Κώστας Ν. Τσιαντής- Εν μέσω θυέλλης

Εν μέσω θυέλλης

Ανάγκη για επιστροφή της πολιτικής- της επιστήμης/στρατηγικής των αιτίων που ορίζουν τις τύχες μας ως λαού και έθνους.

Κώστας Ν. Τσιαντής

Τους παραπλάνησαν την ψυχή με πανουργίες, τους θόλωσαν το

μυαλό ώσπου βλέπανε αλλαντάλλω τα μάτια τους.

Και τους ρίχναν στον αλληλοσκοτωμό.

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ, Λειτουργία κάτω από την Ακρόπολη.

1. Aίμα: Σε αναζήτηση των αιτίων.

Ίσως είναι νωπό ακόμα το αίμα από τις πολιτικές δολοφονίες των τριών νέων Ελλήνων (22 έως 34 χρόνων) που σημειώθηκαν εν ψυχρώ το τελευταίo δίμηνο: του  αντιφασίστα μουσικού Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι (17 Σεπτεμβρίου 2013) και των χρυσαυγητών Μάνου Καπελώνη και Γιώργου Φουντούλη  στο Ν. Ηράκλειο (1^η Νοεμβρίου). Μαζί τους, ο Αλέξανδρος Γέροντας που βρίσκεται ακόμη σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο.

      Ο ελληνικός λαός καταδίκασε τις δολοφονίες και δεν ξεχώρισε  το αίμα σύμφωνα με τις ιδεολογικές απόψεις των θυμάτων, παρά  την απέχθεια που το πολύ μεγάλο τμήμα του λαού έχει για τη  Χ.Α. (τη φασιστική ιδεολογία της, το ρατσισμό και τις εγκληματικές ενέργειες μελών της  κατά μεταναστών -λαθρομεταναστών). Ο υπουργός δημόσιας τάξης Ν. Δένδιας αναφερόμενες στις πολιτικές δολοφονίες τις ερμήνευσε ως ‘’ξακαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ των δυο άκρων’’. Αλλά η θέση αυτή είναι επιφανειακή  και κρύβει το βάθος των πραγμάτων. 

       Μια αφετηρία για έρευνα συνιστά το ό,τι είπε   ο Γ. Δελαστίκ σχετικά με τον τρόπο που ενήργησε ο δολοφόνος του Γ. Φύσσα. Η συμπεριφορά του, παρατηρεί, ‘’προσομοιάζει με άνθρωπο που εκτελεί εντολή, προεπιλεγμένος από την αρχή για να συλληφθεί και  να πάει φυλακή για φόνο εκ προμελέτης’’ Υπάρχουν θεωρητικά τρεις περιπτώσεις, συνεχίζει. ‘’Ο άνθρωπος αυτός να κινήθηκε από μόνος του- ένα ναζιστικό ανθρωπόμορφο τέρας που σφάζει εν ψυχρώ έναν αντιφασίστα. Δεύτερον να εκτελούσε εντολές της ηγεσίας της Χ.Α. Και τρίτον, να εκτελούσε εντολές άλλων κέντρων,  πέραν της Χ.Α. Αυτά στο θεωρητικό επίπεδο.  Στην πολιτική πάντα κοιτάζουμε πρώτα ποιος ωφελείται (πολιτικά) από το έγκλημα που διεπράχθη’’[1]. Και αυτό είναι  μια βασική αρχή για ν’ αναζητήσει κανείς τις αιτίας των γεγονότων.

2.  Μετά τη  δολοφονία του Π. Φύσσα τα πολιτικά κόμματα (μνημονιακά και αντιμνημονιακά) υιοθέτησαν από κοινού την εντολή για δίωξη και σύλληψη του αρχηγού και βουλευτών της Χ.Α.  που έδωσε ο εισαγγελέας (ύστερα από φάκελο του αρμόδιου υπουργού Ν. Δένδια)[2] με την κατηγορία  ‘’της διεύθυνσης και ένταξης σε εγκληματική οργάνωση’’[3]. Δεν ζητήθηκε εδώ η άρση της ασυλίας των βουλευτών  από τη Βουλή  (άρθρο 62 του συντάγματος),  αλλά εφαρμόστηκε άμεσα το άρθρο 187 (ερμηνεία του ‘’διαρκούς αυτόφωρου’’)[4]. Τις θέσεις του για τη διαδικασία έχει εκφράσει ο συνταγματολόγος Κ. Χρυσόγονος[5],[6].     

        Η όλη διαδικασία μέχρι τη δολοφονία των χρυσαυγητών εκτυλίχθηκε μέσα σε πρωτοφανή ‘’αντιφασιστική’’ πλημμυρίδα εικόνων και μηνυμάτων ψυχολογικού πολέμου[7]. Μέσα στην πλημμυρίδα αυτή κάποιοι κράτησαν  το μυαλό τους και προσπάθησαν να διατυπώσουν με  τόλμη τον αντίλογό τους.

   O Τ. Φωτόπουλος με το άρθρο του ‘’Ο φασισμός των αντιφασιστών’’ (Ελεθεροτυπία)  προσπαθεί να δείξει  τι πραγματικά κρύβεται πίσω από αυτό το φαινόμενο θεωρώντας ότι είναι ‘’φανταστικός ο φασιστικός κίνδυνος στην Ελλάδα’’. ‘’Η εκστρατεία των «αντιφασιστών» να μας σώσει από τον θανάσιμο φασιστικό κίνδυνο απέβλεπε’’, όπως γράφει, ‘’να αποπροσανατολίσει τα καθημερινά εξαθλιούμενα λαϊκά στρώματα από τον πραγματικό κίνδυνο που αντιμετωπίζουν: την ολοκλήρωση της οικονομικής καταστροφής στα χέρια της Υπερεθνικής ελίτ (Υ/Ε) και της ντόπιας ελίτ. Τα ΜΜΕ και ιδιαίτερα τα πανάθλια κανάλια με τους καλοβολεμένους «δημοσιογράφους», οι οποίοι τον καιρό που τα συνθλιβόμενα λαϊκά στρώματα κατέβαιναν σε απεργίες και διαδηλώσεις έκαναν το παν για να υπονομεύσουν τους αγώνες τους, τώρα κάνουν το παν για να τα στρέψουν σε φανταστικούς κινδύνους, τη στιγμή που οι ελίτ παγιώνουν και επεκτείνουν τα μέτρα που τα φτωχοποιούν περισσότερο. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι μπορεί να αμφισβητηθεί ο φασιστικός χαρακτήρας των συστηματικών επιθέσεων εναντίον μεταναστών από κάποιους τραμπούκους της ΧΑ. Το να ισχυριστεί όμως κάποιος σήμερα, με βάση τις πρακτικές αυτές, ότι αντιμετωπίζουμε μαζικά ναζιστικά κόμματα και πραγματικά τάγματα εφόδου, όπως στη δεκαετία του 1930, θα ήταν κακόγουστο ανέκδοτο, αν δεν ήταν άκρως επικίνδυνο’’[8].

       ‘’Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι ευσταθεί η (ευφυής) νομική κατασκευή του διαρκούς, επ’ άπειρον αυτόφωρου, που εμφάνισαν οι Εισαγγελείς, καμία θεμιτή ανάγκη δεν επέβαλε την παράκαμψη της Βουλής’’[9], σημειώνει ο Δ. Κωνσταντακόπουλος. Πέρα απ’ αυτό: ‘’Δεν χρειάζεται να είναι κανείς νομικός για να καταλάβει ότι δεν μπορεί μια οργάνωση να είναι ταυτόχρονα εγκληματική οργάνωση και νόμιμο κοινοβουλευτικό κόμμα. […]. Αυτό δεν σημαίνει ασφαλώς ότι δεν πρέπει να διωχθούν παραδειγματικά στελέχη της ΧΑ που έχουν διαπράξει κακουργήματα, με αυστηρή τήρηση του νόμου και χωρίς επίκληση άρθρων του ποινικού κώδικα, προτού υπάρξει το σώμα των αποδείξεων που να δικαιολογεί τη χρήση τους.  Άλλο τα ποινικά, άλλο η πολιτική’. Και καταλήγει: ‘’Η δημοκρατία δεν είναι αλά καρτ, οι πρόνοιές της ισχύουν και πρέπει να ισχύουν για όλους, ακόμα και για τους φασίστες, ακόμα και για τους αντιπάλους, γι’ αυτούς που δεν μας αρέσουν ή περιφρονούμε’’[10],[11],[12],[13].

     Ο Σταύρος Λυγερός θεωρεί πως τα γεγονότα είναι ‘’πρωτόγνωρα και ανησυχητικά’’ για το κοινοβουλευτικό μας πολίτευμα. ‘’Το δημοκρατικό πολίτευμα’’, τονίζει, ‘’έχει κανόνες και οι κανόνες δεν μπορεί να εφαρμόζονται κατά περίπτωση, δηλαδή αν έχουμε ένα φασιστικό κίνημα, μια εγκληματική οργάνωση (όπως θέλετε πέστε το) όπως είναι η Χρυσή Αυγή θα τους παραβιάζουμε και θα κάνουμε πως δεν βλέπουμε’’[14].

