ΑΦΡΙΚΗ- ΨΗΦΙΣΕ ΓΙΑ ΘΕΣΜΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ

*****Δείτε την Αγγλική έκδοση παρακάτω*****

Αγαπητοί φίλοι του Avaaz,

ε δύο μέρες, Αφρικανοί ηγέτες θα ψηφίσουν για το αν θα αποσυρθεί η Αφρική απ’το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης. Αν αυτό συμβεί, θα αποδυναμωθεί ο μοναδικός, παγκόσμιος θεσμός δικαίου που στέκεται ενάντια στις γενοκτονίες και τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Το ξέρω πως μαζί μπορούμε να τους σταματήσουμε. Ένωσε τη φωνή σου με τη δική μου για να προστατεύσουμε αυτόν το θεσμό και να καλέσουμε την Αφρικανική Ένωση να υπερασπιστεί τη δικαιοσύνη και τη διαφάνεια:

Μέσα στις επόμενες 2 ημέρες, είναι πολύ πιθανό, ηγέτες Αφρικάνικων χωρών να καταστρέψουν έναν κορυφαίο θεσμό, κάνοντας τον κόσμο μας πιο επικίνδυνο για όλους.

Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) της Χάγης, είναι το πρώτο και μοναδικό παγκόσμιο δικαστήριο για την εκδίκαση εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Όμως, οι ηγέτες του Σουδάν και της Κένυας, οι οποίοι έχουν σπείρει το φόβο και τον τρόμο στις χώρες τους, προσπαθούν να αποσύρουν ολόκληρη την ήπειρο της Αφρικής απ’το ΔΠΔ, ώστε να μπορούν ανενόχλητοι να σκοτώνουν, να βιάζουν και να καλλιεργούν το μίσος χωρίς συνέπειες.

Το ξέρω καλά πως μαζί μπορούμε να τους σταματήσουμε. Αλλά θα πρέπει να ενώσουμε τις φωνές μας και να ζητήσουμε από τις χώρες της Αφρικανικής Ένωσης που δείχνουν κατανόηση στο θέμα, τη Νιγηρία και τη Νότια Αφρική, να στηρίξουν ανοιχτά το ΔΠΔ. Βοήθησέ με να υπερασπιστούμε τη δικαιοσύνη προσθέτοντας το όνομά σου στο ψήφισμα τώρα και στέλνοντας την εκστρατεία μας στους πάντες. Όταν φτάσουμε το 1 εκατ. υπογραφές, το ψήφισμα θα παραδοθεί απευθείας στην αίθουσα συνεδριάσεων της Αφρικανικής Ένωσης στην Αντίς Αμπέμπα, όπου οι Αφρικανοί ηγέτες συνεδριάζουν.

https://secure.avaaz.org/en/justice_for_africa_icc_greek/?brbiJeb&v=30116

Ο αγώνας για τη δικαιοσύνη είναι μακρής και επίπονος, και αυτό το έχω βιώσει μέσα απ΄τη δουλειά μου και τα ταξίδια μου. Έχω δει τα χειρότερα στο Νταρφούρ και τη Ρουάντα, αλλά έχω δει και τα καλύτερα μέσα απ’τη συμφιλίωση στη Νότια Αφρική. Μέσα απ’την πορεία μου, έχω δει σημαντικά επιτεύγματα για την προστασία των αδυνάμων απ’τους ισχυρούς τα οποία δίνουν σε όλους μας ελπίδα. Το ΔΠΔ είναι ένας απ’αυτούς τους φάρους ελπίδας.

Αυτή η απειλή για το ΔΠΔ ξεκίνησε ακριβώς επειδή το δικαστήριο έκανε καλά τη δουλειά του. Το ΔΠΔ καταδίκασε τον Αντιπρόεδρο της Κένυας για τη δολοφονία ανθρώπων απλά και μόνο επειδή τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν εναντίον του κατά τη διάρκεια των εκλογών. Όπως επίσης καταδίκασε και τον Πρόεδρο του Σουδάν για τη δολοφονία γυναικόπαιδων στο Νταρφούρ. Τώρα η Κένυα και το Σουδάν πιέζουν ολόκληρη την Αφρική να αποσυρθεί απ’το δικαστήριο, υπονομεύοντας έτσι την υπόστασή του, την εγκυρότητά του και κάθε πιθανότητα για την επιτυχία του.

Το ΔΠΔ έχει φέρει ελπίδα σ’εκείνους που τρομοκρατούνται από στρατούς, πολιτοφυλακές και από κάθε λογής τρελό που έχει ανοίξει πόλεμο εναντίον αθώων σε χώρες όπως το Νταρφούρ, το Κονγκό, η Ακτή Ελεφαντοστού και η Κένυα. Είναι ένα φως μέσα στο απόλυτο σκοτάδι που δεν πρέπει να το αφήσουμε να σβήσει.

Το κύριο επιχείρημα, από ορισμένους ηγέτες με ένοχη συνείδηση, είναι ότι το ΔΠΔ εξαπολύει κυνήγι μαγισσών για λογαριασμό της Δύσης, λόγω του ότι οι περισσότερες έρευνες του δικαστηρίου επικεντρώνονται στην Αφρική. Αυτό το επιχείρημα όμως απέχει πολύ απ’την αλήθεια. Το ΔΠΔ είναι ένας θεσμός ο οποίος ιδρύθηκε από 20 αφρικανικές χώρες και 5 από τους 18 δικαστές του είναι Αφρικανοί, όπως επίσης και ο ανώτατος εισαγγελέας του.

Αυτό το Σαββατοκύριακο θα κριθούν όλα. Πού θα σταθούν οι Αφρικανοί ηγέτες; Στο πλευρό της δικαιοσύνης ή της αδικίας; Με τα θύματα και τους επιζώντες ή με τους τυράννους και τους δυνάστες; Αυτή είναι η στιγμή που καλούνται να αποφασίσουν. Ένωσε τη φωνή σου με την δική μου και ας τους καλέσουμε να σταθούν στο πλευρό της δικαιοσύνης και να στηρίξουν το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.

https://secure.avaaz.org/en/justice_for_africa_icc_greek/?brbiJeb&v=30116

Έχω βιώσει μερικές απ΄τις πιο λαμπρές στιγμές της ανθρώπινης ιστορίας. Στιγμές μέσα απ΄τις οποίες καταφέραμε να φέρουμε την ελπίδα σε πολύ κόσμο. Αυτή είναι η ευκαιρία μας να το κάνουμε ξανά… μαζί.

Με ελπίδα και εκτίμηση προς αυτό το κίνημα,
Ντέσμοντ Τούτου

Περισσότερες πληροφορίες:

Προς αποχώρηση από τη Χάγη τα κράτη της Αφρικανικής Ένωσης; (Ναυτεμπορική)
http://www.naftemporiki.gr/story/701431 http://www.naftemporiki.gr/story/701431

Ηγέτες της Αφρικής αμφισβητούν τη διεθνή ποινική Δικαιοσύνη (Capital.gr)
http://www.capital.gr/News.asp?id=1808479

«Μύλος» στη Χάγη με την Αφρικανική Ένωση (Ζούγκλα)
http://www.zougla.gr/kosmos/article/milos-sti-xagi-me-tin-afrikaniki-enosi

Η Μποτσουάνα υποστηρίζει το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο - Botswana Supports International Criminal Court (Voice of America)
http://www.voanews.com/content/botswana-supports-international-criminal-court/1764960.html

130 ομάδες στην Αφρική καλούν τις χώρες να στηρίξουν το ΔΠΔ - 130 Groups Across Africa Call for Countries to Back ICC (Human Rights Watch)
http://www.hrw.org/news/2013/10/07/130-groups-across-africa-call-countries-back-icc

Η Κένυα πιέζει για την απόσυρση της Αφρικής από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο - Kenya pushing for African split from International Criminal Court (Irish Times)
http://www.irishtimes.com/news/world/africa/kenya-pushing-for-african-split-from-international-criminal-court-1.1549427

Ο Αννάν υπερασπίζεται το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο - Annan defends International Criminal Court (News 24)
http://www.news24.com/Africa/News/Annan-defends-International-Criminal-Court-20131007

Η Αφρική ετοιμάζει συζήτηση για το ρόλο του ΔΠΔ εν μέσω αυξανόμενων αντιθέσεων - Africa to debate ICC role amid growing opposition (Yahoo News)
http://news.yahoo.com/africa-debate-icc-role-amid-growing-opposition-103053710.html

*****English version*****

Dear Avaaz friends,

In 2 days, African leaders could vote to withdraw from the International Criminal Court, crippling one of the world's best hopes for confronting genocide and crimes against humanity. I know together we can stop this. Join me in urging the voices of reason within the African Union to stand up for justice and accountability -- let's protect this great institution:

In just 2 days’ time, African leaders could kill off a great institution, leaving the world a more dangerous place.

The International Criminal Court (ICC) is the world’s first and only global court to adjudicate crimes against humanity. But leaders of Sudan and Kenya, who have inflicted terror and fear across their countries, are trying to drag Africa out of the ICC, allowing them the freedom to kill, rape, and inspire hatred without consequences.

I know that together we can change this. But we have to join hands and call on the voices of reason at the African Union (AU) – Nigeria and South Africa – to speak out and ensure that the persecuted are protected by the ICC. Join me by adding your name to the petition now and share it with everyone -- when we have hit 1 million our petition will be delivered straight into the AU conference hall where Africa’s leaders are meeting in Addis Ababa. 

https://secure.avaaz.org/en/justice_for_africa_icc/

In my years of work, life and travel, the fight for justice has been a long and arduous one. I have seen the very worst in Darfur and Rwanda, but also the very best with the reconciliation in South Africa. During this journey, I have seen great gains made that protect the weak from the strong and give us all hope. The ICC is one of these beacons of hope.

This threat to the ICC started precisely because the court was doing its job. It charged Kenya's Deputy President for killing people who rallied against him during an election and Sudan's President for murdering women and children in Darfur. Now Kenya and Sudan are lobbying all of Africa to pull out of the court and destroy its chance of success.

But in Darfur, Congo, Cote D’Ivoire and Kenya, the ICC has played a key role in bringing hope to those terrified by the armies, militias and madmen that have waged war against the innocent. It’s a light in the darkness that cannot be allowed to go out.

The main argument by some leaders with a guilty conscience is that the ICC is a Western witch-hunt as most of the investigations have happened in Africa. But this couldn’t be further from the truth. This was an institution that was created by 20 African countries, 5 of the court’s 18 judges are African and the chief prosecutor is African.

