Γιώργος Δελαστίκ : "Η πολιτική διακήρυξη του Δ' Ράιχ" 21/07/2011 - 15:27 | Ρίγος προκαλεί η απλή ανάγνωση...

στο περιοδικό DerSpiegel του βαρυσήμαντου –με όλη τη σημασία της λέξης– άρθρου υπό τον εύγλωττο τίτλο «Όλη η εξουσία στο κέντρο» (σ.σ. εννοεί το Βερολίνο και αναφέρεται στην εξουσία της ΕΕ) και τον εξίσου αποκαλυπτικό υπότιτλο «Γιατί ένας εκδημοκρατισμός δεν μπορεί να σώσει την Ευρώπη». Συγγραφέας, ο Χέρφριντ Μίνκλερ, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου. Χωρίς υπερβολή, μπορούμε να ομολογήσουμε ότι πρόκειται για την πιο ολοκληρωμένη, την πιο άριστα δομημένη πολιτική διακήρυξη υπέρ της προώθησης του Δ’ Ράιχ της Γερμανίας σε όλη την έκταση της Ευρώπης! Οι θέσεις αυτού του άρθρου-πολιτικής διακήρυξης διακρίνονται από τη σαφήνεια και την ακριβολογία που ανέκαθεν χαρακτήριζε τους Γερμανούς. Ο συγγραφέας απορρίπτει αναφανδόν κάθε ιδέα όχι μόνο περαιτέρω προώθησης της πολιτικής ενοποίησης της ΕΕ, αλλά και εκδημοκρατισμού των θεσμών της. «Όποιος προωθεί τώρα τον εκδημοκρατισμό της Ευρώπης παρακινεί σε ένα ριψοκίνδυνο παιχνίδι, το οποίο μπορεί να καταλήξει σύντομα στην κατάρρευση της Ευρώπης», υποστηρίζει. Δεν υπάρχουν προϋποθέσεις «Μια δημοκρατία χρειάζεται προϋποθέσεις, οι οποίες τώρα δεν υπάρχουν στην Ευρώπη... Ο ευρωπαϊκός πληθυσμός ούτε ήταν ούτε είναι ευρωπαϊκός λαός... Η ανυπαρξία κοινωνικο-οικονομικών και πολιτικο-πολιτιστικών προϋποθέσεων φαίνεται πολύ καθαρά με τη διευρυνόμενη αμοιβαία δυσπιστία μεταξύ των Ευρωπαίων που προκάλεσε η κρίση του ευρώ. Όποιος βασίζεται τώρα στον εκδημοκρατισμό ενισχύει τις φυγόκεντρες δυνάμεις στην Ευρώπη», υποστηρίζει ο Γερμανός καθηγητής. Επικρίνει τις ευρωπαϊκές ελίτ για τα μέχρι τώρα λάθη τους. «Οι πολιτικές ελίτ της Ευρώπης παρουσιάζουν σήμερα μια εικόνα της συμφοράς», υπογραμμίζει αρχίζοντας το άρθρο του. «Η κακή εικόνα που δίνει αυτή τη στιγμή η Ευρώπη οφείλεται ουσιωδώς στην ανικανότητα των ελίτ της», προσθέτει μεταξύ πολλών άλλων επικριτικών σχολίων. Δεν έχει, όμως, καμιά πρόθεση να στραφεί προς τους λαούς της Ευρώπης. «Παρ’ όλα τα λάθη και τις αδεξιότητές τους, οι ελίτ είναι αυτές που κρατούν την Ευρώπη ενωμένη. Μήπως, λοιπόν, θα έπρεπε να σκέφτεται κανείς τώρα όχι για εκδημοκρατισμό, αλλά για μια βελτιωμένη ικανότητα χειρισμών των ελίτ;» αναρωτιέται ρητορικά ο Χέρφριντ Μίνκλερ, και δίνει αμέσως ο ίδιος την απάντηση: «Η παρούσα κρίση πρέπει, λοιπόν, να θεωρηθεί ως κάλεσμα για να αναδομήσουμε την Ευρώπη, έτσι ώστε να παράγει καλύτερες ελίτ και να προσφέρει σε αυτές τις ελίτ καλύτερες δυνατότητες χειρισμών», τονίζει. «Όλη η εξουσία στη Γερμανία!» Το πνεύμα που διαπνέει αυτές τις θέσεις είναι διάχυτο: «όχι» στον εκδημοκρατισμό των ευρωπαϊκών θεσμών, «ναι» στη συγκέντρωση εξουσίας στα χέρια των ελίτ. Οι Γερμανοί, όμως, δεν συνηθίζουν να αφήνουν ιδέες να αιωρούνται. Προτιμούν να τις προσδιορίζουν με σαφήνεια. «Είναι αποφασιστικής σημασίας το γεγονός ότι τα σφάλματα των ελίτ μπορούν να διορθωθούν μόνο από τις ίδιες τις ελίτ και ότι η προσπάθεια να διορ θωθούν τα σφάλματα των ελίτ μέσω καταναγκαστικού εκδημοκρατισμού θα κατέληγαν σε άτακτη κατάρρευση της συντεταγμένης Ευρώπης», αναφέρει ο αρθρογράφος, και συνεχίζει: «Η κατευθυντήρια ιδέα για την αναδόμηση της Ευρώπης συνίσταται, λοιπόν, στο ότι οι φυγόκεντρες δυνάμεις, οι οποίες μεγαλώνουν από τις απαιτήσεις εθνικής κυριαρχίας των κρατών-μελών που συνεχίζουν να υπάρχουν και από τις κοινωνικο-οικονομικές και πολιτικές διαφορές των επιμέρους περιοχών, πρέπει όχι μόνο να τιθασευτούν, αλλά και να μεταβληθούν σε κεντρομόλες δυνάμεις». Έπειτα από αυτά, έρχεται η πρόταση που εμπεριέχει την ουσία της υπόθεσης: «Με άλλα λόγια, η Ευρώπη χρειά ζεται ένα δυνατό μέσο, ένα κέντρο πλήρες εξουσιών – αλλιώς θα αποτύχει», τονίζει! Όλη η εξουσία στο ισχυρό πολιτικό κέντρο της ηπείρου λοιπόν, με άλλα λόγια... στη Γερμανία! Ανακατανομή της εξουσίας Ο Γερμανός καθηγητής έχει πλήρεις προτάσεις για την ανακατανομή της εξουσίας που, κατά την άποψή του, επιβάλλεται να λάβει χώρα στην ευρωπαϊκή ήπειρο, ώστε να εναρμονιστεί με τη σημερινή ηγεμονική θέση της Γερμανίας στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση της ΕΕ. Αρχίζοντας από τα ουσιώδη, θεωρεί με κομψό τρόπο «τελειωμένο» τον περιβόητο γαλλογερμανικό άξονα! «Στο παρελθόν γινόταν συχνά λόγος για τον άξονα Παρισιού - Βόννης (σ.