι εξυπηρετεί η δημοσιονομική λιτότητα;

Η εθνική μας οικονομία διανύει ήδη τον έβδομο χρόνο ύφεσης. Δεν

αντιλαμβάνεσθε ότι πρόκειται για μια αδιέξοδη πολιτική; Δεν γνωρίζετε

ότι ερευνητές του ΔΝΤ, αναλύοντας 173 περιπτώσεις δημοσιονομικής

λιτότητας μεταξύ 1978 και 2009, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο

περιορισμός των κρατικών δαπανών δεν επεκτείνει την οικονομία αλλά τη

βυθίζει σε ύφεση; Δεν γνωρίζετε ότι με λιγότερες κρατικές δαπάνες το

ΑΕΠ και η απασχόληση μειώνονται, ενώ με περισσότερες κρατικές δαπάνες

το ΑΕΠ και η απασχόληση αυξάνονται, η καταναλωτική και επιχειρηματική

εμπιστοσύνη βελτιώνονται και η οικονομία ενισχύεται; Δεδομένου ότι η

παραγωγή αυξάνει κατά ενάμιση δολάριο για κάθε ένα δολάριο που

δαπανάται από το κράτος, με ποιό σκεπτικό μειώνετε τα έξοδα του

κράτους, και μάλιστα, αποδεχόμενοι την απάνθρωπη απαίτηση της τρόικα

να απολυθούν 15.000 δημόσιοι υπάλληλοι στο πλαίσιο μιας δήθεν χρηστής

διαρθρωτικής μεταρρύθμισης, μιας δημοσιονομικής εξυγίανσης; Δεν

αισθάνεστε συνυπεύθυνοι για το σημερινό κοινωνικό πογκρόμ; Απολύονται

χιλιάδες εκπαιδευτικοί, εργαζόμενοι στα νοσοκομεία, εργαζόμενοι στην

τοπική αυτοδιοίκηση, δημοτικοί αστυνομικοί, ενώ διαλύεται η υγεία, η

παιδεία και το κοινωνικό κράτος.

Γιατί χρησιμοποιείτε την ηθικοπλαστική αλληγορία για περιγραφή της

οικονομικής κρίσης; Γιατί η ύφεση εμφανίζεται ως συνέπεια αμαρτιών μας

για τις οποίες πρέπει να πληρώσουμε με ανεργία, μείωση

μισθών/συντάξεων και υπέρογκη φορολογία; Προφανώς επιχειρείτε

συναισθηματική εμπλοκή των πολιτών για να μην διαμαρτυρόμαστε στα

δεινά της σύγχρονης ταλαιπωρίας μας και της υποβάθμισης του μέλλοντος

των παιδιών μας. Θα έπρεπε να γνωρίζετε ότι όσο περισσότερο πληρώνουν

οι οφειλέτες τόσο περισσότερο χρωστάνε γιατί τα εισοδήματα και η αξία

περιουσιακών στοιχείων τους μειώνονται και το χρέος επιδεινώνεται. Η

κεϋνσιανή πρόταση λέει ότι εποχές που πολλοί οφειλέτες κάνουν

οικονομία για να μειώσουν τα χρέη τους, το Κράτος πρέπει να κάνει το

αντίθετο δηλαδή να ξοδεύει περισσότερο και να αυξάνει τις θέσεις

εργασίας και τα εισοδήματα. Θα πρέπει να εξηγήσετε στον ελληνικό λαό

γιατί επιχειρείτε το ακριβώς αντίθετο σε ένα σπιράλ λιτότητας/ύφεσης.