Friday is a key judgement day. Will our African leaders stand on the side of justice or injustice? With survivors and fallen victims or with tyrants and oppressors? This is the moment to choose. Join me in calling on African leaders to stand on the side of justice and support the International Criminal Court:  

https://secure.avaaz.org/en/justice_for_africa_icc/

I've seen some of the brightest moments in human history, moments where we together brought hope to so many. This is our chance to do that again, together.

With hope and appreciation for this community,

Desmond Tutu

More information:

Botswana Supports International Criminal Court (Voice of America)
http://www.voanews.com/content/botswana-supports-international-criminal-court/1764960.html

130 Groups Across Africa Call for Countries to Back ICC (Human Rights Watch)
http://www.hrw.org/news/2013/10/07/130-groups-across-africa-call-countries-back-icc

Kenya pushing for African split from International Criminal Court (Irish Times)
http://www.irishtimes.com/news/world/africa/kenya-pushing-for-african-split-from-international-criminal-court-1.1549427

Annan defends International Criminal Court (News 24)
http://www.news24.com/Africa/News/Annan-defends-International-Criminal-Court-20131007

Africa to debate ICC role amid growing opposition (Yahoo News)
http://news.yahoo.com/africa-debate-icc-role-amid-growing-opposition-103053710.html

Support the Avaaz Community!
We're entirely funded by donations and receive no money from governments or corporations. Our dedicated team ensures even the smallest contributions go a long way.

---

Avaaz.org is a 26-million-person global campaign network that works to ensure that the views and values of the world's people shape global decision-making. ("Avaaz" means "voice" or "song" in many languages.) Avaaz members live in every nation of the world; our team is spread across 18 countries on 6 continents and operates in 17 languages. Learn about some of Avaaz's biggest campaigns here, or follow us on Facebook or Twitter.

You are getting this message because you signed "Community Petitions Site" on 2013-05-19 using the email address cotsiant@live.com.
To ensure that Avaaz messages reach your inbox, please add avaaz@avaaz.org to your address book. To change your email address, language settings, or other personal information, contact us, or simply go here to unsubscribe.

To contact Avaaz, please do not reply to this email. Instead, write to us at www.avaaz.org/en/contact or call us at +1-888-922-8229 (US).

Συνέντευξη του καθηγητή κ. Γιώργου Κοντογιώργη στον Νίκο Ψιλάκη. (19.9.2013)

Απομαγνητοφώνηση ραδιοφωνικής συνέντευξης του καθηγητή κ. Γιώργου Κοντογιώργη

Χρυσή Αυγή: Το απόστημα ενός καθολικού καρκινώματος, της κομματοκρατίας, που κατατρώει τις σάρκες της ελληνικής κοινωνίας και κρατά βυθισμένη τη χώρα στην άβυσσο.

Απομαγνητοφώνηση συνέντευξης στις 19.9.13 στον ραδιοφωνικό σταθμό Ράδιο Κρήτη 101,5 και στον Νίκο Ψιλάκη.
Δ.: Κύριε καθηγητά, κάντε μου ένα σχόλιο για αυτά που γίνονται τα τελευταία εικοσιτετράωρα.

Γ.Κ.: Το κέντρο των συζητήσεων που γίνονται αυτές τις μέρες είναι η Χρυσή Αυγή και συγκεκριμένα η αποτρόπαια πράξη, ενός φόνου, μιας αφαίρεσης δηλαδή ανθρώπινης ζωής, την οποία ουδείς δικαιούται να την αφαιρεί. Αυτό καθεαυτό δηλαδή το γεγονός, από οποιονδήποτε και αν προέρχεται και μάλιστα με επιχείρημα πολιτικές διαφορές, τη διαφοροποίηση τους στο πολιτικό πεδίο, είναι αποκρουστικό. Η φύση της ανθρώπινης ζωής δεν προσφέρεται σε τέτοιου είδους επιδιώξεις. Αυτό είναι το πρώτο επίπεδο. Το δεύτερο επίπεδο που πρέπει να αναδείξει κανείς, είναι ο ρόλος και ο χαρακτήρας της Χρυσής Αυγής και το τρίτο είναι το βάθος, η αιτία του προβλήματος. Γιατί η Χρυσή Αυγή; Τι την παράγει και τι ρόλο έρχεται να παίξει στα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα της χώρας. Η Χρυσή Αυγή λοιπόν δεν είναι ένα απλό κόμμα, είναι ένα κίνημα, με ναζιστική σαφώς αναφορά στην ηγεσία και στα βασικά του στελέχη. Επιχειρεί μία διείσδυση σε όλα τα επίπεδα της ελληνικής κοινωνίας. Τι διακηρύσσει; Διακηρύσσει ότι θα φροντίσει τους αναξιοπαθούντες, δηλαδή ζητήματα πρόνοιας, προτάσσει την ασφάλεια, την οποία ο πολίτης δεν αισθάνεται, καταγγέλλει την κατοχή της χώρας, την απεμπόλιση της ανεξαρτησία της, την απουσία δημοσίων πολιτικών, μεταξύ των οποίων θέτει ως μείζον θέμα την απουσία μεταναστευτικής πολιτικής και βεβαίως, ορθώνεται καταγγελτικά, εναντίον της εκδοχής εκείνης της πολιτικής τάξης, που είναι η συμμοριακή, η λεηλατική. Και όλα αυτά βεβαίως σε ένα καλάθι όπου τοποθετείται επίσης, το ζήτημα της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Το επόμενο ερώτημα είναι, τα κάνει αυτά η Χρυσή Αυγή; Ειναι συνεπής με τις διακηρύξεις της; Προφανώς δεν τα κάνει, τα χρησιμοποιεί όμως ως επιχείρημα για την πολιτική της διείσδυση. Αλλά ακόμη και αν τα έκανε, είναι ένας φορέας ο οποίος δεν νομιμοποιείται να τα κάνει. Υπό αυτήν την έννοια, χρησιμοποιεί τη διακήρυξη τους για να καρπωθεί τον πόνο μιας ολόκληρης κοινωνίας. Πρέπει να κάνουμε μια μείζονος σημασίας διαφοροποίηση: Δεν είναι ναζιστικής ιδεολογίας ο κόσμος που ψηφίζει την Χρυσή Αυγή, τουλάχιστον στη συντριπτική πλειοψηφία. Είναι ο κόσμος που αισθάνεται ταπεινωμένος, σε ανασφάλεια, στοχοποιημένος και που έχει να ζήσει όλα τα αποτελέσματα τηςκρίσης. Αντικειμενικά, η Χρυσή Αυγή αποδυναμώνει τη χώρα, διότι απαξιώνει αυτό που αντιπροσωπεύει η ελληνική κοινωνία ως ιδεολογία και ως τρόπο του ζην. Από την άλλη μεριά όμως, οδηγεί σε μια αποσταθεροποίηση η οποία σε βάθος χρόνου θα χρησιμοποιηθεί και θα αποτελέσει και η ίδια, το επιχείρημα για να οδηγηθούμε σε ακραίες καταστάσεις, ενδεχομένως και σε εμφύλιο. Αυτό αναδεικνύει το βάθος του προβλήματος «Χρυσή Αυγή». Είναι η Χρυσή Αυγή που ξαφνικά τα κάνει όλα αυτά; Τι είναι αυτό, που μια παρωνυχίδα της πολιτικής ζωής, ένα μικρό ‘’γκρουπούσκουλο’’ όπως θα το λέγαμε στην καθομιλουμένη της πολιτικής, από 0 και κατι τοις % , οδηγείται σε αυτήν την εκλογική αποδοχή από την κοινωνία; Δεν πρέπει να ξεχνάμε, θα ελεγα οτι έχει τεράστια σημασία να γνωρίζουμε πως η Χρυσή Αυγή είναι δημιούργημα της κομματοκρατίας. Ειναι αποτέλεσμα της ασύμετρης κρίσης που βιώνει η χώρα δια χειρός της κομματοκρατίας. Είναι η καταστροφή, η ταπείνωση την οποία η κοινωνία επιστρέφει ως ευθύνη στην πολιτική τάξη, που δημιουργεί το κενό νομιμοποίησης που έρχεται να καλύψει η Χρυσή Αυγή. Με άλλα λόγια, η ευθύνη υπάρχει όχι σ’ αυτόν που ψηφίζει την Χρυσή Αυγή, δηλαδή στην κοινωνία -ορισμένοι επιχειρούν να την ενοχοποιοήσουν ως έχουσα αυταρχική νοοτροπία-, αλλά σ´αυτούς που δημιούργησαν και κυρίως που συντηρούν, με την πολιτική τους την κρίση. Να συγκρατήσουμε το γεγονός οτι η Χρυσή Αυγή ανέρχεται εκλογικά και δημοσκοπικά κάθοδον προς την εδραιίωση ενός αισθήματος αδιεξόδου και μάλιστα σε σχέση με αυτούς οι οποίοι δημιούργησαν το πρόβλημα, αλλά κυρίως σε σχέση με το αμετανόητό τους και την αλαζονεία με την οποία αντιμετωπίζουν μια κοινωνία των πολιτών σε καθολική ταπείνωση. Εάν παρακολουθήσετε τον πολιτικό λόγο της καθεστωτικής κομματοκρατίας, αυτής που ισχυρίζεται ότι είναι εντός του συνταγματικού τόξου, θα διαπιστώσετε ο,τι δεν άλλαξε στο παραμικρό, έναντι εκείνου που εξέφραζε πριν απο την κρίση. Το κομματικό αυτό κατεστημένο προκαλεί, λεηλατεί και διακηρύσει οτι είναι εγγυητής της συνταγματικής νομιμότητας, τη στιγμή που κατά σύστημα παραβιάζει με κραυγαλέο τρόπο το σύνταγμα το οποίο η ίδια δημιούργησε. Εχει μάλιστα το θράσος να το χαρακτηρίζει δημοκρατικό, με το επιχείρημα οτι εγκαθιδρύει με προκλητικό τρόπο την κομματοκρατία.

Δ.: Η δημοκρατία των προεδρικών διαταγμάτων θέλετε να πείτε προφανώς..