3. Κατά το πρώτο δεκαήμερο του Οκτωβρίου οι ανακριτές στέλνουν έγγραφο στη Βουλή με το οποίο ζητούν την άρση της ασυλίας 6 βουλευτών της Χ.Α.  διατυπώνοντας  κατηγορία για εσχάτη προδοσία. Γράφουν:  «Όπως προκύπτει από τις εν λόγω μαρτυρικές καταθέσεις, σκοπός της Χ.Α. ήταν εξαρχής και παραμένει η κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος, κατά παράβαση του άρθρου 134 και επομένως του Ποινικού Κώδικα»[15]. Στο κατηγορητήριο κατά των βουλευτών κυριαρχεί το «αδίκημα της ένταξης και διεύθυνσης εγκληματικής οργάνωσης»[16],  το οποίο οι ανακριτές στηρίζουν πάνω στις μαρτυρικές καταθέσεις που έχουν στα χέρια τους από πρόσωπα που έχουν ήδη ενταχθεί στο πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων[17],[18]. Η Βουλή αίρει την ασυλία και  εγκρίνει τις διώξεις βουλευτών της Χ.Α[19],[20].

4. Τρεις μέρες μετά τις δολοφονίες των χρυσαυγητών η Βουλή, με εισήγηση της Κυβέρνησης, αποφασίζει την παύση χρηματοδότησης του κόμματος της Χ.Α  με τις ψήφους της Ν.Δ, του ΠΑΣΟΚ, της ΔΗΜΑΡ και του  ΣΥΡΙΖΑ. O Π. Λαφαζάνης δηλώνει ότι ψηφίζει για λόγους κομματικής συνοχής, αλλά εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία εξέφρασε την έντονη διαφωνία του για τη ρύθμιση.  Δεν ψήφισε η Ζωή Κωνσταντοπούλου (δήλωσε παρούσα), ενώ ο Μανώλης Γλέζος ήταν απών.  Το ΚΚΕ και οι ΑΝ.ΕΛ επίσης δεν ψήφισαν την τροπολογία (δήλωσαν παρών).

5.  Στοιχεία που είδαν το φως της δημοσιότητας (διαθέσιμα στο διαδίκτυο) δείχνουν το έντονο και διαρκές το ενδιαφέρον του ξένου παράγοντα  για το όλο ζήτημα.  Η  διαφορά είναι ότι ο  παράγοντας αυτό δεν περιορίστηκε στο να εκφράσει απλά το ενδιαφέρον του, αλλά αξίωσε να υπαγορεύσει αποφάσεις.

      Πριν ενάμιση χρόνο η κυβέρνηση δια στόματος του αντιπροέδρου της Ε. Βενιζέλου  προαναγγέλλει ότι η Χ.Α. πρέπει να αντιμετωπιστεί (οι δημοσκοπήσεις έδειχναν αύξηση των ποσοστών της), χωρίς όμως ποτέ να τεθεί από κανέναν  το ερώτημα για τον νόμιμο τρόπο. Το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του σιώπησε, όπως έγινε  τότε (2005) με την προσφώνηση της κ. Μπενάκη προς τον κ. Παπούλια, επιτρέποντας στον ξένο παράγοντα να ασκήσει με όποιο τρόπο μπορούσε την επιρροή του.
    Όπως αποκάλυψε στον ΣΚΑΪ[21]  ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Α. Ρουπακιώτης:  i. Οι διώξεις σε βάρος  βουλευτών της Χ.Α υπαγορεύτηκαν από τις ΗΠΑ και την Κομισιόν, ii. Υπήρξαν παρεμβάσεις στο έργο της Δικαιοσύνης, όπου «σαφώς» ρόλο έπαιξαν   «Αμερικανοεβραϊκές και αμερικανοελληνικές οργανώσεις [που] έρχονταν στην Ελλάδα και πίεζαν για τη Χρυσή Αυγή’’[22].
       Όπως  αποκαλύπτουν οι  αναλυτές της αμερικανικής τράπεζας JP Morgan  ‘’υπήρχε  δέσμευση της ελληνικής κυβέρνησης για τη δίωξη της Χρυσής Αυγής’’ που παραμένει ζωντανή. Οι ίδιοι εκτιμούσαν ότι: "Η πολιτική σταθερότητα και η κοινωνική συνοχή στην Ελλάδα δεν είναι δεδομένη" και προειδοποιούσαν για τον κίνδυνο ισχυρών αντιδράσεων και ευρείας πολιτικής αποσταθεροποίησης, αν η Ελλάδα θεωρηθεί κράτος περιορισμού της νόμιμης πολιτικής έκφρασης[23].

6.  Το λόγο έχει  πλέον η δικαιοσύνη. Όμως από όσα είδαν το φως της δημοσιότητας και μπορέσαμε να δούμε  εκτιμούμε  ότι:

(1) Το αποδεικτικό υλικό όσον αφορά τις διώξεις βουλευτών δεν είναι πλήρες και η διαδικασία κινήθηκε οριακά-‘’ακραία’’ ως προς  ‘’το γράμμα και το πνεύμα’’  του συντάγματος.  Όμως αυτό δεν είναι άνευ σημασίας, γιατί  έδειξε τη  διασταλτική  ‘’ηθική’’ του συστήματος.

 (2) Οι πολιτικές δολοφονίες στο Κερατσίνι και το Ν. Ηράκλειο έρχονται και ρίχνουν νερό στον μήλο που τρέφει τη θεωρία των δύο άκρων. Το σύστημα χρειάζεται τη θεωρία αυτή για να εγκλωβίζει και  να φανατίζει τους αγανακτισμένους και   φτωχοποιημένους πολίτες που ψήφισαν ως αντιμνημονιακό κόμμα  τη Χ.Α και να τους χρησιμοποιεί ενάντια στην Αριστερά. Αλλά οι εγκλωβισμένοι αυτοί πολίτες στη συντριπτική πλειοψηφία τους δεν είναι ναζιστές  και ρατσιστές,  θέλουν- όπως οι άλλοι- πίσω την πατρίδα και τη ζωή τους και καταδικάζουν τις εγκληματικές ενέργειες του ναζιστικού πυρήνα της Χρυσής Αυγής ( 0.29%).

 (3) Η υπερεθνική ελίτ σήμερα ‘’χρησιμοποιεί τις παντός τύπου διαιρέσεις (πολιτικές, θρησκευτικές πολιτιστικές κ.λπ.) σε κάθε χώρα για να αλώσει και ενσωματώσει τους λαούς στη Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης’’ και να ελέγξει συνολικά το πολικό σύστημα. Επιχειρεί τον δημοκρατικό ελληνικό λαό που στρέφεται εναντίον της για να υπερασπιστεί την πατρίδα και το μέλλον του να τον διαιρέσει σε φασίστες και αντιφασίστες. Επιχειρεί  να δημιουργήσει συνθήκες ανωμαλίας και πόλωσης και  να κάνει τους Έλληνες να χρειάζονται ‘’πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης’’ από τους τυράννους του: από τη Διεθνή του χρήματος και  τις μνημονιακές κυβερνήσεις.       

(4) Η συνέχιση των Μνημονίων και των πολιτικών  λιτότητας οδηγούν ένα τμήμα του λαού τη Χ.Α. Το ποσοστό αυτό το ενισχύει η απουσία πολιτικής στα  εθνικά θέματα:  στα  θέματα της εξωτερικής πολιτικής, της εθνικής ακεραιότητας και κυριαρχίας, της λαθρομετανάστευσης, της δημογραφικής συρρίκνωσης, της  αλλοίωσης της ιστορίας και της πολιτιστικής ταυτότητας του Ελληνισμού. Όσο τα κόμματα υποβαθμίζουν τα θέματα αυτά και όσο οι ινστρούχτορες επιμένουν ότι ‘’το  Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του’’  τόσο  τροφοδοτούν με  ψήφους τη Χ.Α. και  ενισχύουν την πόλωση.

7. Μένουμε τελικά με μια σειρά από ερωτήματα:  Ποιος έδωσε την εντολή για τις πολιτικές αυτές  δολοφονίες; Συνδέονται  αυτές μεταξύ τους και ποιος ωφελείται απ’ αυτές; Ποιος ήταν ο ρόλος του ξένου παράγοντα; Ποιος ήταν ο ρόλος του κράτους; Πού ήταν το πολιτικό σύστημα όταν  χιλιάδες οικογένειες αναγκάζονταν από έλλειψη πολιτικής να εγκαταλείψουν  τα σπίτια τους και το κέντρο της Αθήνας;  Γιατί δεν  ρωτήθηκε ο λαός για τα μείζονα κοινωνικά και εθνικά ζητήματα;

2.  Αντιρατσιστικό.

Είναι αμφίβολο αν θα πάρουμε ποτέ σαφή απάντηση στα παραπάνω  ερωτήματα μέσα σ’ ένα έθνο-κράτος που έχει γίνει αποικία και  όπου το πολιτικό σύστημα  δε λέει να καταλάβει ότι βρισκόμαστε  σε πολυμέτωπη επίθεση  με τις  κερκόπορτες  ήδη ανοιχτές (από το βιβλίο της Ιστορίας της Γ’ Λυκείου και την αλλοίωση της σύνθεσης του πληθυσμού  μέχρι τη διαρκή ενδοτικότητα στα εθνικά θέματα  και την  αποσάθρωση των  κοινωνικών και παραγωγικών υποδομών μας).