σ. όσο η Βόννη ήταν πρωτεύουσα της Δυτικής Γερμανίας, πριν από την ενσωμάτωση της Ανατολικής) και αντίστοιχα Παρισιού - Βερολίνου, ο οποίος θα έπρεπε να είναι άθικτος για να μπορεί η Ευρώπη να συνεχίζει την πορεία της. Στο μεταξύ, το φορτίο που βρίσκεται πάνω σε αυτό τον άξονα έγινε πολύ βαρύ», αναλύει ο αρθρογράφος του DerSpiegel και έρχεται «στο ψητό»: «Ζητείται από τους Γερμανούς η άσκηση περισσότερης ηγεσίας, αλλά αμέσως μόλις επιδειχτεί έστω και λίγη, την αρνούνται, αν δεν την καταπολεμούν». Τέρμα, λοιπόν, ο γαλλογερμανικός άξονας ως κινητήρια δύναμη της Ευρώπης. Το ζητούμενο, πλέον, είναι η άσκηση της γερμανικής ηγεμονίας, η οποία δήθεν προβάλλεται ως... «απαίτηση» των Ευρωπαίων (!), με παράλληλη αντιμετώπιση των αντιστάσεων που εμφανίζονται στην πανευρωπαϊκή γερμανική επικυριαρχία. Εδώ ο Χέρφριντ Μίνκλερ αρχίζει να αναπτύσσει θεωρίες που δεν ευσταθούν, είναι όμως αποκαλυπτικές της νέας γερμανικής θεώρησης της κατάστασης που επικρατεί στην ΕΕ και υποδηλώνουν το πώς βλέπουν οι Γερμανοί την εξέλιξη της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. «Στην Ευρώπη η περιφέρεια έχει υπερβολικά μεγάλη εξουσία και το κέντρο πολύ μικρή. Όσο δεν αλλάζει αυτή η κατάσταση, δεν θα βγουν από την κρίση η ΕΕ και το ευρώ. Μια ανακατανομή του πολιτικού βάρους (σ.σ. των κρατών-μελών της ΕΕ και της Ευρωζώνης) στην Ευρώπη μπορεί να είναι δύσκολη, αλλά αυτό δεν αλλάζει καθόλου το γεγονός ότι είναι αναγκαία», υπογραμμίζει με ιδιαίτερη έμφαση, μη παραλείποντας να εκφράσει τη λύπη του για το φανταστικό «γεγονός» ότι δήθεν «στο μεταξύ κυριαρχεί η περιφέρεια επί του κέντρου και επιβάλλει αυτή τόσο την πολιτική ατζέντα όσο και τους ρυθμούς της διαδικασίας λήψης αποφάσεων»! Λατρεία της δύναμης Η γερμανική λατρεία της ισχύος αποτυπώνεται ανάγλυφα στο βαρυσήμαντο αυτό άρθρο, όπου ανακηρύσσεται σε μέγιστο σφάλμα των ηγετικών κύκλων της Ευρώπης το ότι δεν ήταν επαρκώς επιθετικοί τόσο στη διεθνή σκηνή όσο και στο εσωτερικό των χωρών τους. «Τα λάθη του παρελθόντος μπορούν ίσως να εξηγηθούν μόνο μέσω του γεγονότος ότι οι (σ.σ. ευρωπαϊκές) ελίτ φρόντιζαν μόνο για τη διαχείριση της ευημερίας και όχι περισσότερο για το στρατηγικό αγώνα για εξουσία και επιρροή», γράφει ο αρθρογράφος και συνεχίζει: «Ίσως οι ευρωπαϊκές ελίτ είναι θύμα των διακηρύξεών τους, οι οποίες αποσκοπούν στη νομιμοποίη ση του σχεδίου (της ευρωπαϊκής ενοποίησης) στα μάτια των πληθυσμών τους. Είδαν τον εαυτό τους ως ένα είδος ήρεμων γιγάντων και όχι ως ισχυρούς πολιτικούς παράγοντες, που προς τα έξω αγωνίζονται για τα συμφέροντά τους και προς τα μέσα επιβάλλονται. Το να εναλλάσσει κανείς τη νομιμοποίηση με τη στρατηγική αποτελεί ολέθριο σφάλμα στην πολιτική, το οποίο δεν μπορεί να συγχωρηθεί». Ο Χέρφριντ Μίνκλερ είναι σταθερά προσηλωμένος στο στόχο: «Μια περισσότερο ή λιγότερο συντεταγμένη κρατική χρεοκοπία της Ελλάδας θα ήταν μόνο ένα βηματάκι για τη σωτηρία του ευρώ. Το αποφασιστικό βήμα είναι ένα πολιτικό Σύνταγμα της Ευρώπης», τονίζει στο άρθρο του. Μίσος κατά των λαών Δεν ανησυχεί καθόλου ως προς το αν οι ηγέτες χωρών της ΕΕ θα εμποδίσουν την υλοποίηση αυτών των σχεδίων. Δεν θέλει, όμως, απολύτως καμία ανάμειξη των λαών της Ευρώπης. Πάση θυσία πρέπει να μην τεθεί το σχέδιο υπό την έγκρισή τους. «Πάνω απ’ όλα το όργανο του δημοψηφίσματος έχει αποδειχτεί στο παρελθόν ως σκληρό ρόπαλο, το οποίο οι λαϊκιστές παράγοντες έχουν χώσει στις ακτίνες του τροχού της Ευρώπης», γράφει έντρομος και βέβαιος ότι οι Ευρωπαίοι πολίτες σίγουρα θα ψήφιζαν εναντίον κάθε σχεδίου επιβολής της γερμανικής κυριαρχίας του Δ’ Ράιχ στη Γηραιά Ήπειρο. «Στη σημερινή κατάσταση, ο εκδημοκρατισμός της ΕΕ θα δυνάμωνε τη δυνατότητα χειρισμών των αντιευρωπαϊκών παραγόντων και θα μεγάλωνε τον αριθμό αυτών που παίζουν με το βέτο στις Βρυξέλλες», ομολογεί με προφανή εχθρότητα και μίσος κατά των λαών των χωρών της Ευρώπης... Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα" στις 14/7/11