Γ.Κ.: Όλα τα άρθρα του συντάγματος, ένα προς ένα, που αφορούν τουλάχιστον το πολιτικό σύστημα, παραβιάζονται από τους ίδιους τους πολιτικούς. Και το φαινόμενο αυτό δεν ειναι τωρινό. Πάντοτε έτσι γινόταν. Ανεξαρτήτως αυτού όμως το αμετανόητο της κομματοκρατίας σήμερα εστιάζεται θεμελιωδώς στην κρίση. Ας πάρουμε μερικά παραδείγματα. Η πολιτική για το πρωτογενές πλεόνασμα. Η πολιτική για να βγει η Ελλάδα από την κρίση. Πανηγυρίζουν οτι το πέτυχαν, δεν αναφέρονται ομως στο ουσιώδες: Ποιος πληρώνει το λογαριασμό της κρίσης και γιατί το πληρώνει. Μονομερώς, ο ελληνικός λαός, με προτεραιότητα τα μεσαία και κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Την κραιπάλη και την αγυρτεία της πολιτικής, που δημιούργησε στο παρελθόν, την πληρώνει σήμερα ο ελληνικός λαός, αλλά και το εγχείρημα της εξόδου από την κρίση, πάλι η κοινωνία την πληρώνει. Όχι γιατί δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά, αλλά επειδή επιμένουν να μην εκχωρούν το παραμικρό, έστω και συμβολικά. Αρνούνται να συλλάβουν την φοροδιαφυγή μολονότι είναι εφικτό, δεν έπραξαν το παραμικρό για την ανάδειξη των σκανδάλων, αντιθέτως τα στέλνουν στις καλένδες. Δεν άλλαξαν καν τους νόμους που τους θέτουν σε καθεστώς ασυλίας, υπεράνω του νόμου. Έχοντας παραδώσει κυριολεκτικά την χώρα στη διεθνή των αγορών, και μεταβληθεί σε απλούς εντολοδόχους της τρόικας, με αντάλλαγμα την άντληση απο αυτήν νομιμοποίηση, προκειμένου να διατηρήσουν το δυναστικό κράτος και το κεκτημένο τους. Δεν κάνω εξαίρεση κανενός. Διότι ολόκληρη η πολιτική τάξη φέρεται με αλαζονεία και χωρίς κοινωνική ευαισθησία απέναντι σε αυτήν την κοινωνία. Η αντπολίτευση ρητορεύει με τον γνωστό προ κρίσεως τρόπο για τα κακώς γινόμενα της κυβέρνησης, η ίδια ομως όχι μόνο δεν έχει εναλλακτικό πρόταγμα αλλά και πολιτεύεται πανομοιότυπα. Οι καθεστωτικές πολιτικές δυναμεις εκχώρησαν στη Χρυσή Αυγή την αρμοδιότητα της κοινωνικής ευαισθησίας, της ασφάλειας, των δημοσίων πολιτικών, της υπεράσπισης της εθνικής υπερηφάνειας, του μεταναστευτικού προβλήματος.
Η επικέντρωση στη διαλκιστίνδα μνημόνιο-αντιμνημόνιο, βρίσκει σύμφωνες όλες τις πολιτικές δυνάμεις οτι το ελληνικό πρόβλημα θα λυθεί εκτός της χώρας, δηλαδή απο την Ευρώπη. Στέλνουν το λαγαριασμό μονοσήμαντα στην τρόικα διοτι δεν θέλουν να αγγίξουν τους πυλώνες της καταστροφής που οι ίδιοι προκάλεσαν. Η κοινωνία έχει πια αντιληφθεί οτι για να υπάρξει αλλαγή πολιτικής πρέπει να υπάρξει αλλαγή πολιτικού συστήματος. Δεν μπορεί να συζητάει κανείς για αλλαγή πολιτικής, με εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία. Πρώτον διότι το πολιτικό προσωπικό που έχει παραχθεί βιώνει ένα καθεστώς αμετάκλητης, μη θεραπεύσιμης αλλοτρίωσης. Δεέτερον, επειδή οι δεσμεύσεις στις οποίες ειναι βυθισμένα ολα τα κόμματα τα υποχρεώνουν όταν ανέβουν στην εξουσία, ακόμη και αν έχουν την καλή θέληση, να πολιτευθούν κατα τις προδαγραφές τους. Τούτο εξηγεί γιατί δεν έχουν αλλάξει στο παραμικρό στις πολιτικές τους. Η νομοθεσία, η δημόσια διοίκηση, το πολιτικό σύυστημα, υπάρχουν ή λειτουγούν όπως ακριβώς είχαν χτιστεί στο παρελθόν. Είναι μια αμετανόητη πολιτική, που θεωρεί ότι μπορεί να χρεώσει όλο τον λογαριασμό στην κοινωνία, χωρίς η ίδια να απεμπολήσει το παραμικρό.

Δ.: Επομένως κύριε καθηγητά, φαντάζομαι ότι είναι γνωστό ότι ''στην κοπριά φυτρώνουν και τα λουλούδια και τα αγκάθια''…

Γ.Κ.: Κύριε Ψιλάκη, στο ελληνικό πολιτικό σύστημα φυτρώνουν μόνο αγκάθια. Η σήψη είναι τόσο βαθιά ώστε να είναι ανίατο. Οι καθεστωτικές δυνάμεις χρησιμοποιούν την Χρυσή Αυγή ως επιχείρημα στην πολιτική τους αντιπαράθεση. Τους εξυπηρετεί . Γι αυτό μέχρι τώρα την άφησαν να ανδρωθεί. Η αριστερά την θέλει για να αποδυναμώνει την δεξιά, η δεξιά την θέλει για να δημιουργεί πόλωση, θα προσέθετα εν αναμονή της κατάληλης στιγμής που θα της επιτρέψει να την καρπωθεί. Την περίμεναν ως εκ τούτου στη γωνία, να διαπράξει το μοιραίο λάθος για να την χρησιμοποιήσουν ως άλλοθι για να ανακτήσουν νομιμοποίηση. Να στρέψουν την προσοχή της κοινωνίας στο φόβητρο της Χρυσής Αυγής, και να εμφανισθούν ως σωτήρες της κοινωνίας απο τον ναζιστικό κίνδυνο. Το προχθεσινό συμβάν τους έδωσε ακριβώς αυτή την ευκαιρία. Οι δυνάμεις της κομματοκρατίας τέθηκαν επικεφαλής της χειμαζόμενης κοινωνίας για να την σώσουν. Απο τη στιγμή που η Χρυσή Αυγή απέκτησε αυτονομία παρουσίας και αποτέλεσε απειλή για το καθεστώς, μια ομοβροντία παρεμβάσεων ανέδειξαν το πρόβλημα. Το ζήτημα είναι οτι η Χρυσή Αυγή αποτελεί άλλου τύπου απειλί, η οποία όμως τίθεται σε παράλληλα με το κεφαλαιώδες έγκλημα της κομματοκρατίας εναντίον της χώρας και της κοινωνίας. Η διαλεκτική της αντιπαράθεσης μεταξύ των λεγομένων δυνάμεων του λεγόμενου συνταγματικού τόξου και της Χρυσής Αυγής εγγράφεται στο ίδιο καθεστωτικό πλαίσιο. Είναι και οι δυο πλευρές παράγωγα του σαθρού, τριτοκοσμικού πολιτικού συστήματος, του δυναστικού κρατους. Εκεί εκκωλάφθηκαν, εκεί ανδρώθηκαν χάρη σ’ αυτό και με σκοπό την οικειοποίησή του.

Δ: Όμως ήδη από χθες, δήλωσε ο κ. Δένδιας, προχωρούν σε μια νομοθετική πρωτοβουλία, προκειμένου να τη θέσουν εκτός νόμου. Εγώ θυμάμαι όμως από την ιστορική αναφορά και την ιστορική γνώση, ότι καθετί το οποίο είναι εκτός νόμου, γίνεται κατευθείαν συμπαθές σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας λόγω του διωγμού που υφίσταται. Δεν ξέρω αν είναι τόσο ακραίο να το λέμε σήμερα, αλλά πιστεύετε εσείς ότι μπορεί με νομοθετικά μέτρα να λυθεί το πρόβλημα;

Γ.Κ. : Αν δεν αρθούν τα αίτια που δημιούργησαν και συντηρούν τη Χρυσή Αυγή, δεν μπορεί να λυθεί το πρόβλημα. Οι ίδιοι οι πολιτικοί, νομίζουν ότι θα εξουδετερώσουν την Χρυσή Αυγή-συμβολικά το λέω αλλά έχει την ουσία του- με τον ίδιο τρόπο που διαχειρίσθηκαν με την υπόθεση του "Τριανταφυλλόπουλου", του δημοσιογράφου ο οποίος χρησιμοποιούσε κρυφές κάμερες για να αναδείξει υπαρκτά ή μη σκάνδαλα πολιτικών και άλλων. Δεν διόρθωσαν την πολιτική τους συμπεριφορά καταστέλοντας ή σταματώντας τα σκάνδαλα. Συνέχισαν και γιγάντωσαν την πολιτική των σκανδάλων , δηλαδή της λεηλασίας του δημόσιου πλούτου, με τελική κατάληξη την παρούσα κατάληξη. Πήραν όμως μέτρα, ώστε να ποινικοποιήσουν τη μαρτυρία, το αποδεικτικό στοιχείο δηλαδή των σκανδάλων. Αντιλαμβάνεστε ότι τώρα επιχειρούν να κάνουν το ίδιο πράγμα. Αλλά η Χρυσή Αυγή δεν είναι ένας άνθρωπος, είναι ένα κίνημα με συγκεκριμένα παραστρατιωτικά και ναζιστικά χαρακτηριστικά, το οποίο δεν μπορεί να τεθεί εκτός μάχης με τον ίδιο τρόπο. Ανεξαρτήτως του αποτελέσματος, παρατηρουμε οτι δεν θέλουν και πάλι να αλλάξουν μυαλά, δηλαδή πολιτική. Αρνούνται πεισματικά να αντιστοιχίσουν τις πολιτικές τους, την "πολιτεία" τους με το συμφέρον της κοινωνίας. Ο βαθμός της αλλοτρίωσης τους ειναι τόσο βαθύς που τους οδηγεί στην αντίληψη ότι δεν έχουν τίποτε να αλλάξουν, οτι περίπου πρέπει να τους χρωστάει και υποχρέωση η κοινωνία, που "καταδέχονται" να την κυβερνάνε, τους βλέπετε οταν ειναι αντιμέτωποι με πολίτες να τους μιλάνε με προκλητικό τρόπο και να τους χαρακτηρίζουν όχλο. Συνέβη δύο φορές σε εμένα, όταν επισήμανα οτι την κοινωνική ευαισθησία την αξιοποιεή η Χρυσή Αυγή αλλά την έχασαν τα καθεστωτικά κόμματα. Τα πρόσωπα που μπαίνουν στη συζήτηση σε αυτό το ζήτημα εκφράζουν ένα γενικότερο κλίμα. Τελικά εκθέτουν και τα κόμματά τους και βεβαίως εκθέτουν το ίδιο το κομματικό σύστημα. Δύο απο τις φορές που αναφέρθηκα στην κοινωνική αναλγησία της πολιτικης ταξης, στην έλλειψη αλληλεγγύης των πολιτικών προς την κοινωνία, ανέλαβαν να υποστηρίξουν το σύστημα δύο κυρίες βουλευτές από το ΣΥΡΙΖΑ, η κ. Δούρου και η κ. Φωτίου, ενώ δεν μιλούσα με αυτές, έκανα διάλογο με εκπροσώπους άλλων κομμάτων μέσα στην εκπομπή. Ύψωσαν τον τόνο, με πεζοδρομιακή εκφορά λόγου, για να μου πουν ότι αυτά τα λέει η Χρυσή Αυγή. Πίστευαν οτι θα με έφερναν σε δύσκολη θέση ταυτίζοντας με, με τη Χρυσή Αυγή. Δεν έλαβαν υπόψη τους όμως οτι διέπρατταν ένα θεμελιώδες λάθος. Να ομολογήσουν την αυστηρά ολιγαρχική τους ιδιοσυστασία, την έλλειψη αλληλεγγύης, την αναλγησία τους απέναντι σε μια κοινωνία που εξαθλίωσαν και ταπείνωσαν. Το επιχείρημα οτι δεν ανέλαβαν ποτέ κυβερνητικές θέσεις είναι παραπλανητικό. Λόγω του λόγου που εκφέρουν αλλά και του παρελθόντος τους. Δεν μετείχαν άραγε στο μεγάλο γλεντι της λεηλασίας της Ολυμπιακής; Δεν συνέβαλαν όσο ελάχιστοι στην ιδιοποίηση του πανεπιστημίου; Έχει προχωρήσει τόσο πολύ η αλλοτρίωσή τους που δεν αντιλαμβάνονται οτι η Χρυσή Αυγή τους έχει πάρει από τα χέρια την κοινωνική ευαισθησία. Αναφερόμουν στο ζήτημα των προκλητικών απολαβών τους. Στις φαραωνικές συνθήκες που εξακολουθούν να υπάρχουν στα υπόγεια και στα ανώγεια της βουλής. Τους ζήτησα, πολυ απλά, να μου πουν έναν λόγο που οι ίδιοι απολαμβάνουν τα ίδια και περισσότερα από όσα απολάμβαναν πριν από την κρίση, ενώ η κοινωνία έχει οδηγηθεί διά χειρός τους στην εξαθλίωση.