    Ίσως να μη  γνωρίσουμε ποτέ τους ηθικούς αυτουργούς των πολιτικών δολοφονιών. Δεν θα πρέπει όμως να πάψουμε να επιμένουμε στο  i. Να συσχετίζουμε τα γεγονότα, και ii. Να βλέπουμε τα  επερχόμενα γεγονότα που μας απειλούν.

     Πρόσφατα δημοσιεύτηκε στον τύπο ότι έρχεται προς ψήφιση στη Βουλή το ‘’αντιρατσιστικό’’ νομοσχέδιο[24]. Αναρωτήθηκα: Καλά, αυτό είναι  το πιο επείγον ζήτημα για τη χώρα; Έχουν οι συνταγματολόγοι μας πει ότι διαπιστώνουν  κενά στο σύνταγμα και τη νομοθεσία τα οποία καθιστούν το ‘’αντιρατσιστικό’’ αναγκαίο; 

       Το πρόσφατο άρθρο του πρέσβη ε.τ. Π. Νεάρχου ‘’Αντιρατσιστικό νομοσχέδιο και λαθρομετανάστευση’’  μας δίνει την ευκαιρία για να καταλάβουμε τι σημαίνει  επιστροφή στην πολιτική, στις αιτίες που διαμορφώνουν την κοινωνική και εθνική μας ζωή και που αρνούμαστε να τις δούμε[25].

           Στην ιστορία μας μάθαμε να διακρίνουμε τους κυβερνήτες από τους δικτάτορες και τους τυράννους. Μάθαμε να τιμούμε τους αγωνιστές και να απεχθανόμαστε τους δοσίλογους, τους νενέκους και τους προδότες. Θεσπίσαμε σύνταγμα και νόμους για να τιμωρούμε  τα εγκλήματα, όπως αυτά των τραμπούκων της Χ.Α.  κατά μεταναστών. Ο Ελληνισμός είναι δημοκρατία, ελευθερία και ανθρωπισμός[26]. Τι σημαίνει  λοιπόν για τη χώρα η προτεραιότητα για το ‘’αντιρατσιστικό’’;

         Στα Επίκαιρα της προηγούμενης βδομάδας δημοσιεύτηκε ένα άρθρο που ρίχνει φως πάνω στο ζήτημα. Ο  αρθογράφος τεκμηριώνει την άποψη  ότι η κατάθεση του ‘’αντιρατσιστικού’’ έχει σχέση με την εισήγηση που υπέβαλε αθόρυβα πριν λίγες μέρες σε Επιτροπή της ΕΕ μια  μη κυβερνητική οργάνωση (ΜΚΟ): η ECTR (European Council on Tolerance and Reconciliation), η οποία ιδρύθηκε το 2008[27]. Η  ECTR ζητάει επίμονα  να εκδοθεί από την ΕΕ μια νέα ντιρεκτίβα για την ισότητα (η επονομαζόμενη Equal Treatment Directive) και συγχρόνως να δημιουργηθούν σε όλα τα κράτη-μέλη ‘’ειδικές διοικητικές κρατικές μονάδες’’ που θα παρακολουθούν και θα καταγράφουν τους πολίτες για τους οποίους θα υπάρχουν υποψίες (!) ότι δεν επιδεικνύουν ‘’ανεκτικότητα’’ ή ανοχή στην πολυπολιτισμό, ή που εκφράζουν ΄΄λανθασμένες’’ απόψεις για τους μετανάστες, ειδικά για το Ισλάμ[28].

      Το θέμα είναι ύψιστης σημασίας.  Αναλυτές έχουν ήδη επισημάνει ότι η εισήγηση είναι παραπλανητική και ‘’ποινικοποιεί την ελευθερία της έκφρασης στην Ευρώπη’’[29],[30],[31],[32].   Η συζήτηση ξεπερνά τα όρια του άρθρου, αλλά επιγραμματικά μπορούμε να πούμε ότι: 1. Οποιοδήποτε νομοσχέδιο ή ντιρεκτίβα δεν πρέπει με κανένα τρόπο να ποινικοποιεί τη δημόσια έκφραση   της προσωπικής άποψης,  να περιορίζει τα ατομικά δικαιώματα και  να αντικαθιστά τον άνθρωπο με ένα ‘’ανθρωποιεδές» (‘’yes man’’) στην υπηρεσία του αφέντη.  Η ελευθερία δεν είναι στοιχείο της προσωπικότητας αλλά είναι ό,τι  κατεξοχήν καθιστά  τον άνθρωπο άνθρωπο-  διακινδυνεύοντα διαρκώς να βγει από τη φυσική κατάσταση στο ξέφωτο της ιστορίας και από το βυθό της άγνοιας  στο φως της αλήθειας.  2. Η όποια ντιρεκτίβα δεν μπορεί να οδηγεί στην κατάργηση των εθνών-κρατών ή του χαρακτήρα των τοπικών πολιτισμών. Όσο θα υπάρχουν ‘‘Βασιλείς’’ που επιζητούν αυτοκρατορίες και όσο δεν κατοχυρώνονται και δεν επικρατούν  διεθνώς η Δημοκρατία και Δικαιοσύνη τόσο θα έθνη-κράτη θα υπάρχουν και θα επιζητούν ανεξαρτησία. 3. Η όποια τέτοια ντιρεκτίβα απαιτεί κοινωνίες με πραγματικούς δημοκρατικούς θεσμούς, ισχυρούς για να αποτρέπουν την καταχρηστική/ επιλεκτική  χρήση του δικαίου που επιβάλλουν πάνω στις κυβερνήσεις οι ισχυροί και η διεθνής ολιγαρχία. Την πικρή εμπειρία του αντιθέτου  βλέπουμε σε  Κύπρο,  Μακεδονία,  Αιγαίο.

 3.  Πολιτική χρήση της ιδεολογίας

 Ζούμε σήμερα την «αποδόμηση της Ελλάδας από ντόπιους και ξένους», έχει γράψει ο Β. Μαρκεζίνης[33]. Προσθέτω: Ζούμε και   παρακολουθούμε άπραγοι την προσπάθεια  συσκότισης των αιτίων της κοινωνικής και εθνικής μας τραγωδίας, τις οδυνηρές συνέπειες της  πολιτικής προδοσίας αλλά και  τον εκβιασμό προκειμένου να φθαρεί και να τεθεί ολόκληρο το πολιτικό μας σύστημα υπό τον έλεγχο της υπερεθνικής τραπεζικής ελίτ και των οργάνων  της.  Ζούμε  συνάμα  την προσπάθεια να μετατεθεί η προσοχή της κοινής γνώμης από το καθεστώς δουλοπαροικίας (της ‘’αποικίας χρέους’’ όπου μας έφεραν)  στην ιδεολογική   αντιπαράθεση φασισμού- αντιφασισμού τη στιγμή ακριβώς κατά την οποία η ίδια η ελίτ και τα όργανά της ενεργούν  το φασισμό καταλύοντας με τα Μνημόνια τη συνταγματική τάξη[34] και δημιουργώντας συνθήκες κοινωνικού ολοκαυτώματος.

       Έχουμε  πλέον ωριμάσει  μέσα από τα δεινά ώστε να είμαστε σε θέση  να διακρίνουμε την πολιτική από την ιδεοληψία  και την ιδεοληψία  από την πολιτική της χρήση. Ωστόσο τα πράγματα δείχνουν ότι τα κόμματα αδυνατούν να αρθούν στο ύψος της πολιτικής που απαιτούν οι ιστορικά έκτακτες περιστάσεις. Σύστημα πολιτικό δεν σημαίνει  άθροισμα κομμάτων που ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την εξουσία και την ιδεολογία, αλλά Γοργοπόταμος διαρκής για το λαό και την πατρίδα.

     Έγκριτοι πολιτικοί στοχαστές και αναλυτές[35],[36],[37] έχουν διερευνήσει με τόλμη πολλές πλευρές του πολιτικού μας προβλήματος, που αποκτά ιδιαίτερη σημασία σήμερα που γυρεύουμε  φανό θυέλλης  μες το σκοτάδι με τα εκατομμύρια των δεινοπαθούντων και τις  οιμωγές των οικογενειών των χιλιάδων εκείνων που σπρώχτηκαν   στο κενό. 

       Επικεντρώνουμε την προσοχή μας σε δυο  σκέψεις. Η πρώτη αφορά τη σχέση πολιτικής και ιδεολογίας και την ανάγκη να σκεφτούμε πολιτικά. Το περιγράφει ο Π. Νεάρχος με τούτα τα λόγια: ‘’Η σκιαμαχία με τις παλαιές, ιστορικές μορφές του φασισμού δεν πρέπει να συγκαλύπτει τις σύγχρονες μορφές ενός πιο ύπουλου και ανομολόγητου φασισμού, που απεργάζεται την υποδούλωση ενός λαού μέσα από εξοντωτικές πολιτικές λιτότητας και καταλύσεως της εθνικής του κυριαρχίας’’[38]. Η  δεύτερη σκέψη είναι το πρόταγμα  της Δημοκρατίας[39],[40]. Το ότι δηλαδή είναι πλέον αδύνατη πραγματικά η αντίσταση του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος στους εκβιασμούς της  ελίτ ‘’χωρίς ο λαός να πιέσει για να μπει στο πολιτικό σύστημα’’, όπως πρόσφατα είπε ο Γ. Κοντογιώργης[41].  