Επίσης διερωτάται κανείς: πώς είναι δυνατόν, η κυβέρνηση να

ισχυρίζεται ότι ο κρατικός προϋπολογισμός την περίοδο

Ιανουαρίου-Ιουλίου 2013 εμφάνισε πρωτογενές πλεόνασμα όταν το δημόσιο

χρέος την ίδια χρονική περίοδο σημείωσε πρόσθετη άνοδο 20 δις ευρώ; Σε

κάθε περίπτωση, προς τι η ικανοποίηση από μια πιθανή επίτευξη

πρωτογενούς πλεονάσματος, όταν αυτό προέρχεται από τη μεθοδευμένη

ανεργία και πτώχευση των ελλήνων, και όταν συνοδεύεται από κλείσιμο

χιλιάδων επιχειρήσεων, πρωτοφανή ανισότητα στην κατανομή πλούτου και

καταστροφή της παραγωγικής βάσης της οικονομίας;

Ο νομπελίστας οικονομίας Paul Krugman αποκαλεί Μεγάλη Αυταπάτη της

Ευρώπης την πεποίθηση ότι η ευρωπαϊκή κρίση προκλήθηκε κυρίως από

δημοσιονομική ανευθυνότητα, μια αυταπάτη στην οποία βασίζει η Γερμανία

την ανορθολογική αντιμετώπιση της κρίσης με όρους ηθικής, του τύπου:

τα κράτη αμαρτήσανε και πρέπει να υποφέρουν για να εξιλεωθούν.

Παρουσιάζει στοιχεία που δείχνουν ότι η Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία,

Ισπανία και Ιταλία βελτίωναν διαρκώς τη θέση τους αναφορικά με το

χρέος τους, ως σύνολο, μέχρι το 2007 που ξέσπασε η χρηματοπιστωτική

κρίση. Επίσης, υπενθυμίζω ότι το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών ήταν

πιο θετικό στην Ολλανδία απ’ ότι στη Γερμανία σχεδόν σε όλα τα χρόνια

του ευρώ, και ότι το ολλανδικό δημόσιο έλλειμμα ήταν σταθερά μικρότερο

από εκείνο της Γερμανίας πριν την κρίση. Διαψεύδοντας όσους

διακηρύττουν τη δημοσιονομική πειθαρχία υπεράνω όλων, η σημερινή

ολλανδική ύφεση δείχνει ότι η ύφεση στην οικονομία είναι αναπόφευκτο

επακόλουθο μετά από περικοπές στα δημόσια ελλείμματα, όπως αυτές που

επέβαλλαν στους εαυτούς τους οι ίδιοι οι Ολλανδοί.

Μήπως εθελοτυφλείτε στα βασικά προβλήματα για να μην θίξετε τους

έχοντες και κατέχοντες που σας στηρίζουν; Βασικό διεθνές πρόβλημα

αποτελεί η απορρύθμιση του χρηματοπιστωτικού τομέα, με την κατάργηση

του κανονισμού που διαχωρίζει τις εμπορικές από τις επιχειρηματικές

τραπεζικές δραστηριότητες. Ο κοινός νούς λέει ότι είναι απαραίτητος ο

διαχωρισμός καταθετικού και επενδυτικού τομέα ώστε να μην πληρώνουν οι

μικροκαταθέτες τα επενδυτικά ρίσκα και τις αποτυχίες των τραπεζών και

μεγαλομετόχων. Χωρίς να υποτιμώ το ρόλο της πολιτικής διαφθοράς, οι

απελευθερωμένες αγορές και η ανεξέλεγκτη διεκδίκηση κέρδους με την

παράλληλη κατάργηση των προστατευτικών ρυθμίσεων είναι βασικό διεθνές

πρόβλημα. Ο Krugman αναφέρει χαρακτηριστικά ότι 25 διαχειριστές

αντισταθμιστικών κεφαλαίων υψηλού κινδύνου (hedge fund) έβγαλαν σε ένα

χρόνο τριπλάσια χρήματα από τους 80.000 δασκάλους της Νέας Υόρκης.

Είναι ευρέως γνωστό ότι οι τραπεζίτες συσσωρεύουν πλούτη με τη

χορήγηση επισφαλών δανείων, και ότι σε εποχή κρίσης εντάσσονται σε

κρατικά προγράμματα διάσωσης. Τα κέρδη είναι δικά τους ενώ τα χρέη τα

φορτώνονται οι πολίτες. Θα εξασφαλίζατε πολύ μεγαλύτερο έσοδο αν

καταπολεμούσατε τη φοροδιαφυγή πλουσίων αντί να απολύετε χαμηλόμισθους

δημόσιους υπάλληλους που αδυνατούν να θρέψουν τα παιδιά τους.