Albrecht Ritsch- Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΧΡΕΟΦΕΙΛΕΤΗΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ

Αγαπητοί φιλοι.

Η συνέντευξη αυτή τού καθηγητή Albrecht Ritsch στο γερμανικό περιοδικό SPIEGEL έχει αναδημοσιευθεί και επαναπροωθηθεί μέσω τού Διαδικτύου κατά κόρον. Όμως σε καμιά από την επαναπροωθημένη συνέντευξη την οποία έχω λάβει, τουλάχιστόν, 3 φορές δεν είδα να γίνονται και κάποιες σημειώσεις προκειμένου και ο πιο απλός συμπολίτης μας να καταλάβει, με απλά λόγια, ότι: Το οικονομικό χάλι στο οποίο βρίσκεται σήμερα η πατρίδα μας δεν είναι μια μοναδικότητα, αλλά ότι κατά καιρούς, παρόμοιες περιπτώσεις απασχόλησαν τους διεθνείς οικονομικούς χώρους. Ωστόσο, εκείνο που διέφυγε τής προσοχής τών καλοπροαίρετων συμπολιτών μας (που επαναπροώθησαν τη συνέντευξη αυτή) είναι το ότι η Γερμανία έτυχε ιδιαίτερης προνομιακής μεταχείρισης (η χείρα βοηθείας δεν τής δόθηκε, βέβαια, από φιλανθρωπική διάθεση τών νικητών ― βλ. μεταπολεμικές επενδύσεις αμερικανικών, κυρίως, κεφαλαίων στη Γερμανία και στην Ιαπωνία) όχι μονάχα γιατί διέθετε ήδη κάποιες βιομηχανικές προϋποθέσεις, αλλά και στο ότι οι εκάστοτε πολιτικοί της αρχηγοί είχαν ανάστημα ώστε να διαπραγματεύονται το καλό τής πατρίδας τους με τούς καλύτερους όρους γι' αυτή. Αντίθετα, οι έλληνες (?) πολιτικοί αρχηγοί "yesmen" και... "λιγούρηδες" όντες (με μέση... γομολάστιχα) έβαλαν πάνω από το εθνικό συμφέρον τής πατρίδας μας το συμφέρον τής... τσέπης τους και κατά προέκταση και το συμφέρον τών... "κομματικών μηχανισμών" (βλ. λαμόγια και... "κουμπάρους") που τους εξασφάλιζαν τα οικονομικά τους οφέλη και όλα αυτά στο όνομα μιας δήθεν... "υψηλής"  εξωτερικής και οικονομικής πολιτικής... "ακατανόητης" από τον απλοϊκό... "λαουτζίκο" που αδυνατούσε να καταλάβει (κατ' αυτούς  πάντα) τις υψηλές" εφαρμογές που διδάχτηκαν στα μεγάλα οικονομικά πανεπιστήμια τού... εξωτερικού (βλ. κέντρα εντολών). Εδώ, επίσης, θα πρέπει να σημειωθεί η πολιτικο-οικονομική σκοπιμότητα τών Ευρωπαίων εταίρων (βλ. Γερμανούς και Γάλλους) οι οποίοι αν και έβλεπαν πολύ καλά που όδευε η πολιτική και η ρουσφετολογία των ελληνικών κυβερνήσεων, ξαφνικά ξύπνησε μέσα τους το συναίσθημα τής... τάξης και προσπαθούν τώρα (αφού έφαγαν όσα μπορούσαν αδειάζοντας τα ράφια) να παίξουν τον ρόλο τού... "καλού αδελφού" ο οποίος έπειτα από σιωπή δεκαετιών έρχεται να... "τραβήξει" το αυτί τού... ατίθασου και... άξεστου ελληνικού λαού προσθέτοντας βαρύ, τοκογλυφικό φορτίο στους ώμους του, αφού προηγουμένως φρόντισε με... περισσή επιμέλεια να κρύψει τα δικά του... άπλυτα" και να διακορεύσει για μια ακόμη φορά την... Αρχόντισσα.

Αυτά για σήμερα.

Φιλικώτατα.

Νι Κάππα (Τορόντο).

* Όταν συζητάμε για... νέα αρχή ή... νέο ξεκίνημα, τί εννοούμε; Αλλαγή πολιτικής ηγεσίας και μόνο ή και μία ατομική ανάνηψη; Ιδού η... Ρόδος, ιδού και το... πήδημα!

Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΧΡΕΟΦΕΙΛΕΤΗΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ Συνέντευξη του Albrecht Ritsch, καθηγητή Ιστορίας τής Οικονομίας στο γερμανικό περιοδικό Spiegel.   O Albrech Ritschl γεννήθηκε το 1959 στο Μόναχο. Είναι οικονομικός αναλυτής και δίδαξε σε διάφορα πανεπιστήμια όπως το Pempeu Farba τής Βαρκελώνης, το Πανεπιστήμιο τής Ζυρίχης, το Humboldt τού Βερολίνου. Σήμερα είναι καθηγητής στη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών τού Λονδίνου. Spiegel: Κύριε Ritschl η Γερμανία συζητάει αυτό τον καιρό για περαιτέρω οικονομική βοήθεια για την Ελλάδα σαν υπέρ ηθικολόγος. Η κυβέρνηση ενεργεί με ακαμψία σύμφωνα με τη ρήση: «λεφτά θα πάρετε μόνο αν κάνετε αυτό που σας λέμε». Είναι δίκαιη αυτή η συμπεριφορά; Ritschl: Όχι, είναι απολύτως αδικαιολόγητη. Spiegel: Μάλλον δεν το βλέπουν έτσι οι περισσότεροι Γερμανοί. Ritschl: Μπορεί, αλλά η Γερμανία έζησε τις μεγαλύτερες χρεοκοπίες τής νεότερης ιστορίας. Την σημερινή οικονομική ανεξαρτησία της και τη θέση της ως Διδασκάλου τής Ευρώπης την χρωστάει στις ΗΠΑ, οι οποίες μετά τον 1ο αλλά και τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο παραιτήθηκαν από το δικαίωμα τους για τεράστια χρηματικά ποσά.  Αυτό δεν το θυμάται όμως κανείς. Spiegel: Τι ακριβώς συνέβη τότε; Ritschl: Η δημοκρατία τής Βαϊμάρης κατόρθωσε να επιζήσει από το 1924 μέχρι 1929 αποκλειστικά με δανεικά, τα δε χρήματα για τις αποζημιώσεις τού 1ου Παγκοσμιου πολέμου δανείστηκε από τις ΗΠΑ.  Αυτη η "δανειακή Πυραμίδα" κατέρρευσε με την κρίση τού 1931. Τα χρήματα τών δανείων τών ΗΠΑ είχαν ε ξ α φ α ν ι σ τ ε ί, η ζημιά για τις ΗΠΑ τεράστια, οι συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία καταστροφικές. Spiegel: Το ίδιο και μετά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο; Ritschl: Η Αμερική τότε φρόντισε να μην θέσει κ α ν ε ί ς από τους συμμάχους αξιώσεις για αποζημίωση. Εκτός από μερικές εξαιρέσεις, μ α τ α ι ώ θ η κ α ν όλες οι αξιώσεις μέχρι μια μελλοντική επανένωση τών Γερμανιών (ανατολικής και δυτικής). Αυτό ήταν πολύ ζωτικό για την Γερμανία, ήταν στην ουσία η οικονομική βάση τού γερμανικού μεταπολεμικού θαύματος. Αλλά παράλληλα, τα θύματα τής γερμανικής κατοχής ήταν αναγκασμένα να αποποιηθούν τα δικαιώματα τους για αποζημίωση, μεταξύ αυτών και οι Έλληνες. Spiegel: Στη σημερινή κρίση παίρνει η Ελλάδα από Ευρώπη και ΔΝΤ 110 δις και συζητιέται ένα πρόσθετο πακέτο, που θα είναι εξ ίσου μεγάλο. Πρόκειται δηλαδή για πολλά χρήματα. Πόσο μεγάλες ήταν οι γερμανικές χρεοκοπίες; Ritschl: Αναλογικά με την οικονομικη επιφανεια που είχαν οι ΗΠΑ κατά την εποχή εκείνη, τα γερμανικά χρέη της δεκαετίας του 30 ισοδυναμούν με το κόστος τής κρίσης τού 2008. Συγκριτικά, λοιπόν, τα χρέη τής Ελλάδας είναι μ η δ α μ ι ν ά. Spiegel: Αν υποθέταμε ότι υπήρχε μια παγκόσμια λίστα για βασιλιάδες τής χρεοκοπίας, ποιά θα ήταν η θέση τής Γερμανίας; Ritschl: Αυτοκρατορική. Σε σχέση με την οικονομική επιφάνεια τής χώρας, η Γερμανία είναι ο μ ε- γ α λ ύ τε ρ ο ς αμαρτωλός τού 20ου αιώνα και πιθανόν τής νεότερης οικονομικής ιστορίας. Spiegel: Ούτε η Ελλάδα δεν μπορεί να μας ανταγωνιστεί; Ritschl: Όχι, η Ελλάδα παίζει ένα δευτερεύοντα ρόλο. Υπάρχει, βέβαια, το πρόβλημα του κινδύνου τής μ ε τ ά δ ο σ η ς τής κρίσης στις γνωστές ευρωπαϊκές χώρες. Spiegel: Η ομοσπονδιακή δημοκρατία τής Γερμανίας θεωρείται ως ενσάρκωση τής σταθερότητας. Πόσες φορές έχει χρεοκοπήσει η Γερμανία; Ritschl: Εξαρτάται πως το υπολογίζει κανείς. Τον τελευταίο αιώνα τουλάχιστον τρεις (3) φορές. Μετά την τελευταία στάση πληρωμών στη δεκαετία τού 30, ανακουφίστηκε η Γερμανία από τις ΗΠΑ με μια μείωση χρεών, η αλλιώς ένα "Haircut“, που ισοδυναμεί με ένα μεγαλόπρεπο... "Afro-Look" που