Δ.: Δεν θα περίμενε κανείς πάντως, από πρόσωπα σαν την κ.Δούρου, να ακούμε αυτήν την κουβέντα. Εγώ δεν το ξέρω το περιστατικό.

Γ.Κ.: Είναι καταγεγραμμένο και κινείται παντού στο διαδίκτυο, δημιουργώντας αλγηνή εντύπωση.

Δ.: Δεν θα περίμενε κανείς, από έναν κομματικό πολιτικό χώρο ο οποίος ευαγγελίζεται και άλλα πράγματα, να ακουστούν τέτοιες καταστάσεις. Το θεωρώ προσωπικά τουλάχιστον, πάρα πολύ άσχημο.
Γ.Κ.: Κύριε Ψιλάκη, είναι συμβολικά αξιόλογο, διότι αποκαλύπτει οτι δεν υπάρχουν πια κοινωνικές ιδεολογίες ούτε μπορεί μια κοινωνία να βασίζεται σε υποσχέσεις που δεν μπορούν να ελεγχθούν. Το επιχείρημα οτι οι μεν είναι ηθικότεροι και πιο αποτελεσματικοί, δεν έχει καμιά αξία. Έχει αποδειχθεί περίτρανα με όλες τις εναλλαγές κομμάτων που έγιναν στην Ελλάδα αλλά και παντού αλλού. Θα ανέμενα όμως έστω για λόγους ρητορικής αντίθεσης με τη δεξιά, σύμφωνα και με τα καθιερωμένα, να αφήσουν τους δεξιούς πολιτευτές να απαντήσουν. Θα μπορούσαν επίσης να δηλώσουν την αλληλεγγύη τους προς την πάσχουσα κοινωνία. Να ισχυρισθούν, οτι ένα δεξιό ή ακροδεξιό κόμμα είναι υπηρέτης του μεγάλου κεφαλαίου και γι αυτό είναι ανάλγητο εξ ορισμού προς την κοινωνία οτι και να λέει. Μα όταν η υπεράσπιση της αναλγησίας και της αλαζονίας γίνεται δια χειρός της αριστεράς, σημαίνει ότι το φαινόμενο αυτό, η αλλοτρίωση δηλαδή, η ηγεμονική και ιδιοκτησιακή αντίληψη της εξουσίας, που δεν έχει να απολογηθεί, που δεν έχει να επιδείξει καμιά κοινωνική ευαισθησία απέναντι στην κοινωνία η οποία είναι ο εργοδότης τους, είναι ο λόγος της ύπαρξής τους, αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα. Εδώ αναδεικνύεται πια, αυτό το οποίο αποτελεί την αιτία του προβλήματος Χρυσή Αυγή. Και να χρεώνουν στην κοινωνία μονομερώς, την κραιπάλη και την αγυρτεία τους. Και το ερώτημά μου παραμένει: Τι είναι αυτό που τους κάνει να θεωρούν ότι είναι μέρος του συνταγματικού, ή οπως πιο προκλητικα αποκαλουν δημοκρατικού τόξου, όταν παραβιάζουν το ίδιο το σύνταγμα που δημιούργησαν και οι πολιτικές τους δεν έχουν καμία αντιστοιχηση με αυτήν την κοινωνία; Καμία απολύτως. Η διαφορά μεταξύ νομιμότητας και ανομίας, μεταξύ των λεγομένων κομμάτων του συνταγματικού τόξου και της Χρυσής Αυγής έχουν γινει δυσδιάκριτες οχι λόγω της Χρυσής Αυγής αλλά της κομματοκρατίας. Αυτά τα ζητήματα είναι που δημιούργησαν την κατάσταση που ζούμε αυτές τις μέρες με τη δολοφονία ενός νέου ανθρώπου. Αν εντοπίσουμε το ζήτημα στη δολοφονία και αρχίσουμε να συζητάμε πόσο αποτρόπαιο είναι και πόσο κακό πράγμα ήταν αυτό που έγινε, τότε θα πούμε ότι εδώ, έχουμε κάποιους τιμητές, το πολιτικό σύστημα, το κομματικό σύστημα και κάποιους οι οποίοι είναι οι άνθρωποι οι οποίοι δημιούργησαν το πρόβλημα. Θα χάσουμε όμως τον ορίζοντα. Τα θύματα της κομματοκρατίας ειναι αμέτρητα και θα έλεγα δεν ανάγονται μόνο στην παρούσα κρίση αλλά και στο σύνολο της ιστορίας του νεοελληνικού κράτους.
Δ.: Κύριε Κοντογιώργη, είναι ανέξοδη η φραστική καταδίκη. Ήταν ανέξοδη πάντα. Και πολύ εύκολη λύση. Νομίζω το αναλύσατε πολύ καλά, με πολιτικά επιχειρήματα. Επομένως θα ήθελα από εσάς, ένα βήμα παραπάνω. Όλα αυτά που λέτε, να τα δεχτούμε και να πούμε ότι η ανάλυση αυτή στηρίζεται σε μία πραγματικότητα την οποία βιώνει ο Έλληνας. Σωστά λέτε ότι πραγματικά η Χρυσή Αυγή στηρίζεται σε ένα μη κοινωνικό κράτος, σε ένα κράτος και κυρίως σε μια πολιτική η οποία επιδεικνύει αλαζονεία. Υπάρχει λύση κύριε καθηγητά; Τι μπορεί να κάνει η ίδια η κοινωνία; Ποιοί τρόποι αντίδρασης υπάρχουν για να ξεφύγει κανείς από αυτό το ζυγό; Γιατί ουσιαστικά, ζυγός είναι..

Γ.Κ.: Κοιτάξτε..Όσο υπάρχει το αμετανόητο και η αλαζονεία, η αλλοτρίωση δηλαδή, σύσσωμης της πολιτικής τάξης, δεν μπορεί να περιμένει κανείς, παρά μόνο τα χειρότερα. Έχουν βρει, συνηθίζω να λέω, όχι μόνο τον τρόπο να μας κρατάνε στο βυθό, αλλά να βυθίζουν και το βυθό για να πηγαίνουμε παρακάτω. Αυτό δεν προοιωνίζεται ελπίδα, παρά μόνο, απαξίωση των πάντων, παρά μόνο ενίσχυση των άκρων. Προχτές όπως ξέρετε ρητορικά ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που ήρθε από το 3% και κάτι, να καλύψει το κενό και τον εκτόξευσε η κοινωνία στο 20% . Σήμερα επειδή η κοινωνία θεωρεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μέρος του συστήματος, ο λόγος του δεν μπορεί να την κινητοποιήσει. Λυπάμαι που το λέω, αλλά θα ήταν καλό να βγει μία πολιτική δύναμη μέσα από το πολιτικό κατεστημένο, που θα έπαιρνε πάνω της το πρόβλημα της χώρας και θα έκανε την υπέρβαση, αλλά δεν το βλέπω. Γι’ αυτό βλέπουμε ότι η κοινωνία στρέφεται στην άλλη εκδοχή της πολιτικής ζωής, που δεν είναι εμφανώς μέσα στο κατεστημένο κομματικό σύστημα, δηλαδή σε ένα κινηματικό, ακραίο πολιτικό μόρφωμα, τη Χρυσή Αυγή. Στο πρόσωπο της η κοινωνία, θελει να τιμωρήσει αυτούς οι οποίοι δημιουργούν το πρόβλημα. Είναι πολύ χαρακτηριστικό ξέρετε. Να σας πω ένα παράδειγμα, για να δείτε πόσο εύκολα θα μπορούσε το πολιτικό σύστημα, να ανακτήσει με άλλες πολιτικές, νομιμοποίηση και να απαξιωθεί, αν θέλετε, σε μεγάλο βαθμό, η Χρυσή Αυγή. Το παράδειγμα της αστυνόμευσης. Όταν υπάρχει ένα πολιτικό πρόβλημα, ακόμη και ένα κουνούπι να κινηθεί απειλητικά μπροστά στη βουλή, συγκεντρώνονται εκατοντάδες αστυνομικοί, σε κλάσμα χρόνου. Εάν έχει μια ολόκληρη πόλη, μια ολόκληρη γειτονιά, ένας πολίτης, πρόβλημα ασφάλειας, πρόβλημα διατάραξης της νομιμότητας και απειλείται, καμία αστυνομία δεν θα εμφανιστεί. Θα σας δικαιολογηθει με διαφορα για να υπεκφύγει, «θα δούμε τι θα κάνουμε, δεν έχουμε δυνάμεις, δεν ξέρουμε.» Αυτό τι μας λέει;
Δ.: Μας λέει ότι ο καθένας από το πολιτικό σύστημα, έχει καμιά δεκαριά κωλαούζους από πίσω του, τι να πούμε άλλο..