Ο ίδιος νομπελίστας οικονομολόγος λέει ότι «...διαθέτουμε και τις

γνώσεις και τα εργαλεία για να δώσουμε ένα τέλος στο βάσανο της

Ύφεσης...Κι όμως δεν το κάνουμε...» (End This Depression Now, Melrose

Road Partners, 2012). Εξηγεί ότι η πρώτη γραμμή άμυνας σε κάθε ύφεση

είναι τα δημοσιονομικά κίνητρα, δηλαδή η αύξηση των κρατικών δαπανών

με στόχο τη δημιουργία θέσεων εργασίας, και η μείωση της φορολογίας με

στόχο την ενίσχυση των συνολικών δαπανών. Γιατί εφαρμόζετε το

αντίθετο; Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να στηρίζει την εμμονή σας

στη μετατόπιση του ενδιαφέροντος από την απασχόληση στα ελλείμματα. Η

ζημιά από την έλλειψη θέσεων εργασίας είναι τεράστια ενώ η ζημιά που

κάνουν τα ελλείματα είναι η αμφισβήτηση φερεγγυότητας και η απροθυμία

επενδύσεων, που θα μπορούσαν (και θα έπρεπε) να αποφευχθούν σε μια

πραγματικά Ενωμένη Ευρώπη. Το κόστος κρατικού δανεισμού σε χώρες σε

ύφεση θα έπρεπε να μειώνεται και όχι να αυξάνεται στο πλαίσιο μιας

Ενωμένης Ευρώπης. Οι χώρες της Ευρωζώνης σε κρίση δεν θάπρεπε να

δανείζονται με υψηλότερα επιτόκια εκείνων της δανειοδότησης της

Γερμανίας. Τι απαίτησαν σχετικά οι έλληνες ευρωβουλευτές στο

ευρωκοινοβούλιο; Γιατί δεν ανασκευάζετε το μύθο πως οι φορολογούμενοι

του Βορρά επωμίζονται τα χρέη του προβληματικού νότου; Γιατί δεν

αποκαλύπτετε ότι στα χρόνια της κρίσης οι κυβερνήσεις της Γερμανίας,

Φινλανδίας, Αυστρίας, Ολλανδίας και Γαλλίας έχουν εξοικονομήσει

δισεκατομμύρια ευρώ χάρη στην πτώση των επιτοκίων δανεισμού τους;

Οικονομολόγοι εξηγούν ότι ποτέ καμία χώρα δεν θα χρειαστεί να

αποπληρώσει το χρέος της, αυτό που απαιτείται είναι να πληρώνεται

μέρος των τόκων του χρέους, έτσι ώστε το χρέος να μεγαλώνει πιο αργά

από την οικονομία. Γιατί άραγε οι Ευρωπαίοι εταίροι απαιτούν συνεχή

περικοπή δαπανών όταν είναι γνωστό ότι η εν λόγω περικοπή θα οδηγήσει

σε πτώση του ΑΕΠ, όχι μόνον άμεσα αλλά και έμμεσα λόγω περικοπών στον

ιδιωτικό τομέα; Γιατί αποδέχεστε τις δημοσιονομικές περικοπές που

προτείνει η τρόϊκα όταν είναι γνωστόν ότι το όφελος είναι μικρό έως

ανύπαρκτο και το κόστος τεράστιο, επειδή σε μια υφεσιακή οικονομία τα

έσοδα είναι λιγότερα από τις δαπάνες; Γιατί οι εταίροι μας έκαναν τα

στραβά μάτια στον υπερδανεισμό των Ελληνικών Κυβερνήσεων; Μήπως επειδή

οι υποχρεώσεις μας είναι απαιτήσεις τους και τελικά οι οφειλέτες

ανταμείβονται για τις υπερβολές; Γιατί οι κυβερνώντες Ελλάδα και

Ευρώπη δεν παίρνουν μαθήματα από την ιστορία; Πώς βγήκε η Αμερική από

τη Μεγάλη Ύφεση με το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο; Με τις στρατιωτικές

δαπάνες. Δηλαδή, μετά από μια μεγάλη αύξηση των Ομοσπονδιακών δαπανών.