4. Πολιτικά άστεγοι

Από τη στιγμή της σύστασης στις Η.Π.Α της (ιδιωτικής) FED (1913)- μετά από προμελετημένο πειθαναγκασμό του προέδρου Wilson από τα καρτέλ  J.P Morgan και Rockefeller-, αρχίζουν να διαμορφώνονται στη Δύση αντικειμενικά οι συνθήκες για την σταδιακή υποταγή της Πολιτικής στους Τραπεζίτες. Η Διεθνής του κεφαλαίου  (ελίτ) έχει καταφέρει σήμερα να ελέγχει σε μεγάλο βαθμό όχι απλά την Πολιτική, αλλά το σύστημα Πολιτικής, Ιδεολογίας και Βίας (οικονομικής, στρατιωτικής, ενεργειακής, γεωπολιτικής, ηλεκτρονικής, ψυχολογικής), τραγικό θύμα του οποίου είναι πλέον η Ελλάδα. Η επίθεση είναι πολυμέτωπη και την οικονομική βία και εξαθλίωση τη συνοδεύουν μεγάλοι πολιτικοί εκβιασμοί και ύψιστοι εθνικοί κίνδυνοι[42].  

   Ο λαός παραμένει πολιτικά στη γωνία, κατά μεγάλο μέρος άστεγος κι’ αποκαρδιωμένος. Επί δύο χρόνια πλημμύριζε τους δρόμους και τις πλατείες για να διαμαρτυρηθεί, να ανατρέψει τα Μνημόνια και  να αποτρέψει  τη συμφορά.  Όμως ποιός τον άκουσε και  του αποκρίθηκε;  Ήρθαν  οι εκλογές του 2012.  Ένα  μεγάλο μέρος του λαού στράφηκε στην Αριστερά,  κάποιο άλλο έφυγε αγανακτισμένο προς τη Χ.Α. (κάνοντάς την τρίτο κόμμα στη Βουλή), ενώ το μεγαλύτερο μέρος  έστρεψε την πλάτη προς το πολιτικό σύστημα συνολικά, αρνούμενο  να ψηφίσει.

5.  Τι κάνουμε;

Ερχόμαστε από μακριά και βλέπουμε μακριά. Γεννηθήκαμε αρκετούς αιώνες  πριν να έρθουν στο ιστορικό προσκήνιο οι ιδεολογίες και οι αλήθειες του Απόλυτου, που αιματόβαψαν την ανθρωπότητα και την πατρίδα μας. Προηγούμαστε των ιδεολογιών, γιατί εμείς γεννήσαμε τα δομικά τους στοιχεία:  την επιστήμη, το Λ/λόγο, την πολιτική,  τη Δημοκρατία, συμβάλλοντας ώστε ν’ αναδειχτεί για την ανθρωπότητα το ηθικό της κεκτημένο. Διατηρήσαμε μέσα στις τρικυμιώδη ωκεανό της ιστορίας τη γλώσσα, τον πολιτισμό,  την  ιδιοπροσωπία μας. Διατηρήσαμε την πίστη πως ο ήλιος δεν χάνεται όταν πέφτει η νύχτα και το  σκοτάδι της σκλαβιάς. Πάνω στις θάλασσες και τις στεριές μας καλλιεργήσαμε την αγάπη μας για τον άνθρωπο, τη διαφορετικότητα, την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, τη ζωή.

       Τι κάνουμε λοιπόν σήμερα;

Ένα μόνο. Να συμπορευτούμε. Να δημιουργήσουμε ένα μεγάλο δημοκρατικό πατριωτικό μέτωπο με σκοπό αποτινάξουμε  από πάνω μας το ζυγό και  να προχωρήσουμε στην πολιτική, οικονομική, κοινωνική και εθνική μας Αναγέννηση.  

ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΑΝΤΗΣ

14-20/11/2013

ΠΗΓΕΣ                

---

[1] Γιώργος Δελαστίκ (21-9-2013).

[2] Φάκελος Δένδια με τα 32 εγκλήματα της Χ.Α.

[3] Πόρισμα του εισαγγελέα –τεκμηρίωση της ‘’εγκληματικής οργάνωσης’’.

[4] ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (28-9-2013):

‘’Σύμφωνα με το πόρισμα την απόλυτη ευθύνη για την οργάνωση και το συντονισμό της παραστρατιωτικής δράσης της Χρυσής Αυγής είχε ο Ν. Μιχαλολιάκος, ενώ στο σκληρό πυρήνα της, ο οποίος ήταν αυτός που λάμβανε όλες τις αποφάσεις και ήταν σε γνώση όλων των επιθέσεων και δράσεων, μετείχαν και οι βουλευτές Κασιδιάρης, Παναγιώταρος, Μίχος και Λαγός.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στη δικογραφία, στη στρατολόγηση ανήλικων παιδιών κατά τα πρότυπα ναζιστικών οργανώσεων.

ΟΙ συλληφθέντες διώκονται για  τα αδικήματα:

- Δολοφονία Παύλου Φύσσα

- Δολοφονία Πακιστανού στα Πετράλωνα

- Απόπειρα δολοφονίας αλλοδαπού στη Μεταμόρφωση

- Απόπειρα δολοφονίας Αιγύπτιου στην Ιχθυόσκαλα

- Δεκάδες ξυλοδαρμοί

- Εκβιασμοί (στελέχη της Χρυσής Αυγής  φέρονται να μετέχουν σε δίκτυο εκβιασμών μικροπωλητών και καταστηματαρχών).

-  Ξέπλυμα μαύρου χρήματος’’.

[5] Κώστας Χρυσόγονος,  Δήλωση  για τη δίωξη της Χ.Α.

[6] Κ Χρυσόγονης- Βίντεο (3-10-2013).

[7] Αnonymous προς ΧΑ: Είναι ώρα να πληρώσετε για τα εγκλήματά σας.

[8] Φωτόπουλος, Ο φασισμός των αντιφασιστών.

[9] Χρυσαυγιάδος το ανάγνωσμα

[10] Κωνσταντακόπουλος, Δ.  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

[11] Κωνσταντακόπουλος, Δ.  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

[12] Μ. Δημητρακόπουλος (28-9-2013).

[13] Τί κυριαρχεί ως αντίληψη (28-9-2013).

[14] Σταύρος Λυγερός (30-9-2013) για Χ.Α.

[15] Καθημερινή (10-10-13): Ανακριτές προς τη Βουλή- Βουλευτές της  Χ.Α για εσχάτη προδοσία.

[16] ΟΙ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΤΗΣ Χ.Α.

[17] Εφ.ΑΥΓΗ (19-9-2013). ΓΙΑ ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΟΙ ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ.

[18] Μιχάλης Δημητρακόπουλος (28-9-2013), συνέντευξη (Βίντεο).           

 Ο ποινικολόγος Μ. Δημητρακόπουλος (28/9/2013) παρατηρεί ότι  «όλη αυτή η ποινική διαδικασία και η σύλληψη ενός εκλεγμένου από τον ελληνικό λαό, από άποψη ποινικής δικονομίας και ποινικού δικαίου, δεν μπορεί να σταθεί στα δικαστήρια. Δεν βλέπω κανένα από τα κακουργήματα περί εγκληματικής οργάνωσης να μπορέσουν να δεθούν… Από το 2001 που ισχύει αυτός ο νόμος δεν έχει ποτέ στοιχειοθετηθεί έτσι, με δύο μαρτυρικές καταθέσεις, η εγκληματική οργάνωση».

[19] Νέο κύμα διώξεων κατά βουλευτών της Χ.Α για εσχάτη προδοσία

[20] ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (28/10/13)- Νέα διώξεις κατά της Χ.Α.

[21] Ρουπακιώτης  Δηλώσεις Ρουπακιώτη

[22] Δήλωση του EJC για την παύση της χρηματοδότησης της Χ.Α. Λίγο μετά τη διακοπή της χρηματοδότησης, ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Εβραϊκού Κογκρέσου (EJC), Kantor χαιρέτισε την απόφαση της Βουλής των Ελλήνων για να σταματήσει τη χρηματοδότηση της "Χρυσής Αυγής" ως νέο-ναζιστικού κόμματος.

[23]  J P Morgan για Χρυσή Αυγή

[24] ΒΗΜΑ- προς τη Βουλή το αντιρατιστικό

[25] Π. Νεάρχου-Αντιρατσιστικό νομοσχέδιο και λαθρομετανάστευση.

[26] ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗ Χ.Α.

[27] Πρώτος πρόεδρός της ήταν ο τέως πρόεδρος της Πολωνίας Aleksander Kwasniefski  και αντιπρόεδρός της ο  πραγματικός δημιουργός της Viatcheslav Moshe Kantor-πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Ιουδαϊκού Κογκρέσου. Ηλιάδης, Επίκαιρα τ.212,σ.61.

[28] Μ. Ηλιάδης, Επίκαιρα τ.212,σ.61-65.

[29] Ιστοσελίδα του Moshe Kantor

[30] ECTR/

[31] Δες  σχολιασμό της ETD στο  European Dignity Watch.

[32] European_Council_on_Tolerance_and_Reconciliation

[33]  Β. ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ- Η αποδόμηση της Ελλάδας από ντόπιους και ξένους.