μετατρέπεται σε φαλάκρα. Από τότε κρατάει η χώρα την οικονομική λάμψη της, ενώ οι υπόλοιποι ευρωπαίοι δούλευαν σαν τα σκυλιά για να ορθοποδήσουν από τις καταστροφές του πολέμου και τη γερμανική κατοχή. Κι' ακόμη το 1990 είχαμε επίσης μια στάση πληρωμών. Spiegel: Πώς είπατε; Ritschl: Βεβαίως! Ο τότε καγκελάριος Kohl α ρ ν ή θ η κ ε να υλοποιήσει τη Συμφωνία τού Λονδίνου, τού 1953. Η συμφωνία έλεγε ότι οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις στην περίπτωση τής επανένωσης τών Γερμανιών θα έπρεπε να τεθούν υπό επαναδιαπραγμάτευση. Η Γερμανία όμως δεν πλήρωσε αποζημιώσεις μετά το 1990 (εκτός πολύ λίγων) ούτε τα αναγκαστικά δανεια, ούτε τα έξοδα κατοχής. Η Ελλάδα είναι ένα από τα κράτη, που δ ε ν  π ή ρ α ν  δ ε κ ά ρ α. Spiegel: Σε αντίθεση με το 1953, συζητείται επί του παρόντος η διάσωση τής Ελλάδας, λιγότερο μέσω μιας μείωσης τών χρεών και περισσότερο μέσω μιας παράτασης τού χρόνου πληρωμής τών κρατικών ομολόγων, δηλαδή μιας ήπιας αναπροσαρμογής τών χρεών. Μπορούμε εδώ να μιλάμε για επαπειλούμενη χρεοκοπία; Ritschl: Οπωσδήποτε. Ακόμη κι αν ενα κράτος δεν είναι εκατό τα εκατό ανίκανο να ικανοποιήσει τους πιστωτές του, μπορεί να είναι υπό χρεοκοπία. Ακριβώς όπως στην περίπτωση τής Γερμανίας τη δεκαετία τού '50, είναι ψευδαίσθηση να πιστεύουμε ότι η Ελλάδα θα μπορέσει μόνη της να πληρώσει τα χρέη. Και όποιος δεν το μπορεί είναι εξ ορισμού χρεοκοπημένος. Τώρα θα έπρεπε να καθοριστεί, ποια χρηματικά ποσά είναι έτοιμοι οι πιστωτές να θυσιάσουν. Δηλαδή θα πρέπει να βρούμε ποιός θα πληρώσει το μάρμαρο. Spiegel: Το κράτος που πληρώνει τα περισσότερα είναι η Γερμανία. Ritschl: Μάλλον κάπως έτσι θα πρέπει να γίνει. Αλλά ήμασταν στο παρελθόν πολύ ανέμελοι. Η βιομηχανική μας παραγωγή κέρδισε πολλά από τις υπέρογκες εξαγωγές. Οι αντιελληνικές θέσεις που προβάλλονται από τα ΜΜΕ εδώ είναι πολύ επικίνδυνες. Μην ξεχνάτε ότι ζούμε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: Το οικονομικό μας θαύμα έγινε δυνατό αποκλειστικά και μόνο επειδή δεν αναγκαστήκαμε να πληρώσουμε αποζημιώσεις. Spiegel: Η Γερμανία δηλαδή θα έπρεπε να είναι πιο συγκρατημένη; Ritschl: Η Γερμανία στον 20ο αιώνα άρχισε δυο πολέμους, τον δεύτερο δε τον διεξήγαγε ως πόλεμο αφανισμού και εξολόθρευσης και στη συνέχεια οι εχθροί της αποποιήθηκαν το δικαίωμα τους εν μέρει η και καθολικά για αποζημιώσεις. Το ότι η Γερμανία πραγματοποίησε το θαύμα τής πάνω στις πλάτες άλλων ευρωπαίων δεν το έχουν ξεχάσει οι Έλληνες. Spiegel: Τι εννοείτε; Ritschl: Οι Έλληνες ξέρουν τα εχθρικά άρθρα και γνώμες στα γερμανικά ΜΜΕ πολύ καλά. Αν η διάθεση τών Ελλήνων γίνει πολύ πιο επιθετική, μπορεί να αναβιώσουν οι παλιές διεκδικήσεις, αρχίζοντας από την Ελλάδα, και αν η Γερμανία ποτέ αναγκαστεί να πληρώσει, θα μας «πάρουν ακόμη και τα σώβρακα». Θα έπρεπε αντίθετα να είμαστε ευγνώμονες, να εξυγιάνουμε την Ελλάδα με τα λεφτά μας. Αν εμείς εδώ παίξουμε το παιγνίδι τών ΜΜΕ, παριστάνοντας τον χοντρό Εμίλ, που καπνίζει το πούρο του και αρνείται να πληρώσει, κάποτε κάποιοι θα μας στείλουν τους π α λ ι ο ύ ς λογαριασμούς. Spiegel: Τουλάχιστον στο τέλος μερικές ηπιότερες σκέψεις: Αν μπορούσαμε να μάθουμε κάτι από τις εξελίξεις, ποια λύση θα ήταν η καλύτερη για την Ελλάδα και τη Γερμανία; Ritschl: Οι χρεοκοπίες τής Γερμανίας τα περασμένα χρόνια το δείχνουν: Το λογικότερο είναι τώρα να συμφωνηθεί μια μείωση τού χρέους. Όποιος δάνεισε λεφτά στην Ελλάδα, πρέπει να χάσει ένα μεγάλο μέρος τους. Αυτό θα ήταν καταστροφικό για τις τράπεζες, γι’ αυτό θα ήταν αναγκαίο ένα πρόγραμμα βοήθειας. Μπορεί αυτή η λύση να είναι ακριβή για τη Γερμανία, αλλά έτσι κι αλλιώς θα πρέπει να πληρώσουμε. Κι έτσι θα είχε και η Ελλάδα μια ευκαιρία για μια νέα* αρχή. SPIEGEL (June 21, 2011)