Η συσσώρευση χρέους από το κράτος για στρατιωτικές δαπάνες ήταν η λύση

του προβλήματος χρέους στις ΗΠΑ. Άρα το χρέος μπορεί να επιλύσει το

πρόβλημα χρέους. Προφανώς, είναι λάθος η πολιτική που ακολουθείτε, της

μετατόπισης ενδιαφέροντος από την απασχόληση στα ελλείμματα, βάζοντας

σε εφεδρεία και διαθεσιμότητα δημόσιους υπαλλήλους, όταν είναι γνωστό

ότι σε περίοδο ύφεσης οι θέσεις απασχόλησης πρέπει να αυξάνονται. Η

κεϋνσιανή συμβουλή είναι, ακόμα και όταν δεν υπάρχει συγκεκριμένη

εργασία που απαιτείται να γίνει, το κράτος πρέπει να βάζει υπαλλήλους

να σκάβουν τρύπες στο δρόμο και ακόλουθα άλλους υπαλλήλους να τις

γεμίζουν προκειμένου να εξασφαλισθούν θέσεις απασχόλησης σε περίοδο

ύφεσης. Αντί αυτού, εσείς απαιτείτε σήμερα τη διαθεσιμότητα χιλιάδων

δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίοι είναι απαραίτητοι για την ομαλή

λειτουργία των υπηρεσιών παιδείας, υγείας, τοπικής αυτοδιοίκησης. Με

ποιό σκεπτικό και με ποιό στόχο μειώνετε τις θέσεις εργασίας αντί να

τις αυξάνετε;

Το συνολικό ιδιωτικό και δημόσιο χρέος των χωρών της Ευρωζώνης είναι

ελαφρώς χαμηλότερο από εκείνο των ΗΠΑ, και τα ποσοστά πληθωρισμού τους

μοιάζουν. Που βασίζεται η ανεξέλεγκτη δημοσιονομική κρίση μας; Η

ειδοποιός διαφορά βρίσκεται στο ότι η Ευρώπη έχει περιορισμένη

δημοσιονομική ολοκλήρωση (οι χώρες έχουν δικούς τους προϋπολογισμούς)

και χαμηλή κινητικότητα εργαζομένων (οι χώρες έχουν δικές τους αγορές

εργασίας) και παράλληλα οι Γερμανοί που ουσιαστικά ρυθμίζουν το κοινό

νόμισμα θεωρούν τον πληθωρισμό μέγα κακό, διαφωνώντας στην εκτύπωση

χρήματος, ενώ υιοθετούν τη λάθος πολιτική της λιτότητας σε εποχή

ύφεσης. Τί διεκδικήσατε σχετικά με τη δημοσιονομική ευρωπαϊκή

ολοκλήρωση; Οι ΗΠΑ έλυσαν κατ’ επανάληψη το πρόβλημα ύφεσης τυπώνοντας

χρήμα. Η Ιαπωνία μετά το 2000 είχε πολύ μεγάλα ελλείμματα και τύπωσε

χρήμα εν μέσω υφεσιακής οικονομίας χωρίς να αποκτήσει πληθωρισμό. Όπως

η FED έχει το δικαίωμα να δημιουργεί χρήμα από το πουθενά, έτσι και η

ΕΚΤ μπορεί να τυπώνει χρήμα κατά το δοκούν. Μοιάζει να μην ανησυχούν

οι ΗΠΑ, Αγγλία και Ιαπωνία για τον πληθωρισμό που μπορεί να προκαλέσει

η εκτύπωση χρήματος, επειδή παράλληλα προκαλείται αναθέρμανση της

υποτονικής οικονομίας. Ο αποπληθωρισμός αυξάνει την πραγματική αξία

του χρέους και μπορεί να οδηγήσει την οικονομία σε ύφεση. Αντίθετα, ο

πληθωρισμός μπορεί να συμβάλλει θετικά μειώνοντας την πραγματική αξία

του χρέους. Γιατί δεν απαιτήσατε το τύπωμα ευρώ, σε συντονισμό με τα

υπόλοιπα κράτη της ευρωπαϊκής περιφέρειας που υφίστανται παρόμοια με

τη δική μας κρίση;