[34] Γ.Κασιμάτης: Είτε μας αρέσει είτε όχι, στη χώρα έχει γίνει πραξικόπημα.

[35] Τ. Φωτόπουλος,  Ο περισπασμός της Χ.Α.

[36] Γ. Κοντογιώργης,  Ο αποκλεισμός της κοινωνίας από το πολιτικό σύστημα.

[37] Δ. Κωνσταντόπουλος,    Εμφύλιος στην Ελλάδα;

[38] Περικλής Νεάρχου, Η κρίση στην Ευρωπαική ιδέα.

[39] Τ.Φωτόπουλους  Περιεκτική Δημοκρατία..

[40] Π. Παρασκευόπουλους, Αναγέννηση της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, Σύλλογος Φιλοκοσμίας Ελλάδος, 2013.

[41] Γ. Κοντογιώρης,  Βίντεο.Το πολιτικό σύστημα, η Χ.Α και η τρομοκρατία.

[42]   Επιστολή 23 ελλήνων πρέσβεων στον πρωθυπουργό Α.Σαμαρά

Ηλίας Σταμπολιάδης-Εθνική Υποδουύλωση

ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ

Όλοι βιώνουμε καθημερινά την εθνική υποδούλωση της χώρας μας και παρ’  όλα αυτά όχι μόνο δεν έχουμε οργανωθεί να την αποτινάξουμε αλλά ούτε καν τολμάμε να το διανοηθούμε, υποταγμένοι στην αδράνεια και την ηττοπάθεια που πολλοί την αποδέχονται  ως μέσον συμμετοχής μας σε έναν τάχα ανώτερο δυτικό πολιτισμό.

Η υποδούλωση αυτή τη φορά δεν ήλθε με την εισβολή ξένων στρατευμάτων στη χώρα. Άρχισε με την εισβολή δανεικών χρημάτων από το εξωτερικό, όχι για την δημιουργία παραγωγικών μονάδων που τα προϊόντα τους θα αποπλήρωναν το χρέος, αλλά σπαταλήθηκαν  στη διαφθορά, στην αύξηση του καταναλωτισμού σε εισαγόμενα προϊόντα και σε  μη παραγωγικές κινητές και ακίνητες περιουσίες δημιουργώντας την ψευδαίσθηση της ευημερίας.

Η ψευδαίσθηση αυτή, η οποία είναι ενάντια στην πραγματική οικονομία και την παράδοση της συντηρητικής διαχείρισης του οικογενειακού και εθνικού εισοδήματος, δημιουργήθηκε  με την εισβολή όχι μόνο ξένων προτύπων διαβίωσης αλλά και με την σταδιακή κατάργηση των ηθικών και πολιτισμικών αξιών που διατήρησαν το ελληνικό έθνος ζωντανό μέχρι τις ημέρες μας.

Εξ αρχής, οι δανειστές όχι μόνο γνώριζαν αλλά και φρόντισαν ώστε τα χρήματα που δανείζουν να μην επενδυθούν σε παραγωγικές επενδύσεις που θα ανταγωνίζονταν τις δικές τους οικονομίες. Έναντι του προφανούς κινδύνου μη αποπληρωμής των δανείων επέβαλαν υψηλά επιτόκια τα οποία επαύξησαν το χρέος κεφαλαιοποιώντας τους απλήρωτους τόκους. Σε ανύποπτο χρόνο παρέσυραν  την Ελλάδα στον μηχανισμό του ευρώ με την πρόφαση του σταθερού νομίσματος  στερώντας τη χώρα από το δικαίωμα έκδοσης χρήματος και στη συνέχεια η τρόϊκα μετάτρεψε το χρέος προς ιδιώτες σε χρέος προς κράτη. Συγχρόνως έδεσαν την Ελλάδα με δανειακές συμβάσεις του θέτουν ενέχυρο την δημόσια και ιδιωτική περιουσία και το συμφέρον των δανειστών υπεράνω αυτού των Ελλήνων πολιτών.

Όλα αυτά δεν θα μπορούσαν να είχαν  συμβεί εάν οι  Έλληνες πολιτικοί είχαν τον στοιχειώδη πατριωτισμό και δεν ενεργούσαν υπό τις υποδείξεις των υπονομευτών της εθνικής μας ανεξαρτησίας, οι οποίοι τους υποστήριξαν να καταλάβουν την εξουσία.  Βεβαίως σε αυτό έχει συμβάλει με τις επιλογές του ένας εντέχνως εκμαυλισμένος λαός που σήμερα διαμαρτύρεται διότι οι πολιτικοί, που αυτός επέλεξε, τον οδηγούν στην καταστροφή.

Δυστυχώς το ψευδεπίγραφο δημοκρατικό  μας σύστημα δεν καλλιεργεί τη συλλογικότητα και το κοινοτικό πνεύμα αλλά αφήνει τον ιδιώτη αδύναμο απέναντι σε ένα ισχυρό κυβερνητικό μηχανισμό που ουσιαστικά δεν προέρχεται από αυτόν αλλά  ούτε και ενεργεί για αυτόν. Το κομματικό σύστημα διασπά τον κόσμο δημιουργώντας αντιπαλόμενους πόλους που κατακερματίζουν την εθνική μας συνοχή.

Δύο είναι οι δράσεις που είναι απαραίτητες για την ανάκτηση της εθνικής μας ανεξαρτησίας που αποτελεί και προϋπόθεση για την βιώσιμη οικονομική μας ανάπτυξη, η οικονομική και η πολιτειακή. Η οικονομική δράση απαιτεί:

1. Άμεση περικοπή των 2/3 του χρέους που στην ουσία αποτελούν κεφαλαιοποίηση των τόκων και δικαιώματα μας για τις αποζημιώσεις του Παγκοσμίου πολέμου. Βασικό επιχείρημα για τη δράση αυτή συνιστά η συνυπευθυνότητα των δανειστών, πράγμα που οι ίδιοι εφάρμοσαν για τις καταθέσεις στην Κύπρο, καθόσον:  α) Γνώριζαν ότι το εμπορικό ισοζύγιο πληρωμών της χώρας ήταν αρνητικό και για την εξισορρόπηση της διαφοράς αγόραζαν ομόλογα του ελληνικού δημοσίου δανείζοντας του με τον τρόπο αυτό τα χρήματα για να ξεπληρώσει τη διαφορά και που αμέσως η κατοχή των ομολόγων επέστρεφε σε αυτούς ως κέρδος έναντι της αντίστοιχης εμπορικής ζημιάς για την Ελλάδα.  β) Το δημιουργηθέν κέρδος δεν το θέτουν σε κυκλοφορία στη δική τους αγορά για να αποφύγουν πληθωριστικές τάσεις και το επενδύουν  πάλι στην Ελλάδα αλλά όχι σε  παραγωγικές μονάδες που θα αποπλήρωναν το χρέος, αλλά αγοράζουν νέα ομόλογα ή εταιρείες παροχής υπηρεσιών, επιβάλλοντας δανειακές συμβάσεις και μνημόνια που δεσμεύουν την εθνική μας ανεξαρτησία και μας καθιστούν αποικία τους. Συγχρόνως εξαπατούν και τους δικούς τους πολίτες λέγοντας τους ότι στερούνται για να φανούν αλληλέγγυοι προς τους τεμπέληδες Έλληνες ενώ στην ουσία κερδίζουν δις ευρώ από τους τόκους των δανείων.
2. Άμεση έξοδο από το ευρώ μέχρις ότου η Ευρώπη καταστεί ομοσπονδιακό κράτος με κοινή δημοσιονομική πολιτική για όλους τους λαούς που θα την απαρτίζουν. Αυτή η ενοποίηση  δεν πρόκειται, κατά τη γνώμη του γράφοντος, να συμβεί στο ορατό μέλλον και το κόστος εξόδου θα μεγαλώνει συνέχεια όσο αυτή καθυστερεί. Πάντα όμως θα είναι μικρότερο από αυτό της παραμονής μας στο ευρώ και βεβαίως αποτελεί την βασική προϋπόθεση για την μακροπρόθεσμη οικονομική ανάκαμψη και την εθνική ανεξαρτησία της χώρας μας, που πρέπει να ανακτηθεί με κάθε κόστος.
3. Την δημιουργία μίας πραγματικής Τράπεζας της Ελλάδος που να ελέγχεται 100% από το κράτος με καθήκον την εποπτεία του χρηματοπιστωτικού συστήματος και του αναπτυξιακού σχεδιασμού της χώρας.