ΑΝΑΞΙΟΙ ΕΠAΝΑΣΤΑΣΗ

ΑΝΑΞΙΟΙ ΕΠAΝΑΣΤΑΣΗ

Γιώργος Α. Παπανδρέου : «H ανάγκη σοβαρής περιφερειακής και παγκόσμιας διακυβέρνησης γίνεται αίτημα της εποχής»

Είμαστε Έλληνες ρε;

Πείτε μου τι στο διάολο είμαστε και ανεχόμαστε αυτόν τον αρχιηλίθιο, αυτό το πολιτικό ξέρασμα, αυτό το σκατό, να μας πουλάει ως φτηνιάρικο εμπόρευμα δεκάρας στους πάγκους των τοκογλύφων, να μας υβρίζει, να μας εκβιάζει, να μας απειλεί, να μας ξευτελίζει, να μας προκαλεί…

Έχουμε μέσα μας αίμα; Μας έχει απομείνει στάλα φιλότιμου, ευθιξίας και παλικαριάς;

Αφού είμαστε ανάξιοι πραγματικής επανάστασης, ανίκανοι να εξεγερθούμε και να στείλουμε στο διάολο το προδοτικό σινάφι του αρχισυνωμότη πράκτορα της παγκοσμιοποίησης, προτιμότερη είναι η ομαδική αυτοκτονία από τον καθημερινό θάνατο και εξευτελισμό…

Ναι ρε… Απομεινάρια Ελλήνων είμαστε, θρασύδειλα ανθρωπάκια της ξεφτίλας και της καρπαζιάς έτοιμοι να συμβιβαστούμε έναντι πινακίου φακής με τον βιαστή μας!

Διεφθαρμένα ανθρωπάκια που φτάσαμε στην εσχατιά της ανυποληψίας, γιατί ενώ τα μάτια μας πιστεύουν μόνο αυτά που βλέπουν, τα αυτιά μας ακούνε μόνο αυτά που τους υπόσχονται…

Αυτό το γελοίο πλαδαρό ιδεολογικό μίασμα, αυτή η μάστιγα που λέγεται Γ. Α. Παπανδρέου είχε το σθένος, με τις πλάτες των ξένων βέβαια, να εφαρμόσει στην ψύχρα πολιτικές και πρακτικές που δε θα αποτολμούσε ούτε κατά διάνοια να εφαρμόσει άλλος πολιτικός.

Αυτό το σίχαμα ξεδιάντροπα πλέον τάσσεται αναφανδόν υπέρ της παγκοσμιοποίησης και έχει το θράσος δημόσια και με κάθε ευκαιρία να το διαδηλώνει!

Αυτό το άδειο τσουβάλι έχει την ψυχή να μας προγκίζει κι εμείς, κότες λειράτες, αναλωνόμαστε σε απεργίες εκτονωτικού χαρακτήρα, πορείες του κώλου, γιαουρτοεκτονώσεις, συζητήσεις «στα λόγια να βρισκόμαστε» και εξατμισμένες πλατειοσυνάξεις αγανακτισμένων στα λόγια… και σφάξε μας Πασά μου να αγιάσουμε!

Πάρτε τις πέτρες ρε, αρπάξτε στειλιάρια, τούβλα, αγκωνάρια και οτιδήποτε άλλο βρεθεί μπροστά σας και πλακώστε τους…

Η βία θέλει βία και το αίμα – αίμα ρεεε…

Και η άγρια βιασμένη από τους ιθαγενείς κλέφτες πολιτικούς και τους διεθνείς τοκογλύφους… Η αποτρόπαια σφαγμένη από τη «σοσιαλιστική» μάχαιρα του αρχιμειοδότη, Πατρίδα… ΕΔΩ ΚΑΙ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΑΙΜΟΡΡΑΓΕΙ…

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΜΑΤΑΙΑ ΧΕΡΙ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ…

Βασίλης Ν. Τριανταφυλλλίδης  (Χάρρυ Κλυνν)

ΠΗΓΗ

http://eleytheroi-ellines.blogspot.com/2011/08/blog-post_3482.html#more

http://www.dw-world.de/dw/article/0,,15280735,00.html

Πολιτική | 01.08.2011

Χρέος ΗΠΑ: συμβιβασμός last minute…

Η είδηση επίτευξης συμβιβαστικής συμφωνίας για το αμερικανικό χρέος προκάλεσε αναστεναγμό ανακούφισης. Ο λόγος τώρα στο Κογκρέσο. Η διαδικασία θα πρέπει να ολοκληρωθεί και στα δύο σώματα μέσα στην ημέρα, κάτι δύσκολο.

Μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις εβδομάδων και σχέδια επί σχεδίων Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι κατάφεραν την τελευταία στιγμή να συμφωνήσουν σε ένα πλαίσιο συμβιβαστικής συμφωνίας για την μείωση του δημοσιονομικού χρέους, Η συμφωνία ήταν προϋπόθεση για την συνταγματική αύξηση του ανώτατου ορίου χρέους της χώρας που είναι τα 14. 3 τρις δολάρια. «Βουλευτές και γερουσιαστές θα πρέπει να κάνουν το καθήκον τους τώρα» δήλωσε ο πρόεδρος Ομπάμα.

Τι προβλέπει η συμφωνία

Τί θα ψηφίσει η Μισέλ Μπάχμαν που πρόσκειται στο συντηρητικό κίνημα Tea Party;Η συμφωνία προβλέπει την αύξηση του ορίου χρέους κατά τουλάχιστον 2, 1 τρις δολάρια, αύξηση που θα επαρκέσει μέχρι το 2013, σύμφωνα μη κυβερνητικούς κύκλους. Παράλληλα προβλέπονται περικοπές 2, 5 τρις δολαρίων που θα γίνουν σε δύο στάδια. Στον τομέα άμυνας θα γίνουν οι περισσότερες περικοπές, καθώς τα επόμενα 10 χρόνια σχεδιάζεται εξοικονόμηση της τάξης των 350 εκατομμυρίων δολαρίων.

Άμεσα θα πρέπει να συμφωνηθεί εξοικονόμηση ενός τρις δολαρίων για τα επόμενα 10 χρόνια. Επί πλέον συστήνεται ειδική διακομματική επιτροπή, η οποία μέχρι τις 23 Νοεμβρίου θα πρέπει να κάνει προτάσεις και για άλλες περικοπές, τις οποίες θα πρέπει να εγκρίνει τα Κογκρέσο μέχρι τέλος Δεκεμβρίου. Από τις περικοπές δεν πλήττεται ο τομέας πρόνοιας των ηλικιωμένων.