Το ευρώ ως κοινό νόμισμα μείωσε τα επιχειρηματικά κόστη της Γερμανίας

αλλά και την νομισματική ευελιξία μας, με αποτέλεσμα ασύμμετρα σοκ

στις οικονομίες Γερμανίας και ευρωπαϊκής περιφέρειας. Γιατί η Ιταλία,

Ισπανία, Πορτογαλία, Ελλάδα και Κύπρος είναι σε βαθειά ύφεση και όχι η

Αμερική, Αγγλία και Ιαπωνία που έχουν μεγαλύτερο χρέος; Η βασική

διαφορά είναι ότι οι τελευταίες δανείζονται στο δικό τους νόμισμα.

(λίρα, δολάριο, γεν) ενώ οι χώρες της Ευρωζώνης δανείζονται σε ευρώ

του οποίου την έκδοση δεν ελέγχουν, και κατά συνέπεια είναι ευάλωτες

σε κρίση φερεγγυότητας και επενδύσεων. Αν η Ελλάδα είχε το δικό της

νόμισμα και έκανε υποτίμηση, δεν θα υπήρχε απώλεια θέσεων εργασίας,

μείωση μισθών και συντάξεων, εκποίηση δημόσιας περιουσίας. Εκ του

αποτελέσματος κρίνεται ότι η Ευρώπη δεν ήταν έτοιμη για κοινό νόμισμα,

λόγω έλλειψης κινητικότητας εργασίας και δημοσιονομικής ολοκλήρωσης,

και εξ αιτίας της ανορθολογικής ηγεμονικής πολιτικής της Γερμανίας. Η

ανισορροπία στο ευρωπαϊκό εμπορικό ισοζύγιο ξεκίνησε το 2001 (όταν

κυκλοφόρησε το ευρώ) και έκτοτε οι οικονομίες Ελλάδας, Ιρλανδίας,

Πορτογαλίας, Ισπανίας και Ιταλίας εμφάνισαν ελλείμματα τα οποία

διαρκώς διογκώνονται, ενώ η Γερμανία άρχισε να εμφανίζει αντίστοιχο

πλεόνασμα το οποίο αυξάνει παράλληλα με το έλλειμμα της ευρωπαϊκής

περιφέρειας. Πώς αντιμετωπίζετε το εν λόγω πρόβλημα ευρωπαϊκού

κέντρου/περιφέρειας; Απολύοντας έλληνες εργαζόμενους, μειώνοντας

μισθούς και συντάξεις; Αυξάνοντας τους φόρους στα νοικοκυριά και

ξεπουλώντας την ελληνική περιουσία;

Κάθε σύγχρονο κράτος συσσωρεύει σημαντικό χρέος, του οποίου το

μεγαλύτερο τμήμα αναχρηματοδοτεί πουλώντας νέα ομόλογα για να

πληρώσουν τα παλαιότερα. Τι συμβαίνει όταν οι επενδυτές δεν αγοράζουν

τα νέα ομόλογα; Στις ΗΠΑ, Βρετανία, Ιαπωνία και άλλες χώρες που

δανείζονται στο δικό τους νόμισμα και διαθέτουν τη δική τους Κεντρική

Τράπεζα τυπώνεται χρήμα για να πληρωθούν οι λογαριασμοί της

κυβέρνησης. Όμως οι χώρες της Ευρωζώνης, που εξαρτώνται από την

Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, δεν μπορούν να παράσχουν μετρητά σε

παρόμοια έκτακτη περίσταση και αναγκάζονται σε αθέτηση πληρωμών. Ο

φόβος των επενδυτών για αθέτηση πληρωμών δημιουργεί μια

αυτοεκπληρούμενη κρίση. Αυτή την κρίση ζούμε σήμερα. Γι’ αυτό οι χώρες

του ευρώ με δημοσιονομικά προβλήματα έχουν υψηλότερο κόστος δανεισμού

από εκείνες που έχουν παρόμοια προβλήματα αλλά διατηρούν το δικό τους

νόμισμα. Παράδειγμα αποτελεί η Φινλανδία (εντός της Ευρωζώνης) της

οποίας το κόστος δανεισμού είναι υψηλότερο από εκείνο της Σουηδίας

(που διατηρεί το δικό της νόμισμα). Πως αντιμετώπισε το

ευρωκοινοβούλιο το εν λόγω πρόβλημα και τι σχετικό απαίτησε η ελληνική

κυβέρνηση προκαταβολικά ή έστω εκ των υστέρων;