 Όσον αφορά την κοινωνική δράση αυτή θα πρέπει να  επικεντρωθεί στα ακόλουθα:

1. Ριζική αναθεώρηση του Συντάγματος για την εξάλειψη όλων αυτών των διατάξεων που εισήχθησαν παραπλανητικά και διευκολύνουν την παραβίαση του από την εκάστοτε κυβέρνηση. Συγκεκριμένα να υπάρξει: α) Σαφής διάκριση της εκτελεστικής, νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας. β) Άμεση εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από τον λαό. γ) Ισοτιμία της ψήφου των πολιτών με τη θέσπιση της απλής αναλογικής αφού τα περί δήθεν ακυβερνησίας μας έχουν εκθέσει επανηλημένα υπό την εποπτεία του λύκου. δ) Αναδιάταξη των εκλογικών περιφερειών ώστε να μην εκλέγονται περισσότεροι από έξι βουλευτές σε κάθε περιφέρεια και όλοι να επιλέγονται από το ίδιο ψηφοδέλτιο, το ίδιο να ισχύει και στις Δημοτικές εκλογές.
2. Αναμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος με τις ακόλουθες κατευθυντήριες γραμμές: α) Κατάργηση του συνδικαλισμού στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση με εξαίρεση την τριτοβάθμια όπου όλοι οι εκπρόσωποι των φοιτητών θα εκλέγονται από κοινό ψηφοδέλτιο. β) Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα και η διδακτέα ύλη να ακολουθούν την πνευματική ωρίμανση των παιδιών και όχι την τάχα εξέλιξη ξένων συστημάτων που μέχρι τώρα πιθηκίζουν. γ) Το σύστημα να καλλιεργεί την κριτική ικανότητα και να μην επικεντρώνεται στην αποστήθιση ασύνδετων πληροφοριών που τάχα αποτελούν εξέλιξη της τεχνολογίας. δ) Το σχολείο πρέπει να καλλιεργεί το συλλογικό πνεύμα και να προτάσσει τον κοινό τρόπο ζωής που αποτελεί και την ιδιαιτερότητα του έθνους μας με υποχρεωτική παρακολούθηση  εκ μέρους των τυχόν αλλοεθνών.
3. Υπεράσπιση της βιωσιμότητας του έθνους έναντι των εθνομηδενιστικών τάσεων της νέας τάξης πραγμάτων και να περιλαμβάνει: α) Έλεγχο της λαθρομετανάστευσης με αποδοχή μόνο όσων κατέχουν ειδίκευση χρήσιμη για την εθνική οικονομία εφόσον υπάρχει επώνυμος εργοδότης που θα τους απασχολήσει τουλάχιστον για μία διετία. β) Η ελληνική υπηκοότητα να δίδεται μόνο σε όσους έχουν ελληνική παιδεία με έλεγχο  της Ελληνικής τους συνείδησης από ειδική κοινωνική υπηρεσία όπως κάνουν και οι Ελβετοί.

Εδώ τίθεται το ερώτημα, ποιες είναι οι πολιτικές δυνάμεις που θα ήθελαν και θα μπορούσαν να εφαρμόσουν ένα τέτοιο πρόγραμμα εθνικής ανεξαρτησίας; Δυστυχώς δεν υπάρχουν στην ουσία τέτοιες δυνάμεις με πολιτικές θέσεις και προγράμματα εθνικής επιβίωσης. Αντί αυτών υπάρχουν  τα πολιτικά κόμματα που εξυπηρετούν ορισμένες κοινωνικές ομάδες και συμφέροντα με στόχο να επικρατήσουν στη νομή της εξουσίας.

Η Νέα Δημοκρατία, αν και προέρχεται από την παραδοσιακή εθνικόφρονα παράταξη της δεξιάς, έχει προδώσει την ιδεολογία της και έγινε υπηρέτης, όχι μόνο των ντόπιων συμφερόντων που την υποστηρίζουν, αλλά κυρίως των ξένων δυνάμεων κατοχής.

Για το ψευδεπίγραφο σοσιαλιστικό κίνημα τι να πει κανείς; Έχει τη βασική ευθύνη για την κατάντια του τόπου διότι εξ αρχής εξαπάτησε τον λαό, υπονόμευσε με τον αμοραλισμό του τα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας, διέλυσε την οικονομία, αποβιομηχανοποίησε τη χώρα και δανείστηκε  χρήματα που δεν επένδυσε παραγωγικά, υποδουλώνοντας την  στους δανειστές.

Η αριστερά διχασμένη μεταξύ ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ  και ΔΗΜΑΡ είναι ανίκανη να συνενώσει τον λαό και να τον καθοδηγήσει ενάντια στους  ύπουλους κατακτητές. Μπορεί βέβαια να  επιδίδεται σε ταξικούς αγώνες αλλά η ιδεοληψία της, της απαγορεύει να αναλάβει εθνικούς αγώνες διότι απλά δεν αντιλαμβάνεται και φυσικά δεν αποδέχεται την έννοια του έθνους. Ιδιαίτερα ο ΣΥΡΙΖΑ, που υπό τις παρούσες συγκυρίες θα μπορούσε  να ηγηθεί έστω και ενός ταξικού αγώνα, δεν μπορεί να πείσει με την δήθεν αντιμνημονιακή του πολιτική όταν παραμένει στην ΟΝΕ και διακηρύσσει μέχρι να ακουστεί και στο Τέξας ότι εθνικό μας νόμισμα είναι το ευρώ. Αυτό για το οποίο τελικά μας έπεισε είναι να θεωρήσουμε τον αρχηγό του ως τον μέλλοντα Τσιπρανδρέου, όπως ο ίδιος εμπνεύστηκε τον όρο σε ένα από τα ταξείδια του στη Γαλλία.

Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, που θα μπορούσαν να συσπειρώσουν την απογοητευμένη δεξιά παράταξη, δεν παίρνουν υπεύθυνη θέση έναντι του αναγκαίου τρόπου αντίστασης στις δυνάμεις κατοχής αλλά απλά προβάλουν ως η εναλλακτική “έντιμη” εκδοχή της Νέας Δημοκρατίας.

Η μόνη πολιτική παράταξη, κόμμα εκτός του ΚΚΕ και ορισμένων εξωκοινοβουλευτικών ομάδων, που τολμά να πάρει θέση υπέρ του εθνικού νομίσματος και της εξόδου μας από την ΟΝΕ, ενώ συγχρόνως αντιστέκεται στον εθνομηδενισμό και την μεθοδευμένη λαθρομετανάστευση, είναι η Χρυσή Αυγή.

Εδώ συμβαίνουν δύο φαινόμενα που θέτουν σε υποψία όχι μόνο τον  πραγματικό ρόλο που παίζουν τα κόμματα που τάσσονται ενάντια στο ευρώ αλλά και στο ρόλο που το σύστημα θέλει να τους προσδώσει και να τον περάσει στην κοινή γνώμη.

Από την μία έχουμε ενέργειες μελών της Χ.Α. που την χαρακτηρίζουν φασιστική και εγκληματική οργάνωση. Θα πρέπει βέβαια να πούμε ότι το πλήθος των ψηφοφόρων που αντιπροσωπεύει ως κόμμα στη Βουλή δεν θα μπορούσαν να είναι φασίστες ή και εγκληματίες αλλά είναι απελπισμένοι αδύναμοι πολίτες. Επιπλέον η στρατιωτική οργάνωση του κόμματος εύκολα παραπέμπει στη χούντα, τον μπαμπούλα που ο φόβος του εξέθρεψε το θηρίο της μεταπολίτευσης.

Από τη άλλη μεριά έχουμε τη δολοφονία ανυποψίαστων οπαδών της Χ.Α. που, από ότι ψιθύρισαν οι αρχές, την ευθύνη ανέλαβε πρωτοεμφανιζόμενη εξωκοινοβουλευτική, αριστερή τάχα, οργάνωση δημιουργώντας εμφυλιοπολεμική αντιπαράθεση ιδεολογικών αντιπάλων. Στο κλίμα αυτό της πόλωσης και της κινδυνολογίας διατάραξης της ειρήνης οι δωσίλογοι εκτελεστές των εντολών των δυνάμεων κατοχής προβάλουν ως το συνταγματικό τόξο που θα παρέχει ασφάλεια στους υποταγμένους πολίτες του. Αυτό δημιουργεί και την πρόφαση για την έγκριση αντιλαϊκών νόμων και την αποτροπή της αναμενόμενης λαϊκής εξέγερσης που εκ προοιμίου θέλουν να την προκαταβάλλουν ως τάχα τρομοκρατική ενέργεια.

Αυτά είναι τα πολιτικά, οικονομικά αλλά και ψυχολογικά εμπόδια που το σύστημα προβάλει δημιουργώντας σύγχυση, απελπισία και σε πολλούς ηττοπάθεια έναντι  της μεθοδικά επιβαλλόμενης κατοχής. Εδώ που καταντήσαμε μόνο ο Θεός μας σώζει από την ιστορικά πρωτόγνωρη κακοδαιμονία και ας μην ελπίζουμε σε  άρχοντες αλαζόνες. Την ώρα που θα έχει δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες θα αποκαλύψει ανθρώπους που σίγουρα έχει κρυμμένους για το σκοπό αυτό, προς μεγίστη έκπληξη και αμηχανία του ιερατείου, και τότε άδικα θα ξαγρυπνούν οι φύλακες. Όλοι οι Έλληνες πατριώτες  πρέπει να είμαστε σε ετοιμότητα και να ανταποκριθούμε με προθυμία και αυτοθυσία όταν ακουστεί το κάλεσμα της πατρίδας μας.