Γ.Κ.: Αναφέρομαι στις πολιτικές κατευθύνσεις . Αναφέρομαι σε έναν υπουργό, που δεν είναι από τους χειρότερους. Γιατί άραγε δεν αλλάζει τις πολιτικές κατευθύνσεις, σε ο,τι αφορά στην αστυνομία, ώστε η ασφάλεια του πολίτη, ή του οποιουδήποτε ανθρώπου που ζει μέσα στη χώρα αυτή, να μπορεί να είναι κατοχυρωμένη, να κάνει δηλαδή η αστυνομία, αυτό που πρέπει;

Δ.: Κύριε καθηγητά, τελειώνει ο χρόνος. Πείτε μου το τελευταίο σχόλιο.

Γ.Κ.: Είναι κύριε Ψιλάκη, δηλώνω πολύ ανήσυχος. Εάν εστιάσουν το ζήτημα της Χ.Α. στην λήψη μόνο περιοριστικών ή κατασταλτικών μέτρων εναντίων της, ποινικοποιώντας την πολιτική της δράση, ακραία και ναζιστική, σημαίνει ότι θα είναι ήδη σε λάθος δρόμο. Οφείλουν επειγόντως, να πάρουν μέτρα για να άρουν τα αίτια της Χρυσής Αυγής. Να επεκτείνουν χωρίς εξαιρέσεις και περιστροφές το κράτος δικαίου και στους φορείς της πολιτείας, να εισαγάγουν τον λόγο της κοινωνίας των πολιτών στην πολιτική. Τα αίτια της Χρυσής Αυγής, είναι τα αίτια της καταστροφής της ελληνικής κοινωνίας. Στο επίπεδο του πολιτικού συστήματος, οι πολιτικοί να πάψουν να νομοθετούν την ασυλία τους και να κρύβουν τα σκάνδαλα, να τα αμνηστεύουν. Μέχρι πρόσφατα το έπραξαν αυτό κατά σύστημα, άπειρες φορές. Να πάψουν να κοροϊδεύουν την κοινωνία ότι με την απόλυση δύο, τριών, τεσσάρων χιλιάδων θα αλλάξει το σύστημα και να αλλάξουν ριζικά τη δημόσια διοίκηση, για να γίνει υπηρέτης της κοινωνίας, και του πολίτη και συγχρόνως, τη νομοθεσία. Εαν δεν το πράξουν ή θα καταρρεύσουν, ή θα οδηγήσουν τη χώρα στον εμφύλιο, ή στην εξέγερση, ή στην υπέρβασή τους σε κάθε περίπτωση. Διότι θα ήταν τραγικό να σκεφτούμε ότι μία χώρα σαν την Ελλάδα με τέτοια ιστορία και τέτοιο υπόβαθρο πολιτισμού, σήμερα να συνεχίζει να βιώνει την καταστροφή, να εξαφανίζεται, να απαξιώνεται στα μάτια του κόσμου, επειδή αυτοί οι κατακτητές, οι λεηλάτες, οι ολιγαρχικές συμμορίες επιμένουν να διατηρούν το σύστημα τους και να υψώνουν απειλητικά ή καταφρονητικά προς την κοινωνία
Δ.: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ κ.Κοντογιώργη.

(Η απομαγνητοφώνηση έγινε με την ευγενική πρωτοβουλία της κυρίας Κατερίνας Μαγκούλια)

ΠΗΓΗ http://contogeorgis.blogspot.gr/

Αντώνης Κρούστης

H ψυχανάλυση των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ: Δ. Κωνσταντακόπουλος

Δημοκρατία, Χ.Α και Αριστερά.

Γ. Καραμπελιά -''Το κεφάλαιο τρώει τις ίδιες του τις σάρκες''.. στο νέο φύλλο της Ρήξης (5 Οκτωβρίου- φ.97)

Κυκλοφόρησε το  Σάββατο 5 Οκτωβρίου, το νέο φύλλο της Ρήξης (φ.97)

Κυκλοφορεί αύριο, Σάββατο 5 Οκτωβρίου, το νέο φύλλο της Ρήξης, φ. 97, από την πρώτη σελίδα της εφημερίδας διαβάστε το κείμενο του Γ. Καραμπελιά:

Το κεφάλαιο τρώει τις ίδιες του τις σάρκες, 

του Γιώργου Καραμπελιά

Μέσα σε ένα μήνα και μόνο παρατηρούμε διά γυμνού οφθαλμού την παρακμή της Δύσης, ανάγλυφη, να διαγράφεται μπροστά μας. Πρώτο απ’ όλα το φιάσκο της Συρίας. Ετοιμάστηκε η παγκόσμια κοινή γνώμη για μια νέα επίθεση των ΝΑΤΟικών δυνάμεων με τις γνωστές τυμπανοκρουσίες και το κοκορίκο του γαλλικού πετεινού (με τον ανάλογο εγκέφαλο). Και μέσα σε δύο εβδομάδες τα πάντα κατέρρευσαν. Η αγγλική βουλή, το πιο πιστό σκυλί, καταψήφισε την επέμβαση, ενώ ο Ομπάμα και ο Ολάντ τα έστριψαν αλά γαλλικά. Η Δύση αξιοθρήνητα αναγνώρισε πως δεν μπορεί πλέον να καθορίζει τα πράγματα στη Μ. Ανατολή. Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί μόνο να υποδαυλίζει και να συντηρεί εμφυλίους.
Στην Ιταλία, ένας πορνόγερος προκάλεσε κρίση και παγκόσμια ανησυχία στα χρηματιστήρια. Η ιταλική κυβέρνηση θα έπεφτε εξαιτίας της… Ρούμπι. Και λίγες μέρες μετά ο Μπερλουσκόνι… υπερψήφισε την κυβέρνηση που ήθελε να ρίξει!
Στην Αμερική, το κράτος της υπερδύναμης έβαλε λουκέτο, διότι το «κόμμα του τσαγιού» αντιδρά στο «Ομπάμακερ»!
Η «σοβαρότερη» ηγέτιδα δύναμη της Ευρώπης διοικείται από μια «σιδηρά» θείτσα, χωρίς κανένα χάρισμα, και έναν μισάνθρωπο, που φαντάζουν γίγαντες απέναντι σε Ολάντ και Παπανδρέου.
Τέλος, στα καθ’ ημάς, μια συμμορία υποκοσμικών πέρασε σε ένα μήνα από το ζενίθ της προετοιμαζόμενης κυβερνητικής συνεργασίας με τη ΝΔ (βλέπε Μπαλτάκος και «Μπάμπης»), στο ναδίρ του εγκλεισμού στον Κορυδαλλό!
Την παρακμή του πολιτικού προσωπικού της Δύσης την έχουν επισημάνει πάμπολλοι. Το ερώτημα που δεν έχει απαντηθεί ικανοποιητικά είναι το γιατί.
Μήπως θα έπρεπε να προσφύγουμε και στον Κ. Πολάνυ (1896-1964) για εξηγήσεις; Στον Μεγάλο Μετασχηματισμό, (1944) περιγράφει πως το κεφάλαιο, το χρήμα, ο καπιταλισμός, έχουν ανάγκη μια υπαρκτή κοινωνία των πολιτών για να μπορούν να αναπαραχθούν. Χρειάζονται κράτη, θεσμούς, κοινωνία, οικογένεια, ιδεολογίες, εκπαίδευση, δημόσια υγεία, ηθικές αξίες κ.λπ., που επιτρέπουν στην κοινωνία να υπάρχει και στον καπιταλισμό να κερδίζει και να κερδοσκοπεί.
Όμως η λογική του κεφαλαίου υπονομεύει όλους αυτούς τους θεσμούς, εισάγοντας παντού τη λογική του κέρδους. Η ερωτική σχέση μεταβάλλεται σε αγοραπωλησία και οι αξίες της εντιμότητας στο δημόσιο τομέα αντικαθίστανται από τη γενικευμένη διαφθορά.
Αν η λογική του κέρδους επεκτεινόταν παντού η κοινωνία θα κατέρρεε – κατά συνέπεια και το ίδιο το κεφάλαιο θα έμπαινε σε κρίση γιατί θα είχε καταστρέψει την ίδια την κοινωνία πάνω στην οποία στηρίζεται. Μήπως λοιπόν δεν ζούμε κάτι τέτοιο; Η διαφθορά γενικεύεται, οι πολιτικοί μεταβάλλονται σε ενεργούμενα των συμφερόντων, οι διανοούμενοι σε πληρωμένους τενεκέδες.
Έτσι και στη θέση του Ρούζβελτ ο Ομπάμα, του Τσώρτσιλ ο Κάμερον, του Ντε Γκωλ ο Ολάντ, του Ελευθερίου Βενιζέλου ο … Ευάγγελος, του Μεταξά ο Μιχαλολιάκος.

Προμηθευτείτε τη Ρήξη από τα περίπτερα, αλλά και από το στέκια του Άρδην σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη & Πάτρα, όπως και από το Εναλλακκτικό Βιβλιοπωλείο (Θεμιστοκλέους 37, Αθήνα).

Ηλία Σταμπολιάδη- Ο κανόνας των αναλογιών

Ο κανόνας των αναλογιών

Ακούμε τελευταία ότι η Χρυσή Αυγή δεν είναι κόμμα αλλά τρομοκρατική, εγκληματική οργάνωση  με τρανταχτή απόδειξη τη δολοφονία του άτυχου συμπολίτη μας Π. Φύσσα. Χάρη δε στην εγρήγορση και την αποφασιστικότητα της Κυβέρνησης συνελήφθη ο ένοχος  του εγκλήματος και μέλη της  οργάνωσης (κόμματος) που θεωρούνται  συνεργοί  του. Η έμφαση στα γεγονότα αυτά, τόσο από πλευράς της Κυβέρνησης όσο και των ΜΜΕ, είναι τέτοια που απορεί κανείς εάν οι θεσμοί στον τόπο λειτουργούν τόσο άψογα που η δράση της Χ. Α. έρχεται να τους αμαυρώσει.