Συγκρίνοντας την οικονομική κρίση της Ινδονησίας το 1997 με την

αντίστοιχη στην Ελλάδα του 2007, διαπιστώνει κανείς ότι αν και η

οικονομική κατάσταση στην Ινδονησία ήταν πολύ χειρότερη από την

αντίστοιχη στην Ελλάδα σε επίπεδα ΑΕΠ στην αρχή της κρίσης, το

ελληνικό χρέος εκτοξεύθηκε μετά την επέμβαση της τρόικα στην Ελλάδα.

Όλοι οι λόγοι για τους οποίους μας λένε/λέτε ότι δεν μπορεί να

επανακάμψει η Ελλάδα (διαρθρωτικά προβλήματα, διαφθορά, αδύναμη

ηγεσία…) τα έλεγαν και για την Ινδονησία. Γιατί όμως η Ινδονησία

επανέκαμψε σε αντίθεση με την Ελλάδα; Πρώτον, γιατί η Ινδονησία

μπορούσε να υποτιμήσει το νόμισμά της, δημιουργώντας αρχικά μεν

βραχυπρόθεσμη οικονομική πίεση αλλά εν τέλει ανάπτυξη κυρίως μέσω

εξαγωγών. Και δεύτερον, γιατί το ΔΝΤ που αρχικά επέβαλε πολιτικές

λιτότητας στην Ασία, αργότερα αναθεώρησε. Στην Ελλάδα όμως η τρόικα

και οι κυβερνώντες δεν μάθανε τίποτα από προηγούμενες εμπειρίες. Πώς

νομίζετε ότι θα αντιπαρέλθουμε την κρίση; Με τις απολύσεις και τη

φορολόγηση των μισθωτών του Δημοσίου; Με τη συρρίκνωση της λαϊκής

κυριαρχίας, την ιδιωτική πενία, την κοινωνική υποβάθμιση και την

πολιτική αστάθεια που προκαλεί η πολιτική της λιτότητας;

Τα έκτακτα δανειακά προγράμματα της τρόικα παρέχουν μικρά χρηματικά

ποσά ως έκτακτο δανεισμό και με καθυστέρηση. Γιατί δεν απαιτήσατε

εγκαίρως να χρηματοδοτούνται με τα δανεικά μας παραγωγικές επενδύσεις

αντί για τα χρέη μας; Επίσης τα δανειακά προγράμματα της τρόικα ζητούν

ανταλλάγματα που μας σπρώχνουν βαθύτερα στην ύφεση. Ακόμα κι αν δεν το

είχαν προβλέψει οι ισχυροί της Ευρώπης, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ, μπορείτε

πλέον να πεισθείτε εκ του αποτελέσματος ότι η οικονομική στρατηγική

της λιτότητας εν μέσω ύφεσης αποτελεί θανατική ποινή για τους Έλληνες.

Γιατί αποδέχεστε την γενοκτονία των Ελλήνων; Γιατί συμμετέχετε στην

επερχόμενη εκποίηση της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσία της Ελλάδας,

η οποία όλως τυχαίως έχει και πλούσιο ανεκμετάλευτο υπέδαφος; Όλοι

γνωρίζουμε ότι ακόμα και αν ξεπουληθεί όλη η Ελλάδα το χρέος θα

εξακολουθεί να είναι τεράστιο. Αυτή είναι η Ενωμένη Ευρώπη που

ονειρευόσαστε; Να περιμένει το κέντρο να βρεθεί μέλος κράτος της

περιφέρειας αδύναμο για να φτωχοποιήσει το λαό του και να αγοράσει τη

δημόσια περιουσία, το πετρέλαιο και το χρυσό αντί πινακίου φακής; Να

γίνει με οικονομικά τερτίπια ό, τι δεν έγινε με τα τανκς; Να γίνει η

Ελλάδα γερμανική αποικία σε έναν ακήρυκτο πόλεμο; Πώς ανεχτήκατε να

δεσμεύονται όλα τα έσοδα σε ένα "Ταμείο Αξιοποίησης(!) Δημόσιας

Περιουσίας" με στόχο την αποπληρωμή του μεθοδευμένα υπέρογκου χρέους;