Ηλίας Σταμπολιάδης

19 Νοεμβρίου 2013

Χρήστος Γιανναράς

Πώς γεννιέται αντίδοτο στην κακουργία Posted: 04 Nov 2013 12:50 PM PST Ο «καταναλωτισμός» δεν είναι σύμπτωμα ή φαινόμενο «εξ αντικειμένου»: κάτι που συμβαίνει έξω από μας, συντελείται «έναντι», προκύπτει ως συνάρτηση ή αποτέλεσμα φυσικών ή περιστασιακών διεργασιών – όπως, λ.χ., ο πληθωρισμός, η ανεργία, μια επιδημία. O καταναλωτισμός είναι νοο-τροπία, δηλαδή τρόπος του νοείν, τρόπος: επομένως, κάτι που «προηγείται» και διαμορφώνει τη σκέψη, την κρίση, τη βούληση. Eίναι εθισμός ανεπίγνωστος, ενεργείται αντανακλαστικά, αυθόρμητα, όπως κάθε ορμέμφυτο ενέργημα, κάθε αθέλητη ενορμητική ανάγκη. Γι’ αυτό και συνιστά ο καταναλωτισμός τρόπο ζωής, στάση ζωής. Zούμε στην Eλλάδα μια συντελεσμένη καταστροφή: Tη χρεοκοπία της οικονομίας, την απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας, την παράλυση του κράτους, τη διαφθορά και ολοσχερή ανικανότητα του κομματικού συστήματος. Zούμε τη διάλυση κάθε ιστού κοινωνικής συνοχής, έναν εκβαρβαρισμό αγλωσσίας και αλογίας, μια λειτουργία της δικαιοσύνης «α λα καρτ». Tο μισό του νεανικού εργατικού δυναμικού είναι σε ανεργία, η πληροφόρηση παραδομένη σε ιδιωτικά συμφέροντα, το ελληνικό όνομα διεθνώς ανυπόληπτο. Συμβαίνουν όλα αυτά και η αντίδρασή μας των πολιτών είναι τυπικά καταναλωτική. Δηλαδή: Περιμένουμε τη «λύση», τη «σωτηρία» να μας τη σερβίρουν, να γεννηθεί αυτοματικά, να μας προσφερθεί εναλλακτική ποικιλία και εμείς να επιλέξουμε: Eνα καινούργιο κόμμα, έναν ταλαντούχο και ανιδιοτελή ηγέτη, να κατέβουν στην πολιτική οι «πνευματικοί άνθρωποι», να αναλάβουν την «κάθαρση» του δημόσιου βίου οι εισαγγελείς και οι δικαστές. Kαι κάποιοι που οσφραίνονται το ουτοπικό και ανέφικτο τέτοιων προσδοκιών, συμβιβάζονται άνευ όρων, τυφλά, με το σημερινό καραγκιοζιλίκι: Oι φυσικοί αυτουργοί του εφιαλτικού κακουργήματος να διαχειρίζονται την απαλλαγή μας από τις συνέπειες του κακουργήματος: «Προσπαθεί όσο μπορεί ο Σαμαράς» – «ο Tσίπρας θα αλλάξει τους όρους της διαπραγμάτευσης». Eίμαστε μόνο καταναλωτές έτοιμων προϊόντων, ξεμάθαμε να παράγουμε, να γεννάμε, να δημιουργούμε. Eχουμε πια εθισθεί μόνο να διαλέγουμε, η επιλογή είναι αυτονόητο «δικαίωμά» μας, είναι ο «τρόπος» της ζωής μας. Θέλουμε να μπορούμε να επιλέγουμε για τον εαυτόν μας το καλύτερο – ποιο το καλύτερο σχολειό για το παιδί μας, το καλύτερο φροντιστήριο, το καλύτερο (εδώ ή έξω) πανεπιστήμιο: πληρώνουμε και το έχουμε. Ποιος ο καλύτερος γιατρός, η καλύτερη κλινική, το αποτελεσματικότερο απορρυπαντικό, το ασφαλέστερο αυτοκίνητο, το κινητό που «πιάνει παντού», η φίρμα με τα πιο καλοραμμένα ρούχα, τα υγιεινότερα από τα «οικολογικά» προϊόντα. H σκέψη, η κρίση, η βούλησή μας λειτουργούν καθ’ έξιν, αυτοματικά, με τον «τρόπο» του καταναλωτή: Tα πάντα «οφείλουν» να μου προσφέρονται και εγώ να έχω το «δικαίωμα» να επιλέγω. Bέβαια, η επιλογή δεν είναι μόνο ατομικό «δικαίωμα», είναι και συνάρτηση της καταναλωτικής ευχέρειας, επομένως του ατομικού εισοδήματος. Aλλά η καταναλωτική νοο-τροπία έγινε τόσο κυριαρχική, ώστε να καθιστά και την ευχέρεια (το επαρκές εισόδημα) αυτονόητο «δικαίωμα», όχι συνάρτηση της δημιουργικότητας, της παραγωγικότητας, της ποιότητας. Tο πελατειακό κράτος στην Eλλάδα βασίστηκε στην εκδοχή της «σίτησης στο πρυτανείο» (ουσιαστικά: της αργομισθίας) ως αυτονόητου «δικαιώματος» – έτσι βλάστησαν και οι αναρίθμητες μεθοδεύσεις «δικαιωματικής» καταλήστευσης του κοινωνικού χρήματος: πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, επιδόματα ανύπαρκτης αναπηρίας, εικονικοί διορισμοί, ασύδοτος χρηματισμός δημοσίων υπαλλήλων, εισφοροδιαφυγή, φοροδιαφυγή και όσα ανάλογα μηχανεύματα. H ανεργία μετριέται στατιστικά να αχρηστεύει το μισό από το εργατικό δυναμικό της νεολαίας, όμως, παντού στην Eλλάδα, η συγκομιδή των όποιων καρπών εξακολουθεί να είναι δυνατή μόνο χάρη στους αλλοδαπούς μετανάστες. Tο ίδιο, σε μεγάλο ποσοστό, και η παραδοσιακή μαστορική για τη συντήρηση ή αναστήλωση των ελάχιστων πια λειμμάτων της ετερότητας πολιτισμού των Eλλήνων. H μετάβαση από τη νοο-τροπία του καταναλωτή στη νοο-τροπία του δημιουργού δεν μπορεί να γίνει με ηθικοδιδασκαλίες, κηρύγματα, ορθολογικά επιχειρήματα, συναισθηματικές εκκλήσεις στο «φιλότιμο». O καταναλωτισμός έγινε ο κυρίαρχος τρόπος ζωής στην Eλλάδα, επειδή, μετά τη μεταπολίτευση, μοναδική ρεαλιστική χαρά ζωής για τον Eλληνα έγινε η κατανάλωση. «Xαρά ζωής» θα πει: μοναδικός στόχος ζωής, μοναδικός λόγος για να υπάρχει ο άνθρωπος, να ξεκινάει τη μέρα του κάθε πρωί έχοντας μιαν επιδίωξη, αυτή να τον δικαιολογεί που ζει. Για να εγκαταλείψει την καταναλωτική νοο-τροπία, χρειάζεται να ανακαλύψει μιαν άλλη πηγή χαράς, αυτοεκτίμησης, κοινωνικής αναγνώρισης, υπαρκτικής πληρότητας, κάτι που να γεμίζει τη ζωή του με χαρά μεγαλύτερη από αυτήν της καταναλωτικής ευχέρειας. H ανάγκη να ξεπεράσει ο σημερινός Eλληνας τον πρωτογονισμό των ενστικτωδών ενορμήσεων (να κατέχει, να κυριαρχεί, να ηδονίζεται), θα μπορούσε να μεταφραστεί σε πολιτικό αίτημα. Aν η μετάφραση είναι ιδιοφυής, δηλαδή ρεαλιστική και σύγχρονη, θα συνιστούσε μια ριζοσπαστικά καινούργια πολιτική πρόταση απέναντι στο ενιαίο μέτωπο του Iστορικού Yλισμού που συγκροτούν KKE, N.Δ., ΠAΣOK, ΣYPIZA – τα κωμικά απολειφάδια περιττό να μνημονεύονται. H διαφορετική πολιτική πρόταση θα εντόπιζε (με επιτελικό σχεδιασμό) θεσμικές δυνατότητες για την πρόσβαση του πολίτη στη χαρά δημιουργικής μετοχής σε μικρή αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα, σε ανακάλυψη της ποιότητας ζωής που είναι από μόνη της η στέρεα γνώση της γλώσσας, η χαρά να σπουδάζεις την Iστορία όχι για να αφηγηθείς το παρελθόν, αλλά για να δηλώσεις αυτό που θέλεις να είσαι στο μέλλον. Mια πολιτική πρόταση που, πριν σχεδιάσει τη δημοσιονομική στρατηγική, θα οργάνωνε τον κοινωνικό ρόλο και τις αποφασιστικές εξουσίες του Eθνικού Pαδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου, και πρώτιστο στοίχημά της θα ήταν να απαλλάξει το εκπαιδευτικό σύστημα από τον παλαιοημερολογιτισμό του Iστορικού Yλισμού. Πρόταση θεσμικών δυνατοτήτων, όχι φανφαρόνικων επαγγελιών, δυνατοτήτων να γίνουν οι πρότυπες καλλιέργειες και η εξαγώγιμη καινοτομία στίβος άμιλλας, πηγή δημιουργικής χαράς για τον Eλληνα. Carthago delenda est – το σημερινό πολιτικό σύστημα πρέπει να καταστραφεί. Oσο συντηρείται χωρίς ρεαλιστικό πολιτικό αντίλογο ο Iστορικός Yλισμός, ο Eλληνισμός δεν έχει ελπίδα συνέχειας, ούτε η ζωή μας προοπτικές χαράς. Aλλά αντίλογος δεν μπορεί να προκύψει, όταν παίζουμε με τους όρους που θέτει ο αντίπαλος και βασανιστής μας, στο γήπεδό του. Mικρές συσπειρώσεις, επιτελικές ομάδες σοβαρής σπουδής των θεσμικών δυνατοτήτων εξόδου στη χαρά της ζωής, μπορούν να υπάρξουν; Eξειδικευμένα επιτελεία οικονομολόγων, πολιτικών επιστημόνων, εκπαιδευτικών, διπλωματών, επιχειρηματιών, καλλιεργητών γης – αυτοδημιούργητα. Nα παλέψουν επιτελικό σχεδιασμό. Για να καρπίσει πολιτική πρόταση.