Το  έγκλημα είναι ποινικό αδίκημα και θα ήταν αρκετό εάν  η δικαιοσύνη  αφηνόταν ελεύθερη να το δικάσει. Όμως μας είπαν καθαρά πως η σύλληψη των ενόχων είναι ένα κατόρθωμα δια το οποίο τα εύσχημα ανήκουν στην Κυβέρνηση η οποία υπερασπίζεται τους “δημοκρατικούς θεσμούς”  και ομολογεί με τον τρόπο αυτό ότι στόχος της είναι η εξάρθρωση της πολιτικής αυτής οργάνωσης.

Εφόσον η Χ. Α. είχε μέχρι τώρα κατορθώσει με δημοκρατικό τρόπο, μέσω  των εκλογών, να εκπροσωπείται στο κοινοβούλιο εκλεγμένη από ένα μεγάλο ποσοστό του λαού ώστε να αποτελεί το τρίτο κόμμα διερωτάται κανείς εάν όλος αυτός ο κόσμος που την υποστήριξε είναι εγκληματίες και τρομοκράτες, Θα μπορούσε βέβαια να ισχυριστεί κανείς ότι οι άνθρωποι αυτοί παραπλανήθηκαν από τα συνθήματα της Χ. Α. ενάντια στην εθνική υποδούλωση, τον εθνομηδενισμό, την φτώχεια και την οικονομική εξάρτηση στην οποία μας οδηγεί η πολιτική των τελευταίων κυβερνήσεων   και για αυτό την ψήφισαν. Μα ποιοι είναι επιτέλους οι ψηφοφόροι της Χ.Α.  που υποστηρίζουν μία εγκληματική οργάνωση;

Είναι οι νοικοκυραίοι που βλέπουν  την περιουσία τους να χάνει την αξία της ενώ συγχρόνως η φορολογία για τη διατήρηση της είναι δυσβάστακτη και τους υποχρεώνει να την ξεπουλήσουν.

Είναι οι μικρομεσαίοι βιοτέχνες, αγρότες και επιχειρηματίες που η ελεύθερη αγορά ξένων προϊόντων τους φέρνει αντιμέτωπους  σε έναν αθέμιτο ανταγωνισμό ενώ ο εξαναγκασμός τους σε ένα σκληρό νόμισμα τους εξουθενώνει τελειωτικά.

Είναι οι νέοι  επιστήμονες που είναι άνεργοι και όταν βρουν δουλειά αναγκάζονται να εργάζονται με δελτίο παροχής υπηρεσιών χωρίς ασφάλιση και προοπτική για το μέλλον.

Είναι οι έμποροι που κλείνουν τα μαγαζιά τους λόγω έλλειψης ρευστότητας στην αγορά διότι δεν μπορούμε να τυπώσουμε χρήμα αλλά πρέπει να το δανειστούμε με επιτόκιο εξοφλώντας κατά προτεραιότητα τα προηγούμενα δάνεια με ενέχυρο την ίδια τη χώρα..

Είναι οι άνθρωποι του μόχθου που ανταγωνίζονται στην αγορά εργασίας τους εξαθλιωμένους παράνομους μετανάστες, θύματα του διεθνούς καπιταλισμού που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις πατρίδες τους και είναι πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν τις προσταγές του συστήματος ενάντια στους ίδιους τους πολίτες της χώρας που τους φιλοξενεί εάν χρειαστεί.

Είναι οι ανήμποροι συνταξιούχοι, τα εξαπατημένα περήφανα γηρατειά που ευτυχώς για αυτά επέστρεψαν στα σπίτια τους από τα γηροκομεία για να στηρίξουν τα εγγόνια τους με την πενιχρή τους σύνταξη, ουδέν κακό αμιγές καλού.

Τέλος είναι όλοι οι Έλληνες πατριώτες που βλέπουν το έθνος τους να χάνει την  ανεξαρτησία του και να υποδουλώνεται σε ξένους τοκογλύφους για χρήματα που επί τριάντα χρόνια κατασπαταλούσαν τα κόμματα εξουσίας για να παραμείνουν στην εξουσία. Είναι στην ουσία αυτό που πολιτικά θα λέγαμε οι άνθρωποι της κεντροδεξιάς, πατριώτες που εξαπατήθηκαν από τη Ν.Δ και το ΠΑΣΟΚ.

Για να αποκρύψει όλα αυτά από το προσκήνιο, το σύστημα προσπαθεί να μεγιστοποιήσει τα εγκλήματα της Χ.Α. και να αναγκάσει όλον αυτό τον κόσμο να επιστρέψει στα κόμματα του ψευδεπίγραφου ‘Συνταγματικού Τόξου’  φοβερίζοντας τους με το δίλλημα υποταγή στα μνημόνια ή ναζισμός. Όλα αυτά γίνονται ο με τόση ξετσιπωσιά που διερωτάται κανείς εάν απευθύνονται σε πρόβατα που τρώνε κουτόχορτο ή σε νοήμονες ανθρώπους.  Ξεμωραθήκανε φαίνεται και  δεν καταλαβαίνουν ότι οι Έλληνες πολίτες  ξέρουν να  κρίνουν τις σχέσεις των πραγμάτων και τι κρύβεται πίσω από αυτά. Εμώρανε Κύριος ους βούλεται απωλέσαι λέει η Γραφή . Ούτε στη δολοφονία του Λαμπράκη δεν είχε γίνει τόσος ντόρος,  ενώ άλλοτε  όταν ήθελαν να έλθει ο ΓΑΠ στην εξουσία για να παραδώσει τη χώρα στο Δ.Ν.Τ. σκότωσαν ένα παιδάκι και  έδωσαν αφορμή να καεί η Αθήνα και η ύπαιθρος χώρα.

Όλοι καταλαβαίνουμε ότι ο φόνος ενός ανθρώπου  είναι έγκλημα που πρέπει να δικάσει και να τιμωρήσει η Δικαιοσύνη και όχι η Κυβέρνηση. Και αφού η δολοφονία ενός ανθρώπου είναι έγκλημα τότε τι είναι ο εξαναγκασμός σε αυτοκτονία εκατοντάδων συμπολιτών μας, υπό την πίεση της ανέχειας, της απόγνωσης και της κατάρρευσης των προσδοκιών μιας ζωής;

Εάν η συνομωτική δράση της Χ.Α. και η παραπλάνηση ανυποψίαστων  πολιτών για την εγκληματική της δράση είναι πράξη αντισυνταγματική  τότε τι είναι η προεκλογική συνωμοσία με το ΔΝΤ και τους διεθνείς χρηματοπιστωτικούς  μηχανισμούς που εξαπάτησαν  ψυχρώ εκατομμύρια   Ελλήνων με το ‘Λεφτά Υπάρχουν’ ;

Εάν η πατρίδα μας είναι ο χώρος που χρειαζόμαστε να ζήσουμε και να αναπτυχθούμε σαν έθνος,  για την εξασφάλιση του οποίου οι πρόγονοι μας θυσιαστήκανε, τότε η παράδοση  της χώρας σε ξένη κυριαρχία τι άλλο είναι παρά εθνική προδοσία κολάσιμη σύμφωνα με το Σύνταγμα;

Όλοι ακούσαμε τον ΓΑΠ να λέει ότι χρειαζόμαστε μία παγκόσμια κυβέρνηση εδώ και τώρα, καθώς και τον υπουργό Κ. Χατζηδάκη να μας βεβαιώνει ότι η παγκοσμιοποίηση άρχισε και δεν μπορούμε να την σταματήσουμε, δικαιολογώντας με τον τρόπο αυτό το ξεπούλημα της χώρας στο διεθνές κεφάλαιο, μια δουλειά στην οποία καταγίνεται με αξιοθαύμαστο ζήλο.

Εάν τα μέλη της Χ.Α. κρατούνται στον Κορυδαλλό για το φόνο ενός ανθρώπου, όπως έκρινε η Δικαιοσύνη, τότε πως είναι δυνατόν να κυκλοφορούν ελεύθεροι οι υπαίτιοι του εθνομηδενισμού, της υποταγής στης χώρας μας, των αυτοκτονιών εκατοντάδων και της λιμοκτονίας εκατομμυρίων πολιτών;

Και η Εκκλησία κατέκρινε τα εγκλήματα της Χ.Α. και κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει αυτή την αλήθεια. Γεννάται όμως το ερώτημα, εφόσον η Εκκλησία βλέπει τόσο μακριά μέχρι την αιωνιότητα γιατί δεν βλέπει τα πράγματα πέρα από την Χ.Α. στην οποία έχει μονομερώς εστιάσει την προσοχή της;  Δεν βλέπει τις μεθοδίες υποδούλωσης του κόσμου που έρχονται και ήδη τον δολοφονούν; Κατηγορούν τη Χ.Α. για ορατές μεθοδεύσεις, για  όπλα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και στρατιώτες με μπότες και ρόπαλα , αλλά  δεν βλέπουν τις αόρατες μεθοδεύσεις των δυνάμεων του μαμωνά με όπλα που δεν έχει ξαναδεί η ανθρωπότητα και στρατιώτες με γραβάτα και φονική ισχύ πέρα από κάθε ανθρώπινη διάνοια. Η Εκκλησία λέει πως όταν κάποιος φανερώνει τη μισή αλήθεια τότε ψεύδεται, ας ελέγξει  η ίδια τον εαυτό της.

Ο Πρωθυπουργός της χώρας, πίνοντας τα ουζάκια του στην Αμερική με αμερικάνους αξιωματούχους (μας τον έδειξαν και φωτογραφία)  έχει το θράσος να μέμφεται όσους επιθυμούν την επιστροφή στο εθνικό μας νόμισμα, τη δραχμή, τη μόνη μας ελπίδα για ανάπτυξη και ανεξαρτησία, εφόσον η Ευρώπη δεν είναι το ομοσπονδιακό κράτος που μας υποσχέθηκαν αλλά έχει καταντήσει λάκκος λεόντων ανταγωνιζόμενων για το ποιος θα κατασπαράξει το θύμα που θα πέσει στα νύχια τους. Δημιουργεί ακόμη πόλωση με την Αριστερά, τον εχθρό της Χ.Α., που ζητά την έξοδο και από το ΝΑΤΟ κατηγορώντας και την Αριστερά  εμμέσως πλην σαφώς, ως αντισυνταγματικό κόμμα. Αυτοαποκαλούνται ‘Συνταγματικό Τόξο’ αυτοί που παραβιάζουν το Σύνταγμα με καλπονοθευτικούς νόμους αλλοιώνοντας   τη λαϊκή θέληση  και υπογράφουν  δανειακές συμβάσεις που παραδίδουν την εξουσία της χώρας στους δανειστές. Μας απειλούν μάλιστα με εμφύλιο εάν δεν υποκύψουμε. Να δούμε όμως τι θα πει στο τέλος  και η Δικαιοσύνη, θα κάνει κάτι ή θα περιμένει εντολή της Κυβέρνησης πετώντας το μπαλάκι στο λαό; Ελθέτω η Βασιλεία σου Κύριε!