Δεν είναι σαφές πλέον γιατί οι εταίροι μας "σώζουν" μέσω Μνημονίων;

Για να καταφέρουν την εξαγορά της γης μας αφού προηγουμένως

εξασθενήσουν τους Έλληνες ώστε να μην μπορούν να αντιδράσουν. Γιατί

δεν αντιστέκεστε στην απαιτούμενη από την τρόικα εκποίηση του εθνικού

μας πλούτου, ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΟΠΑΠ, μαρίνων, λιμανιών, αεροδρομίων,

κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου, και στην απαιτούμενη

εκποίηση του ιδιωτικού πλούτου δια των πλειστηριασμών; Γιατί δεν

αντιστέκεστε σε αυτή την εσχάτη προδοσία της χώρας μας;

Όσο για τα ηθικοπλαστικά μαθήματα που μας κάνουν οι Γερμανοί ηγέτες,

θα έπρεπε να τους τα ανταποδώσετε εξ αρχής. Γιατί δεν τους

υπενθυμίζετε τα παροιμιώδη Γερμανικά σκάνδαλα δωροδοκίας στην Ελλάδα,

όπως (α) της Siemens που διέβρωσε υγεία, τηλεπικοινωνίες, μεταφορές

και άμυνα, με ζημιά που ξεπερνά τα 2 δισεκατομμύρια ευρώ σύμφωνα με το

πόρισμα της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής (β) της ΜΑΝ με μίζες για

την προμήθεια τρόλεϊ, (γ) των Mercedes και ΜΑΝ για τις αστικές

συγκοινωνίες, απορριμματοφόρα, πυροσβεστικά οχήματα, ντιζελομηχανές

κ.α., (δ) τις αμαρτωλές γερμανικές συμβάσεις πολλών δισεκατομμυρίων

ευρώ που πλήρωσε και πληρώνει η Ελλάδα για τα προβληματικά άρματα

μάχης Leopard, για την αναβάθμιση αεροσκαφών F4 Phantom που τελικά

αποσύρθηκαν και για υποβρύχια που γέρνουν ή δεν παραλήφθηκαν, όπως και

(ε) τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, στα οποία επί γερμανικής διοίκησης βρήκε

το ΣΔΟΕ πλήθος παρανομιών (πλαστά και εικονικά τιμολόγια) και

επιβλήθηκαν πρόστιμα ύψους 10 εκατομμυρίων ευρώ; Γιατί δεν τους

υπενθυμίζετε ότι η Γερμανία, που χρεοκόπησε τον τελευταίο αιώνα

τουλάχιστον 3 φορές, είναι «ο μεγαλύτερος αμαρτωλός του 20ου αιώνα και

πιθανόν της νεότερης οικονομικής ιστορίας» όπως γλαφυρά δήλωσε ο

Γερμανός καθηγητής Ιστορίας της Οικονομίας Albrecht Ritsch στο Spiegel;