Ο λόγος στο Κογκρέσο

Να κάνετε το σωστό, προτρέπει ο πρόεδρος τους βουλευτές και γερουσιαστέςΤον λόγο τώρα τον έχει το Κογκρέσο, που θα πρέπει να εγκρίνει το σχέδιο πριν από αύριο, που εκπνέει η προθεσμία για την αύξηση του ορίου χρέους. Ο πρόεδρος Ομπάμα κάλεσε βουλευτές και γερουσιαστές να πράξουν το σωστό.

Όπως έδειξαν οι προηγούμενες μέρες δυσκολία να χωνέψουν τη νέα συμφωνία θα έχουν κυρίως οι βουλευτές που πρόσκειται προς το συντηρητικό κίνημα Tea Party , το ίδιο όμως ισχύει και για την αριστερή πτέρυγα των Δημοκρατικών κυρίως επειδή η συμφωνία προβλέπει δραστικές περικοπές αλλά όχι αύξηση της φορολογίας.

Η Νάνσυ Πελόζι, πρώην πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, έκανε σαφές ότι δεν θα είναι εύκολη η επιχείρηση πειθούς των ομοϊδεατών της. Οι αγορές της Ασίας αντέδρασαν με ανακούφιση πάντως στη είδηση:

Ειρήνη Αναστασοπούλου/dpa/reuters

Υπεύθ. Σύνταξης Βιβή Παπαναγιώτου


ΠΗΓΗ   http://www.dw-world.de/dw/article/0,,15280735,00.html

Ηλίας Σταμπολιάδης: Χρειαζόμαστε έναν Λεωνίδα,.. έναν Κολοκοτρώνη.., έναν Ρήγα Φεραίο,.. μία Φιλική Εταιρεία

Ζούμε σε μία  εποχή  όπου έχουν διαστρέψει τις έννοιες των λέξεων και των αξιών. Ας πάρουμε το παράδειγμα ενός ανθρώπου που ξοδεύει περισσότερα χρήματα από όσα κερδίζει για να εξασφαλίσει κοινωνική καταξίωση με τη σπατάλη και την επίδειξη. Ο άνθρωπος αυτός για να ανταπεξέλθει στα έξοδα του δανείζεται χρήματα από τοκογλύφους, που επειδή γνωρίζουν την κακοδιαχείριση του και τον κίνδυνο αποπληρωμής, απαιτούν υψηλά επιτόκια.

Όταν έλθει ο χρόνος αποπληρωμής πηγαίνει σε άλλους τοκογλύφους,  τάχα φίλους και συγγενείς, που όμως συνεργάζονται με τους προηγούμενους και αυτοί προθυμοποιούνται να τον δανείσουν  με χαμηλότερα επιτόκια για να αποπληρώσει τα μη ενέχυρα, υψηλότοκα δάνεια ώστε να εξασφαλίσουν  τους συνεργάτες τους, υπό την προϋπόθεση ότι θα κάνουν κουμάντο στο νοικοκυριό και τα παιδιά του δανειζόμενου και θα βάλουν ενέχυρο το σπίτι του.

Ένα τέτοιον  άνθρωπο η κοινωνία τον ονομάζει άσωτο και τον θεωρεί παράδειγμα προς αποφυγή. Τα δάνεια που παίρνει, βάζοντας ενέχυρο το σπίτι του, τα θεωρεί συμφορά  για τον ίδιο αλλά κυρίως για τα παιδιά του που θα μείνουν στο δρόμο. Όσον αφορά τους φίλους δανειστές όχι μόνο τους ονομάζει τοκογλύφους αλλά τους θεωρεί και καταχραστές.

Το ρόλο αυτό του ασώτου έχουν παίξει οι κυβερνήσεις εδώ και τριάντα χρόνια, με αρχή τον Ανδρέα, που ξόδευαν δανεικά χρήματα σε γλέντια εξουσίας και αρπαγής δημόσιας περιουσίας μοιράζοντας και μερικά ψίχουλα στους ψηφοφόρους  να τους υποστηρίξουν.

Σήμερα οι κομματάνθρωποι αντί να ντρέπονται για την κατάντια της χώρας θριαμβολογούν για τα νέα δάνεια που πήραν ώστε να ξοφλήσουν τα προηγούμενα, που ήταν υψηλότοκα αλλά μη ενέχυρα.  Εξασφάλισαν τους τοκογλύφους με το να βάλουν τη χώρα ενέχυρο, με το να στερήσουν τα  αναγκαία από χαμηλόμισθους και συνταξιούχους, ενώ αφήσαν ελεύθερους τους καταχραστές του δημόσιου πλούτου και παρέδωσαν τη διαχείριση της χώρας στις δυνάμεις οικονομικής κατοχής.

Σαν να μην  έφθαναν αυτά, ακολουθούν μία εθνομηδενιστική πολιτική με την επί δεκαετίες διαφθορά της παιδείας, τον εκμαυλισμό της νεολαίας, την αλλοίωση της γλώσσας, της ιστορίας και του πολιτισμού μας, επιτρέποντας την ανεξέλεγκτη εισβολή λαθρομεταναστών και διατηρώντας μία μειοδοτική πολιτική έναντι των  γειτόνων μας, που εποφθαλμιούν τον ζωτικό μας χώρο.

Όλες αυτές οι παραβάσεις που σε εθνικό επίπεδο αποτελούν προδοσία γίνονται από μία κυβέρνηση μειοψηφίας μέσα σε ένα πολιτικό σύστημα που όλο μαζί δεν αντιπροσωπεύει πάνω από το 30% του λαού, όσοι δηλαδή και οι βολεμένοι του συστήματος. Το υπόλοιπο 70% δυσκολεύεται να βρει πολιτική έκφραση όχι μόνο λόγω της μονοπώλησης της ενημέρωσης από τα ΜΜΕ αλλά και λόγω της πνευματικής αλλοίωσης που το ίδιο το σύστημα έχει εντέχνως επιφέρει στο λαό.