Ηλίας Σταμπολιάδης

Καθηγητής, Πολυτεχνείο Κρήτης

5/10/2013

Δαμιανού Βασιλειάδη

Η θεωρία των δύο άκρων σε παλιά εκδοχή.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα ή ως τραγική πραγματικότητα; Είναι ερώτημα για προβληματισμό και διδαχή

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, συγγραφέα

Απόσπασμα από το βιβλίο μου: Ο μύθος του Ανδρέα ή οι θεωρητικές βάσεις της Ένωσης Κέντρου, του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ και η πρακτική τους κατάληξη[1]

II. Ο ρόλος της Ένωσης Κέντρου και της ΕΔΑ πριν από τη δικτατορία

«Για να καταλάβει κανείς την ιστορία της Ελλάδας μετά τον εμφύλιο πόλεμο», γράφει ο Ανδρέας Παπανδρέου στις 29.9.1973, «πρέπει να έχει υπόψη του ότι η πολιτική ζωή της χώρας ελεγχόταν συστηματικά, όταν δεν διευθύνονταν, από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η συνταγή της Ουάσιγκτον για την Ελλάδα ήταν απλή: Άμεση διείσδυση στον ελληνικό κρατικό μηχανισμό, σ’ όλη την έκταση και σ’ όσο το βάθος μέχρι το παλάτι. Πλήρης υποστήριξη ενός προσαρτημένου, εξαρτημένου πολιτικού κόμματος, του κόμματος της δεξιάς, που έπρεπε να κερδίζει σ’ όλες τις εκλογές, ανεξάρτητα από ποια μέσα θα χρησιμοποιούσε για το σκοπό αυτό. Ανάπτυξη ενός αστικού κόμματος αντιπολίτευσης, που σκοπός του θα ήταν να ασκεί ΄δημιουργική’ κριτική της πολιτικής της κυβέρνησης της δεξιάς, ένα ρόλο που προόριζαν για το κόμμα της Ένωσης Κέντρου. Τελικά εξαφάνιση κάθε κόμματος της Αριστεράς».[2]

Βέβαια πρέπει να τονιστεί ότι η δημιουργία της Ένωσης Κέντρου προέκυψε μετά το σοκ που δημιούργησε η δυναμική παρουσία της ΕΔΑ και η ανάδειξή της ως αξιωματικής αντιπολίτευσης το 1958, γεγονός που ξέφευγε από τους σχεδιασμούς και τις προοπτικές της δεξιάς και του αμερικανικού παράγοντα. Τους προέκυψε απλώς αναπάντεχα. Μια τέτοια κατάσταση «έκτακτης ανάγκης» έθεσε σε λειτουργία τους μηχανισμούς ελέγχου της ελληνικής πολιτικής σκηνής από το καλούμενο κατεστημένο, για την εξεύρεση λύσης στα νέα δεδομένα, που προέκυψαν με την άνοδο της ΕΔΑ. Ο αμερικανικός παράγοντας πίεζε τη δεξιά να πάρει σκληρότερα μέτρα εναντίον της, για να καμφθεί η δύναμή της. Ιδρύεται η περίφημη ΓΔΕΑ (Γενική Διεύθυνση Εθνικής Ασφάλειας), η οποία φακελώνει ασύστολα τον καθένα. Λαμβάνονται αυστηρότερα μέτρα καταστολής με φυλακίσεις, εξορίες, ξυλοδαρμούς, πυρπολήσεις γραφείων της ΕΔΑ κτλ. Ετοιμάζεται επιπλέον από το παρακράτος το εκλογικό πραξικόπημα των εκλογών του 1961, με τη βία και νοθεία, για να μπει η ΕΔΑ στη «γωνία», όπως λεγόταν τότε.  Στο μεταξύ με βολιδοσκόπηση και μεσολάβηση των Αμερικανών συσπειρώνονται τα αντιμαχόμενα κόμματα του κέντρου υπό την ηγεσία του Γεωργίου Παπανδρέου, με απώτερο σκοπό να απορροφήσουν τη δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων από την πολιτική της ΕΡΕ. Τα πράγματα όμως από το 1961 και μετά άρχισαν να μην προχωρούν σύμφωνα με τους σχεδιασμούς των Αμερικανών. Η Ένωση Κέντρου με τον ανένδοτο που ξεκίνησε μετά τις εκλογές της «βίας και νοθείας» δημιούργησε μια πρωτοφανή δυναμική, η οποία αμφισβητούσε τις δομές και τα στηρίγματα της κυβέρνησης Καραμανλή και πανικόβαλε το δεξιό κατεστημένο. Σ’ αυτή τη φάση εμφανίζεται ως μετεωρίτης στο πολιτικό στερέωμα και ο Ανδρέας Παπανδρέου.

 Ποια ήταν όμως η πολιτική της ΕΔΑ σε όλη αυτή την κρίσιμη μετεμφυλιακή περίοδο; Αξίζει για την ιστορία να την αναφέρουμε επιγραμματικά.

Η Αριστερά γενικά διατήρησε τις αξίες και τα οράματα του προοδευτικού χώρου, χάρις στους αγώνες της ΕΔΑ και της σοφής και εμπνευσμένης ηγεσίας της, με πρωτεργάτη τον πρόεδρό της Γιάννη Πασαλίδη, μια σπάνια μορφή ανθρώπου, πολιτικού και οραματιστή του προοδευτικού χώρου, με ήθος, σύνεση και αξιοπρέπεια. «Ο γιατρός Γιάννης Πασαλίδης ήταν ο αντάξιος ηγέτης της νέας εποχής, μορφωμένος, πεπειραμένος στους αγώνες, με κοινωνικό και πολιτικό κύρος, με ευρείς ορίζοντες: ό,τι ακριβώς χρειαζόταν η νέα κατάσταση». Αυτά γράφει σε ένα αφιέρωμα στην ΕΔΑ η Μαρία Καραγιώργη. [3] Δεν έχει ακόμη αποτιμηθεί η προσφορά της ΕΔΑ και η συμβολή του προέδρου της στο ξεπέρασμα της εμφυλιοπολεμικής τραγωδίας και την εξελικτική πορεία της ελληνικής κοινωνίας σε ομαλότερους ρυθμούς. Είναι εύλογο ότι σε ορισμένους κύκλους της πολιτικής μας ζωής δεν συνέφερε να αναδειχτεί η προσφορά και ο εξέχων ρόλος της ΕΔΑ και του σοσιαλιστή ηγέτη της Πασαλίδη στην ελληνική πολιτική σκηνή, γιατί - και αυτή είναι η δική μου ερμηνεία - έτυχε να είναι μενσεβίκος κατά την επαναστατική περίοδο στη Ρωσία, γεγονός που δεν έχρηζε προβολής.   

Η ΕΔΑ διαπαιδαγώγησε με τις πανανθρώπινες και εθνικές αξίες και αρχές την ελληνική κοινωνία και διατήρησε αλώβητο το πατριωτικό, δημοκρατικό, ηθικό και αγωνιστικό φρόνημα του ελληνικού λαού, παλεύοντας για δημοκρατία, ελευθερία, δικαιοσύνη και ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Στάθηκε δίπλα στον λαό σ’ όλους τους αγώνες και η ηγεσία της δεν τον εκμεταλλεύτηκε  προς ίδιον όφελος.  Με πρωτεργάτη τον πρόεδρό της Γιάννη Πασαλίδη, αλλά και τους άλλους της προέδρους, που τον διαδέχτηκαν, όπως τον Ηλία Ηλιού και τον Μανώλη Γλέζο, διακρινόταν για το πολιτικό της ήθος, την εντιμότητα, την αγωνιστικότητα, τη συνέπεια και την παραδειγματική της πίστη στον αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο. Τουλάχιστον δεν μπορεί κανείς να της αμφισβητήσει το πολιτικό ήθος. Έτσι κατάφερε να γαλουχήσει τις νέες γενιές με οράματα, αξίες και ιδανικά, γιατί το πρωταρχικό έργο ενός πολιτικού φορέα είναι  π α ι δ ε υ τ ι κ ό. Σχετικά γράφει για την προσφορά της ΕΔΑ ο Λεωνίδας Κύρκος: «Πάνω απ’ όλα η ΕΔΑ υπήρξε ένα σχολείο δημοκρατίας. Η ελληνική κοινωνία παιδαγωγούνταν από αυτήν στις έννοιες της πάλης για τα ύψιστα ιδανικά, μέσα στο κλίμα του διαλόγου, του σεβασμού της άλλης άποψης, της δημοκρατικής ανοχής... Η ΕΔΑ υπήρξε μια μεγαλειώδης κατάκτηση του ελληνικού λαού. Κινητοποίησε, ενέπνευσε και στράτευσε εκατοντάδες χιλιάδες πατριώτες και δημοκράτες. Χάραξε δρόμους προς το αύριο και συνέχισε στις νέες συνθήκες το ιστορικό έργο της Εθνικής Αντίστασης. Το αίτημα της εθνικής δημοκρατικής αλλαγής, με το σύγχρονο περιεχόμενό του και τον βασικό του πυρήνα, την άνοδο του κόσμου της εργασίας και του πολιτισμού στην εξουσία, παραμένει στην ημερήσια διάταξη. Για όλους όμως τους μελλοντικούς αγώνες η ΕΔΑ με την κουλτούρα της, τις ιδέες και τη δράση της έχει βάλει ένα γερό θεμέλιο λίθο».[4] Δυστυχώς το πολιτικό φορτίο που είχε επωμισθεί ήταν δυσβάσταχτο και οι συνθήκες αντίξοες για να φέρει σε αίσιο πέρας το έργο της, πέρα από το γεγονός, ότι πολλές φορές η ΕΔΑ ήταν από τα μέσα αυτοαναιρούμενη. Αν δεν υπήρχε η καθοριστική παρουσία του Γιάννη Πασαλίδη, είναι αμφίβολο, αν θα μπορούσε να παίξει το θετικό ρόλο που έπαιξε μετά τον εμφύλιο.

Την ηγεσία του δημοκρατικού χώρου ανέλαβε μετά από πολλές παλινδρομήσεις η Ένωση Κέντρου, μια εύθραυστη συμμαχία παραγόντων της αστικής τάξης, με αρχηγό τον Γεώργιο Παπανδρέου. Ασφαλώς η Ένωση Κέντρου δεν είχε τα χαρίσματα της ΕΔΑ, γιατί ήταν περισσότερο ένωση προσωπικοτήτων του κεντρώου χώρου, χωρίς εσωτερική συνοχή και δημοκρατικότητα και με πολλές αντιθέσεις και αντιπαλότητες, που οφείλονταν σε προσωπικές φιλοδοξίες και σκοπιμότητες, χωρίς να πρυτανεύουν βασικές δημοκρατικές  αξίες και αρχές.