Όταν οι Merkel και Schröder δηλώνουν ότι η Ελλάδα για να μπει στην ΟΝΕ

έκανε χρήση των ελαστικών κριτηρίων του Maastricht, γιατί δεν τους

υπενθυμίζετε ότι τα κριτήρια δεν έγιναν ελαστικά για να βοηθήσουν την

Ελλάδα, αλλά για να βοηθήσουν τη Γαλλία, την Ιταλία, το Βέλγιο, και

κυρίως τη Γερμανία, που τότε είχαν είτε μεγάλα ελλείμματα είτε μεγάλα

χρέη; Αν δεν άλλαζαν τα κριτήρια, θα έμπαιναν στην ΟΝΕ από τον αρχικό

πυρήνα της ΕΕ μόνο η Ολλανδία και το Λουξεμβούργο. Όταν δηλώνουν ότι ή

Νότια Ευρώπη αποτελεί απειλή για τους Γερμανούς φορολογούμενους, γιατί

δεν τους υπενθυμίζετε ότι το 2008 (όταν οι Landesbanken βρέθηκαν

γεμάτες με αμερικανικές υποθήκες subprime) η γερμανική κυβέρνηση

εφήρμοσε πακέτο διάσωσης 500 δις σε βάρος των φορολογουμένων της, και

ότι το 2010 όταν οι γερμανικές τράπεζες ήταν υπερβολικά εκτεθειμένες

(704 δις) οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι και η ΕΚΤ τους βοήθησαν να

επιστρέψουν το μεγαλύτερο μέρος αυτών των χρημάτων πίσω στη χώρα.

Γιατί δεν τους εξηγείτε ότι η μεγαλύτερη απειλή για τους Γερμανούς

φορολογούμενους είναι οι τράπεζές τους και όχι η «ασωτία» της Νότιας

Ευρώπης;

Κατά κύριο όμως λόγο, όταν οι Merkel και Schröder μας δίνουν μαθήματα

ηθικής, γιατί δεν υπενθυμίζετε τόσο σε αυτούς όσο και στους λοιπούς

ευρωπαίους ηγέτες ποιός αιματοκύλισε τον κόσμο στον Α και Β παγκόσμιο

πόλεμο; Γιατί δεν τους υπενθυμίζετε την γενοκτονία των Εβραίων και τα

σατανικά πειράματα των Ναζί που υποστήριζε το Τρίτο Ράιχ; Γιατί δεν

υπενθυμίζετε, σε κάθε συνάντηση με Γερμανό ηγέτη, τις οφειλές της

Γερμανίας από το θάνατο εκατομμυρίων Ευρωπαίων, το υποχρεωτικό

πολεμικό δάνειο και τις υλικές καταστροφές και λεηλασίες του

προκάλεσαν; Γιατί δεν υπενθυμίζετε στους Ευρωπαίους εταίρους ότι η

Γερμανία πλούτισε με την ανοχή των νικητών της στην Ευρώπη και Αμερική

μετά τον πόλεμο, προστατευμένη από το σχέδιο Marshall για την ανάκαμψή

της; Γιατί δεν διακηρύττετε ότι στο πλαίσιο της ΕΕ θα περίμενε κανείς

από τη Γερμανία να ανταποδώσει με παρόμοια πολιτική; Αντ’ αυτού, η

Γερμανία αρνείται να πληρώσει ακόμα και το χρέος που οφείλει στην

Ελλάδα μετά την ένωση των Γερμανιών, όπως επέβαλε η Συμφωνία των

Παρισίων. Ενδεικτικά, οι οφειλές της Γερμανίας στην Ελλάδα ανέρχονται

σήμερα στα 575 δισεκατομμύρια δολάρια κατά τον Γάλλο οικονομολόγο και

σύμβουλο της γαλλικής κυβέρνησης Jacques Delpla. Άρα το χρέος της

Γερμανίας στην Ελλάδα είναι μεγαλύτερο του συνολικού μας χρέους. Δεν

αντιλαμβάνεστε κύριοι βουλευτές, ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να

ορθοποδήσει οικονομικά αν αποδέχεται τα χρέη της σε άλλους ενώ δεν

διεκδικεί τα χρέη των άλλων σε αυτήν; Γιατί δεν καταγγέλλετε τη

γερμανική κυβέρνηση στον εισαγγελέα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου

τόσο για την καθυστέρηση αποπληρωμής του γερμανικού χρέους στην Ελλάδα

όσο και για τα εγκλήματα που τελούνται κατά του ελληνικού λαού, ώστε

να οδηγηθούν σε δίκη όσοι ευθύνονται, αντί να παραπέμπετε στις

καλένδες το «απόρρητο» πόρισμα στο οποίο κατέληξε αρμόδια επιτροπή του

υπουργείου Οικονομικών;

Με μειωμένες προσδοκίες,

Ελένη Σαββάκη,

Καθηγήτρια Ιατρικής,

Πανεπιστημίου Κρήτης.