Τρόμος και πανικός επικράτησε αμέσως μετά δολοφονία των δύο νεαρών (1Νοε2013)- Συγκλονιστικό βίντεο

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ (Επίκαιρα).

Ηλίας Σταμπολιάδης- Ο Μισθός της Κυριακής

Ο Μισθός της Κυριακής

Η  Βίβλος αναφέρει ότι την έβδομη ημέρα της δημιουργίας ο Θεός αναπαύτηκε. Την ημέρα της ανάπαυσης οι Χριστιανοί την αντάλλαξαν με την Μία του Σαββάτου που συμπίπτει με την ανάσταση του Κυρίου και ονομάστηκε Κυριακή ενώ η επόμενη συνεχίζει να ονομάζεται Δευτέρα. Ο Πατροκοσμάς έλεγε ότι ο μισθός της Κυριακής δεν φτουράει και τελικά χάνεται σε κακοτυχίες και αρρώστιες. Πριν από μερικές δεκαετίες μας επέβαλαν την αργία του εβραϊκού Σαββάτου που την δεχθήκαμε σαν φιλολαϊκό δήθεν μέτρο. Τώρα προχωράνε ένα βήμα πιο πέρα και θέλουν να επιβάλουν την Κυριακή ως εργάσιμη πλέον ημέρα αναιρώντας κάθε υποστατική ιδιότητα  της ανθρώπινης φύσης για την απαραίτητη εναλλαγή δημιουργίας και ανάπαυσης που ανανεώνει όχι μόνο τις δυνάμεις αλλά και ανακατατάσσει τη σκέψη συμβάλλοντας στην αυτοσυνειδησία του είναι. Κάτι σαν την εναλλαγή ξύπνιου και ύπνου που αν διαταραχθεί διαταράσσεται όλος ο οργανισμός.

Η δικαιολογία που προτάσσει η υπάρχουσα ετερογενής κυβέρνηση, προεξάρχοντος του εκποιητή της ελληνικής περιουσίας και νυν ενεργούντος ως εκπορνευτή  και της ελληνικής ψυχής κ. Κωστή Χατζηδάκη, είναι η ανάγκη κυκλοφορίας του χρήματος για τη δημιουργία ρευστότητας στην αγορά. Είναι η μεγαλύτερη ανοησία που έχουν το θράσος να προτείνουν  αποκαλώντας μάλιστα  ο υπουργός "μουρμούρηδες" όσους διαμαρτύρονται  για αυτή την ιεροσυλία.

Καταρχήν υπό κανονικές συνθήκες  το χρήμα, που αντιπροσωπεύει κάποια αξία, δημιουργείται  από την ύπαρξη παραγωγής και ανάλογα με το πόσα πολλά  χάρτινα νομίσματα τυπώνουν οι αρχές εξαρτάται και η αγοραστική αξία κάθε χαρτιού. Η κυκλοφορία του χρήματος δημιουργείται όταν ο κατέχων το χαρτί δεν το φυλάει στο σεντούκι του αλλά είτε το ξοδεύει με την αγορά αγαθών και υπηρεσιών ή το καταθέτει στην τράπεζα με μικρό επιτόκιο ώστε η τράπεζα να το δανείσει στον επιχειρηματία με μεγαλύτερο και αυτός να παράγει πολλαπλάσια αγαθά. Με αυτή την παραγωγή ο επιχειρηματίας  θα αγοράσει πρώτες ύλες, θα πληρώσει μισθούς, θα ξεπληρώσει τα δάνεια, και θα δημιουργήσει την αξία που για αυτόν είναι το κέρδος, που συνιστά και την κινητήριο δύναμη του, είτε αυτός είναι ιδιώτης είτε το κράτος. Προσωπικά  βέβαια δεν γνωρίζω να έχει υπάρξει κράτος ως  επιτυχημένος επιχειρηματίας.

Όμως το ζητούμενο  εν προκειμένου είναι η δημιουργουμένη ψεύτικη αντίληψη ότι η κατάργηση της Κυριακής αργίας θα αυξήσει την κυκλοφορία του χρήματος. Όπως είπαμε η κυκλοφορία του χρήματος επιτυγχάνεται με την αγορά αγαθών και υπηρεσιών ή με την κατάθεση του στις τράπεζες εφόσον βέβαια αυτές το χρησιμοποιούν για την χρηματοδότηση παραγωγικών  επενδύσεων και όχι για να τζογάρουν σε μολυσμένα τραπεζικά προϊόντα (π.χ. CDS).  Αυτά είναι μία από τις   αιτίες που έχει εξαφανιστεί το χρήμα από την αγορά.

Τώρα, το που και το πότε ο κατέχων το τυπωμένο νόμισμα θα το καταναλώσει, και με ποιόν από τους τρόπους που ήδη αναφέραμε, εξαρτάται από το ποσό που κατέχει και την προτεραιότητα των αναγκών του για τροφή, ένδυση, στέγη, υγεία, μόρφωση, διασκέδαση ή και ικανοποίηση εκκεντρικών επιθυμιών του. Εάν χρειάζομαι παπούτσια και έχω τα χρήματα τίποτε δεν με εμποδίζει να τα αγοράσω από Δευτέρα μέχρι και το Σάββατο που οι περισσότεροι δεν εργάζονται και έχουν τον χρόνο να το κάνουν.

Από την μεριά των καταστηματαρχών, που κατά πλειονότητα είναι οικογενειακές επιχειρήσεις με μικρό αριθμό υπαλλήλων, η κατάργηση της αργίας της Κυριακής σημαίνει αφενός εξουθένωση αφετέρου μία αύξηση των δαπανών χωρίς να αυξηθεί ο συνολικός εβδομαδιαίος τζίρος αφού οι πελάτες της εβδομάδος θα είναι οι ίδιοι. Επομένως όσοι δεν ανοίγουν την Κυριακή θα χάνουν ένα μέρος του τζίρου, που θα έχει κατανεμηθεί σε επτά αντί για έξι ημέρες. Όσοι πάλι ανοίγουν την Κυριακή θα έχουν συνολικά τον ίδιο εβδομαδιαίο τζίρο αλλά με έξοδα επτά αντί έξι ημερών εργασίας. Κανείς δεν θα αγοράσει δεύτερο ζευγάρι παπούτσια επειδή είναι ανοικτά την Κυριακή.

Με μαθηματική ακρίβεια το προβλεπόμενο αποτέλεσμα είναι αφενός να χάσουμε την ανθρωπιά και τον πολιτισμό μας και αφετέρου να ζημιωθούν και να κλείσουν πολλοί μικρομεσαίοι έμποροι προς όφελος των  μεγάλων αλυσίδων καταστημάτων που τα περισσότερα είναι ξένα και έχουν τη δυνατότητα να εναλλάσσουν το ίδιο προσωπικό σε επτά αντί για έξι ημέρες. Η κυκλοφορία του χρήματος και η παραγωγή δεν πρόκειται να αυξηθούν  και αυτό που θα γίνει είναι να μειωθούν οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα αφού όλοι οι άνεργοι που θα δημιουργηθούν θα αυξήσουν τον ανταγωνισμό στην εύρεση εργασίας, που ήδη επιβαρύνεται καθημερινά από την εισροή παράνομων μεταναστών.

Δυστυχώς ο λαός αυτός είναι τόσο εκμαυλισμένος και αποπροσανατολισμένος που πολύ φοβάμαι ότι δεν θα το πολυσκεφθεί το ένα ευρώ που έχει να το καταναλώσει την Κυριακή αντί για οποιαδήποτε άλλη ημέρα με την ψευδαίσθηση ότι συμβάλλει στην κυκλοφορία του χρήματος. Δεν αποκλείεται μάλιστα να αισθάνεται και ελεύθερος πλέον που δεν θα δεσμεύεται ούτε νοητικά  από την παράδοση που του συνιστά να πάει την Κυριακή στην εκκλησία. Αυτό είναι η πρόοδος που οδηγεί τους λαούς στη υποδούλωση με χαρές και με τραγούδια μέσα από τους ανθόσπαρτους δρόμους που οδηγούν στην κόλαση. Εάν κάποια μειοψηφία τολμήσει να αντισταθεί είδατε πως δημιουργούν τις προϋποθέσεις για να περάσουν έναν δήθεν αντιτρομοκρατικό νόμο που θα μας δέσει όλους χειροπόδαρα. Ένα είναι το καθήκον μας προς την πατρίδα που υπερέχει παντός άλλου. Να τους ανατρέψουμε!

Ηλίας Σταμπολιάδης

Καθηγητής, Πολυτεχνείο Κρήτης

2/11/2013