 Στην ουσία ήταν μια  εύθραυστη συμμαχία παραγόντων της αστικής τάξης, που στην περίοδο των κρίσεων του 65-67 αποδείχθηκε ατελέσφορη. Παρά το γεγονός ότι κέρδισε τις εκλογές του 63 και 64 δεν κατάφερε να κρατηθεί στην εξουσία. Δεν μπορούμε ωστόσο να παραγνωρίσουμε τον θετικό ρόλο που έπαιξε η ΕΚ για την κατάκτηση και εδραίωση μιας ουσιαστικότερης λαϊκής συμμετοχής, μιας φιλολαϊκής οικονομικής πολιτικής και αγώνα για εθνική ανεξαρτησία. Αυτή η προσπάθεια στα πλαίσια φυσικά των συνθηκών εκείνης της εποχής δεν ήταν ασήμαντη. Για τη λεγόμενη εθνική αναγέννηση, όπως την προσδιόριζε η ΕΚ, έπρεπε να παλέψει ενάντια στην αντίδραση, η οποία εκπορεύονταν από τα βασικά στηρίγματα της άρχουσας τάξης και των Αμερικανών, που ήταν το παλάτι, οι μυστικές υπηρεσίες, το παρακράτος, τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και όλος ο μηχανισμός, που παρασιτικά εξυπηρετούνταν από αυτήν την κατάσταση. Η Ένωση Κέντρου έκανε μια προσπάθεια εκσυγχρονισμού των αναχρονιστικών θεσμών, που αποτελούσαν φραγμό για την πρόοδο της ελληνικής κοινωνίας μέσα στα αστικά πλαίσια εκείνης της εποχής. Επρόκειτο για έναν αστικοδημοκρατικό ριζοσπαστισμό που είχε σκοπό πέρα από τον απαραίτητο εκδημοκρατισμό και τη σχετική ανεξαρτησία από τα εξωθεσμικά και εξωελλαδικά κέντρα να πετύχει και στον οικονομικό και κοινωνικό τομέα έναν εξορθολογισμό και μια σχετική ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη για τα κατώτερα και μεσαία στρώματα του ελληνικού λαού, που έφερναν το βάρος της οικονομικής ανάπτυξης του τόπου, αλλά αποκλείονταν από μια δίκαιη κατανομή του εθνικού εισοδήματος. Γι’ αυτό και τα συνθήματα της Ένωσης Κέντρου επικεντρώνονταν όχι μόνο στην πολιτική δημοκρατία, αλλά και στην κοινωνική και οικονομική δημοκρατία, μέσα στα διεθνή πλαίσια, όπου η Ελλάδα θα ήταν σύμμαχος αλλά όχι δορυφόρος. «Αυτό το ρεύμα», γράφει ο Μ. Ν. Ράπτης (Πάμπλο)  «του πιο ριζοσπαστικού αστικού φιλελευθερισμού, το εκπροσώπησε αφενός ο Γ. Παπανδρέου και σε συνέχεια, αλλά και με κάποια σοβαρή υπέρβαση ο Α. Παπανδρέου».[5]

Ο Γεώργιος Παπανδρέου ξεκίνησε τον αγώνα του απευθυνόμενος και κινητοποιώντας την αποκαλούμενη από αυτόν «εθνική δημοκρατική παράταξη», ένα σύνθημα που επιστρατεύθηκε στα πλαίσια του ανένδοτου αγώνα και προσδιόριζε την ιδεολογική και πολιτική θέση της Ένωσης Κέντρου απέναντι στις άλλες πολιτικές δυνάμεις της χώρας, που ήταν από τη μια μεριά η ΕΡΕ και από την άλλη η ΕΔΑ. Οι λέξεις δεν επιλέχτηκαν τυχαία. Ο προσδιορισμός της «παράταξης» ως δημοκρατικής οριοθετούσε την Ένωση Κέντρου απέναντι στο κόμμα του Κ. Καραμανλή, το οποίο ο Γεώργιος Παπανδρέου αποκαλούσε και στιγμάτιζε ως αντιδραστική δεξιά. Με τον τρόπο αυτό προσπαθούσε επιδέξια να προσεταιριστεί όλες τις μη αντιδραστικές, προοδευτικές δυνάμεις από τη δεξιά ως το κέντρο. Ο επιπρόσθετος όρος «εθνική» οριοθετούσε την ΕΚ προς τα αριστερά, δηλ. την ΕΔΑ. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι ο Γεώργιος Παπανδρέου έκανε ανέκαθεν διμέτωπο αγώνα και συντηρούσε με τους λόγους του τις καταστρεπτικές για τον τόπο διαχωριστικές γραμμές σε εθνικόφρονες και κομμουνιστές, θυμίζοντας άλλες εποχές. Αυτά παρά τις προσπάθειες του προέδρου της ΕΔΑ να δημιουργήσει σε όλο το δημοκρατικό χώρο συναινετικές διαδικασίες, να αμβλύνει το οξυμένο πολιτικό κλίμα και να κατευνάσει τα εμφυλιοπολεμικά πάθη. Ο Μ. Ν. Ράπτης, τον οποίο προαναφέραμε, προσπάθησε να ερμηνεύσει αυτή τη στάση του Γεωργίου Παπανδρέου και επειδή εμπιστευόμαστε την αυθεντική και ανεπηρέαστη κρίση του, βέβαια ως τροτσκιστή, την παραθέτουμε: «Η σχεδόν ενστικτώδης αντίδραση του Γ. Παπανδρέου προς ένα άνοιγμα και προσέγγιση της κομμουνιστογενούς «Αριστεράς» στη χώρα μας δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα των ξενικών πιέσεων πάνω του, αλλά και της επιφυλακτικότητας που μπορεί να αισθάνεται ένας ευαίσθητος και οξυδερκής αστός φιλελεύθερος απέναντι στο πρόσωπο που διαβλέπει να αποκτά ο ‘σοσιαλισμός’ στην Ελλάδα, εκπροσωπούμενος από το ΚΚΕ... Τα πράγματα είναι πολύ καθαρότερα στην περίπτωση του Α. Παπανδρέου, που, σε προέκταση και υπέρβαση του έργου του πατέρα του, κατορθώνει και εμπεδώνει στην Ελλάδα ένα μαζικό χώρο πέρα από τα όρια του κεντρώου αστικού φιλελευθερισμού με σταθερά σοσιαλίζουσα απόκλιση».[6]

Για να κατανοήσουμε καλύτερα τη στάση του Γεωργίου Παπανδρέου απέναντι στη Δεξιά και την Αριστερά και για να συνειδητοποιήσουμε το ιδεολογικοπολιτικό στίγμα της Ένωσης Κέντρου, έτσι όπως την οριοθετούσε ο Γεώργιος Παπανδρέου, θα πρέπει να παραθέσουμε ορισμένα αντιπροσωπευτικά αποσπάσματα από δικές του βασικές τοποθετήσεις, που δείχνουν τον τρόπο και τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούσε για τον σκοπό αυτό.  Πρώτα για την Δεξιά: «Ημείς, η Ένωσις Κέντρου, η αληθής Δημοκρατία, δεν είμεθα άρνησις, είμεθα θέσις. Άρνησις είναι τα δύο άκρα. Αρνούνται την Δημοκρατίαν. Καθ’ όσον αφορά την δεξιάν, ειλικρινώς θα ηυχόμεθα, και θα ήτο προς το καλόν του τόπου, εάν υπήρχεν ένα κόμμα, έστω συντηρητικόν, έστω αντιδραστικόν, το οποίον όμως θα ετίμα και θα εσέβετο τους θεσμούς  της Δημοκρατίας. Το δυστύχημα είναι, ότι έχει το όνομα του δημοκρατικού κόμματος και εις την πραγματικότητα είναι αρνητής των θεσμών της Δημοκρατίας. Κάτω από έναν κοινοβουλευτικόν μανδύαν είναι φασισμός».[7] Δεν παρέλειπε φυσικά να αναφερθεί και στην Αριστερά, στο πνεύμα του διμέτωπου που καλλιεργούσε: «Έχομεν και την αριστεράν. Ονομάζεται δημοκρατικόν κόμμα και παραπλανά τον λαόν. Η αριστερά, ο Κομμουνισμός, δεν είναι Δημοκρατία, είναι Τυραννία. Καταργεί την ελευθερίαν. Και αυτό είναι το υπέρτατον χρέος της Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας εις τον ανοικτόν αγώνα: Να αποκαλύψει, ότι ο κομμουνισμός δεν έχει το δικαίωμα να ονομάζεται Δημοκρατικόν κόμμα, δεν έχει το δικαίωμα να παγιδεύει την Νεότητα, δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί συμφώνως προς την συνταγήν των ηγετών του, τον Δούρειον Ίππον προς παραπλάνησιν της Ελληνικής Νεολαίας».[8]

---

[1] Βλ. Δαμιανός Βασιλειάδης, Ο μύθος του Ανδρέα ή οι θεωρητικές βάσεις της Ένωσης Κέντρου, του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ και η πρακτική τους κατάληξη, εκδ. «Εναλλακτικές εκδόσεις», Αθήνα 2007, σ. 90 -95.

[2] Α. Γ. Παπανδρέου, Η σημασία της Νοεμβριανής λαϊκής εξέγερσης, εφημ. «Αγώνας», 29.9.1973.

[3] Μαρία Καραγιώργη, «Η ΕΔΑ και ο ιστορικός της ρόλος», εφημ. «Ελευθεροτυπία», 26.2.2002.

[4] Λεωνίδας Κύρκος, Ένα σχολείο δημοκρατίας, ο.π.

[5] Ανδρέας Γ.  Παπανδρέου, 31 χρόνια πολιτικής δημιουργίας, πρόλογος Μιχάλης Ράπτης, εισαγωγή και επιμέλεια Χρήστος Χαλαζιάς, εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα», Αθήνα 1996, σ. 9.

[6] Ανδρέας Γ. Παπανδρέου, 31 χρόνια πολιτικής δημιουργίας, ο.π. σ. 11 - 12.

[7] Παναγιώτης Ν. Κρητικός, Η αντίσταση κατά της δικτατορίας 1967 – 1974, εκδόσεις «Καλέντης», Αθήνα 1996, σ. 45.

[8] Π. Ν. Κρητικός, ο.π., σ. 46.