Αν και το Σύνταγμα της χώρας έχει καταπατηθεί και το γεγονός αυτό έχει καταγγελθεί από όλους, εντούτοις, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που εκ της θέσεως του έχει την υποχρέωση να το υπερασπίζεται, αδρανεί προκλητικά αφήνοντας έναν ολόκληρο λαό στα νύχια των εκμεταλλευτών και των εκμηδενιστών του.

Εκτός των ευθυνών των κυβερνώντων, του πολιτικού συστήματος και του Προέδρου της Δημοκρατίας, μεγάλη ευθύνη φέρει και η ιεραρχία της Εκκλησίας που στην πλειοψηφία της έχει εκκοσμικευθεί,  έχει γίνει μέρος του συστήματος και έχει συνταχθεί υπό τον καίσαρα. Έχοντας χάσει το θυσιαστικό της πνεύμα, την ορθοτομία του λόγου και την εμπιστοσύνη του λαού σωπαίνει αδιάφορα για την προδοσία κατά του έθνους, για την αλλοίωση της αλήθειας και την καταπάτηση της δικαιοσύνης, υπό το πρόσχημα της υπομονής, ενώ υπό το πρόσχημα μιας ψευτοφιλανθρωπίας συμβάλει στους επερχόμενους κινδύνους επιβολής ενός θρησκευτικού συγκρητισμού και την αλλοίωση της πίστης στον Τριαδικό Θεό, τη μόνη ελπίδα που μας έχει μείνει.

Το σύστημα στην προσπάθεια του να δικαιολογηθεί προσπαθεί με ανήθικο τρόπο να ενοχοποιήσει τον κόσμο για συνεργία οδηγώντας τον σε κατάθλιψη ενώ του προβάλλει την υποτέλεια σαν τη μόνη λύση επιβίωσης και τον οδηγεί στην  απόγνωση.

Στην αρχή ο καθένας από εμάς αντιδρούσε φανερώνοντας  και από ένα νέο σκάνδαλο ή πράξη διαφθοράς για να καταγγείλει το σύστημα. Στη συνέχεια αρχίσαμε να οργανωνόμαστε σε μικρές οι μεγαλύτερες ομάδες ενάντια στο κατοχικό καθεστώς, ενώ πολλοί έχουν συντάξει καταλόγους θέσεων που πρέπει να εφαρμοσθούν για να διορθώσουν τα πράγματα, στα οποία ενυπάρχει πάντα και η τιμωρία όλων των ενόχων χωρίς χρονικές παραγραφές, με εξαίρεση τις 31 προτάσεις της ΝΔ που ονειρεύεται την εξουσία.

Όμως κανείς ακόμη δεν έχει καμία πρόταση για το πώς θα απονομιμοποιηθεί το σύστημα της κομματικής δικτατορίας και πως θα νομιμοποιηθεί η διάδοχος αρχή έτσι ώστε να επέλθει πραγματική αποκατάσταση της νομιμότητας και όχι μία αλλαγή προσώπων που θα συνεχίσουν την ίδια πολιτική υπό νέα μορφή όπως έγινε σε πολλές γειτονικές και μη χώρες.

Το ερώτημα είναι εάν μπορεί κανείς μέσα από το υπάρχον σύστημα να επιφέρει αυτή την αλλαγή. Το σύστημα έχει τις δικλίδες προστασίας του που δεν είναι άλλες από πειθήνιους και πληρωμένους ανθρώπους σε καίριες θέσεις κλειδιά όπως , στα ΜΜΕ, στις Δυνάμεις Ασφαλείας στο παρακράτος, και στους οικονομικούς οργανισμούς. Ρουφιάνοι και προβοκάτορες,  που θα επιστρατευθούν να αντιδράσουν την κατάλληλη στιγμή ενάντια στη λαϊκή θέληση, ενώ πληροφορούμαστε αλλά και το βλέπουμε ότι ήδη έχουν τεθεί σε ενέργεια.

Μία ολομέτωπη πολιτική αντιπαράθεση μέσα από το υπάρχον σύστημα  δεν έχει ελπίδα διότι ο ίδιος ο κόσμος είναι αποπροσανατολισμένος και οι υπάρχουσες προτάσεις είναι ήδη πολλές. Δεν φτάνει η αγανάκτηση χρειάζεται συντονισμένη δράση αντίστασης στη νέα μορφή κατοχής που δεν έχει στρατιώτες με μπότες αλλά γιάπηδες με τα κομπιούτερ κρεμασμένα στο ώμο και αχρείους συμβούλους που καθοδηγούν ένα πρωθυπουργό εραστή μίας παγκόσμιας κυβέρνησης χωρίς ίχνος εθνικής συνείδησης και αλλοιωμένη αίσθηση της πατρίδας.

Φίλοι το πρόβλημα δεν λύνεται σε αίθουσες με εξαίρετους ομιλητές ούτε σε πλατείες αγανακτισμένων. Χρειαζόμαστε έναν Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, έναν Κολοκοτρώνη στα Δερβενάκια και  έναν Γλέζο στην Ακρόπολη. Πάνω από όλα χρειαζόμαστε έναν Ρήγα Φεραίο που θα εμψυχώσει το λαό και μία Φιλική Εταιρεία που θα τον οργανώσει. Τότε και ο Θεός θα βρει τον παπά που θα μας ευλογήσει διότι όπως είπε και ο Κολοκοτρώνης ο Θεός έχει υπογράψει συμβόλαιο ότι θα ελευθερώσει την Ελλάδα και την υπογραφή Του δεν την παίρνει πίσω.

 Ηλίας Σταμπολιάδης,

   Καθηγητής, Πολυτεχνείο Κρήτης